Mijn Zwartepietenspagaat

We zijn gewoon onschuldige mannen

Fri, 10 Apr 2026 05:11:11 GMT

Het is niet altijd eenvoudig om te zien waarom iets populair wordt in een bepaalde tijd. Soms is er een onbewuste aantrekkingskracht tot een foto of filmpje, omdat er een snaar wordt geraakt waarvan we zelf niet goed weten waar die zit. Een recent clipje, dat tien jaar na publicatie opeens viraal ging, is misschien zo’n voorbeeld van een meme die in een nieuwe tijd symbool staat voor nieuwe sentimenten.

Het gaat om een clipje uit het kinderprogramma Lauren and Hacker, waarin een jonge vrouw en een pop, Hacker de hond, met elkaar grappen en grollen. Het clipje uit 2016 betreft de uitspraak van Hacker, die op dramatische wijze tegen Lauren zegt: ‘We zijn gewoon normale mannen’, waarop Lauren lachend vraagt wat hij bedoelt. De hond herhaalt, ditmaal nog dramatischer: ‘we zijn gewoon onschuldige mannen!’ Beiden schieten vervolgens in een aanstekelijke lach.

Het volledige clipje maakt meer duidelijk over de context. Lauren wil samen met de hond een leuke pose doen, om te lijken op de ‘IJssterren’ die ze daarvoor zagen. Daarop volgt de uitspraak van Hacker. De hilariteit zit in het feit dat Hacker naar Lauren én zichzelf refereert als mannen.

Het clipje zonder context ging de afgelopen paar jaar regelmatig viraal. Daardoor kreeg het mogelijk een diepere onderlaag die juist in deze tijd een snaar raakt die in 2016 nog niet zo gevoelig was. Het laat zien hoe tijdgeest en maatschappelijk debat een schijnbaar willekeurige grap ineens betekenis geven. We leven immers in een tijd waarin masculiene identiteit in de westerse samenleving onder druk staat. Van het herdefiniëren van mannelijkheid tot discussies over toxische patronen. Het simpelweg ‘man-zijn’ is niet langer vanzelfsprekend.

Met mijn hedendaagse oren hoorde ik een onschuld die resoneert met de onzekerheid die veel mannen ervaren over hoe ze zich moeten verhouden tot veranderende sociale normen. De aantrekkingskracht van het filmpje voelde haast helend. Alsof ik me even gezien voelde, als man die soms het gevoel krijgt zich te moeten schamen voor zijn geslacht.

Door Hackers grap heen klonk een schreeuw om hulp vanuit de diepte van het collectieve onderbewustzijn van mannen. De clip werd weliswaar gemaakt zonder deze lading. Nu, in een tijd van piekende reflectie op mannelijkheid, draagt het voor mij een nieuwe betekenis. In 2026 wekt het, haast stiekem, een gevoel op van een worsteling die niet besproken mag worden en daarom alleen tussen de regels kan worden begrepen. Een pijnlijke waarheid, verpakt in humor. Maar ook een waarheid die nauwelijks de oppervlakte van het bewustzijn raakt.

Sociologen spreken al sinds de jaren zestig van de vorige eeuw (en volgens sommigen al veel langer) over een crisis van masculiniteit. De een noemt het een klaagzang over het aanpassen naar meer gelijkwaardige rollen voor man en vrouw. Anderen noemen het een gevolg van toxisch feminisme. Een belangrijk symptoom van deze crisis lijkt in elk geval te gaan om een verlaagd zelfvertrouwen in mannen.

Zelf voel ik ook weleens terughoudendheid om mijn mannelijkheid wat instinctiever te etaleren dan de kaders die de tijdgeest oplegt. Een jongedame helpen met een “zware deur” is me bijvoorbeeld weleens op een ferme afwijzing komen te staan. Dat doet iets met je. Ook de zorgrol die steeds meer wordt verlangd van vaders, terwijl ze wel evenveel uren naar hun werk moeten, voelt in de huidige samenleving haast onbespreekbaar.

Of wat dacht u van de recente hetze in veel media, waarin het probleem van femicide gepaard gaat met de onversneden profilering van een geslacht als hét probleem. Dat feministen, die dit mannenprobleem zo algemeen maken, in dezelfde adem de bescherming van mannen opzoeken, geeft mij het gevoel dat ook mijn goede "masculiene" daden er niet meer toe doen. Ja, dan wil je weleens wakker liggen met een hele primaire, haast jongensachtige wanhoopskreet: We zijn gewoon normale mannen. We zijn gewoon onschuldige mannen.

Zo hielp ik kinderen op televisie beter beschermen

Wed, 14 Jan 2026 17:36:54 GMT

In 2015 ervoer ik voor het eerst dat je als eenvoudige burger het verschil kunt maken, door simpelweg te handelen naar eer en geweten. Door mijn tip zijn uiteindelijk verschillende partijen bij elkaar gekomen om strenger te kijken naar de regels omtrent het inzetten van kinderen in films en televisieseries. Het begon allemaal toen ik jaren geleden onbedoeld keek naar een aflevering van de Nederlandse politieserie Noord Zuid.

De televisie had die dag in februari 2015 helemaal niet aan moeten staan. In die periode stond het apparaat vooral stof te vangen in mijn Haagse flat aan de rand van Wateringse Veld. Die dag was anders, omdat ik iemand te gast had en ik voorzag dat er stiltes zouden vallen. Om dat een beetje op te vullen, nam ik me voor om de televisie aan te zetten.

Trauma

En jawel, de stiltes vielen en mijn ogen dwaalden steeds vaker af naar de politieserie Noord Zuid. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het schijnt destijds populair te zijn geweest. Er volgde een brute scene van een moeder die net wilde wegrijden met haar zoontje van hooguit drie achterin. Plots vloog de achterdeur open. Een drugscrimineel nam plaats naast het jochie, dat zichtbaar schrok van de agressie van de man. Ik dacht meteen aan de leeftijd van het jongetje. Hij kon toch onmogelijk begrijpen dat hij in een rollenspel verkeerde? De man bedreigde de moeder van achteren en toen ze niet meewerkte verschoof zijn focus volledig naar het kind, die hij begon los te maken uit zijn kinderstoel.

Op dat moment sprong het afgrijzen letterlijk in het gezicht van het jongetje. Het was alsof we mee konden kijken hoe zijn korte leventje aan hem voorbijschoot. De man rukte het jongetje uit de stoel en stapte uit. Hij rende een stuk weg terwijl “moeder” er achteraan vloog. Met luid geschreeuw sommeerde hij haar nogmaals om mee te werken, terwijl zij aan het kind trok. Het was geen pop, waar ze aan stonden te sjorren. Het was nog steeds dat kleine mannetje uit de auto. De scene leek grotendeels in één take opgenomen.

Toen de boef tot inkeer kwam en losliet, had de vrouw het kind weer in de armen. ‘Mama, mama!’ riep het jochie, op een manier die doet denken aan kinderen die vluchten voor bombardementen. Het kind riep om z’n echte moeder, terwijl deze vreemde vrouw hem probeerde te troosten.

Behalve traumatisch moet dit ook ontzettend verwarrend zijn geweest voor het kleine ventje. Nog lang heb ik me afgevraagd of dit kind ooit nog onbekende mannen kon vertrouwen, of zonder paniek achterin een auto durft te zitten, wetende dat zijn moeder niet snel bij hem kan komen als er weer onverwacht iemand op de achterbank naast hem neerstrijkt.

Actie!

Ik vond dat ik iets moest doen. Maar wat? Ik besloot twee instanties aan te schrijven, een niet nader te noemen pedagogisch instituut en de Arbeidsinspectie. Dat bleken twee schoten in de roos. De Arbeidsinspectie bleek de plek waar vergunningen voor het werken met kinderen worden verstrekt. Aan de telefoon werd me verteld dat deze scene van Noord Zuid was afgewezen. Ze kregen een vergunning voor het werken met dit jongetje op basis van een nieuw script, waarin ze ‘er omheen zouden filmen’. Kennelijk had de regisseur op de dag van de opname alsnog het originele script gevolgd. Met dit vreselijke incident als gevolg.

Het pedagogisch instituut reageerde enthousiast over de beelden, omdat het eigenlijk de perfecte casus was om te behandelen tijdens de bijeenkomsten met mensen van de media. Deze evenementen zaten al in de pijpleiding en gingen precies over de precaire positie van kinderen die meedraaien tijdens de opname van films en series.

Door de positieve reacties van beide partijen, lag het voor de hand om ze met elkaar in contact te brengen en er zelf weer tussenuit te stappen. Daarna gebeurde er dingen die ik nooit voor mogelijk had gehouden. De Arbeidsinspectie SZW nam contact op met het pedagogisch instituut om te vertellen over het voornemen om onderzoek te doen en nieuwe beleidsregels op te stellen over de belastbaarheid van kinderen in relatie tot media. Het pedagogisch instituut zou gaan meewerken.

Het zelfvertrouwen om te handelen

Voor mij was dit een opsteker. In 2015 was ik nog altijd niet in staat geweest om mijn leven op de rails te krijgen. Maar door mijn bekering naar het christelijk geloof kwam ik drie jaar eerder wel op een pad richting zelfvertrouwen. Ik durfde te proberen en mezelf uit te dagen. Toen bleek dat ik niet nutteloos was en wel degelijk iets kon, groeide het geloof in mezelf. Maar pas bij deze casus kreeg ik rechtstreeks antwoord op de vraag of ik ooit van enige betekenis kon zijn, voor m’n medemens.

Ja, het ging maar om een paar e-mails. Maar hoeveel mensen hebben die avond met mij naar Noord Zuid gekeken en dachten ‘ach, ze zullen wel weten wat ze doen bij de TV’? Hoeveel mensen dachten misschien dat een melding bij de Arbeidsinspectie niets zou veranderen? Maar het kan wel degelijk. Schiet gewoon en kijk wat er gebeurt als je het goede hebt gedaan door voor anderen op te komen.

Beelden nog steeds openbaar

Wat me verbaast is dat de beelden van die vreselijke scene nog altijd online te vinden zijn bij NPO Start. Als de televisiemakers gebruik hebben gemaakt van een script waar geen vergunning voor was afgegeven, moet de scene dan niet uit de aflevering worden gesloopt? Daar had men ruim 10 jaar de tijd voor, maar kennelijk voelde niemand zich ertoe geroepen. Dat terwijl ik weet dat ze op hun vingers zijn getikt door de Arbeidsinspectie.

Voor het belang van de maatschappelijke discussie heb ik de beelden dan ook maar ook maar voor u beschikbaar gemaakt. U kunt rechtstreeks naar NPO Start om deze aflevering van Noord Zuid te bekijken. Als u doorspoelt naar 26 minuten en 42 seconden ziet u de bewuste scene.

U kunt de scene ook meteen hieronder bekijken.

Pleidooi voor abortus uit het strafrecht misleidend en gevaarlijk voor vrouwen

Wed, 17 Dec 2025 05:59:45 GMT

Op 8 december verscheen in NRC een opiniestuk van drie auteurs waarin werd opgeroepen om abortus snel uit het strafrecht te halen. Het stuk hangt samen van ongefundeerde claims, verdraaiingen en zelfs wantrouwen richting de “ware intenties” van ideologische tegenstanders. Voor een gezond maatschappelijk debat is het belangrijk dat de recente waterval van misinformatie uit het pro-keuze kamp een weerwoord krijgt.

Door abortus steevast “zorg” te noemen, lijken Houwink ten Cate, Felix en Leusink hun publiek te willen meesleuren in het gewenste narratief. Maar abortus wordt niet voor niets al ruim veertig jaar geregeld in een aparte abortuswet en het wetboek van strafrecht, niet in het gezondheidsrecht. Dat het trio daar verandering in wil brengen, is helder. Maar het is misleidend om de lezer voor te houden dat je maar op één manier naar abortus kunt kijken. Natuurlijk is abortus gedeeltelijk zorg, doordat het een medische ingreep is. Maar het doel van abortus betreft het beëindigen van een menselijk leven en is daarom nooit officieel erkend als normaal medisch handelen. En dat is maar goed ook, want hoe rampzalig is het voor het morele kompas van een samenleving wanneer deze het beëindigen van een mensenleven als normaal gaat beschouwen?

Gevaar voor vrouwen

Het genoemde opiniestuk is onderdeel van de lobby die de huidige wetsconstructie onder abortus dreigt weg te trekken. Immers, als je het gewraakte artikel 296 uit het wetboek van strafrecht schrapt, schrap je vrijwel alle bescherming die vrouwen nu hebben tegen kwaadwillende mannen en kwakzalvers. In de handvol ernstige gevallen waarbij mannen hun vrouwen tot een abortus dwongen, waarbij één vrouw overleed , was het artikel 296 waarmee de strafmaat werd bepaald en niet het veel meer op bewijslast leunende artikel 82. Hoe help je vrouwen door deze wettelijke bescherming buiten hun bereik te plaatsen? Het ergste is dat vrouwen binnen de huidige wetsconstructie helemaal niet strafbaar zijn, hetgeen de claim van de betogers onzinnig maakt. Ik ken geen geval waarin een vrouw vanwege haar abortus is veroordeeld, laat staan met behulp van artikel 296. Dat kan ook niet, want de wetgever heeft eind jaren zeventig al aangegeven dat de huidige abortuswetconstructie ‘een einde maakt aan de strafbaarheid van de vrouw’.*

Het lijkt de betogers niet te gaan om de bescherming van de vrouw maar om het vogelvrij maken van het ongeboren kind, aangezien het ongeboren leven zonder strafrechtelijke bescherming ook voorbij de 24-wekengrens weinig tot geen gerechtigheid krijgt na een vroegtijdige dood door abortus.

Misinformatie

Het stuk bevatte ook misinformatie over abortus zelf. Zo stelde men dat het aantal abortussen niet daalt na een verbod op de behandeling. Deze versimpeling van de realiteit zie ik overal opduiken en lijkt bedoeld om mensen te overtuigen van de “onzin” om te strijden tegen abortus. Je redt er immers geen ongeboren kinderen mee. Sterker nog, je maakt het onveiliger voor vrouwen, aldus de redenering.

Men baseert zich hiervoor onder meer op studies van de WHO, maar die laten een belangrijk aspect weg: het aantal ongewenste zwangerschappen is doorgaans veel hoger in landen met abortusrestricties. Dat landen mét en zónder restricties vergelijkbare abortusaantallen kennen, betekent dat vrouwen in die eerste groep veel minder vaak hun ongewenste zwangerschap afbreken. Een verbod vermindert dus wel degelijk het aantal abortussen. En wanneer er kwalitatief goede spoed- en nazorg is, hoeft dit geen probleem te zijn voor de moedersterfte in die regio.

Deze realiteit zorgde ervoor dat Diane Greene Foster, hoofdonderzoeker van de beroemde Turnaway Study, in 2018 opriep om dit argument achterwege te laten, omdat het de doelen van de pro-keuzebeweging zou schaden. Mij laat het vooral zien dat voorstanders van abortusrechten, ondanks ontelbare beschuldigingen aan het adres van prolife, dikwijls misinformatie verspreiden. Alles lijkt te moeten wijken voor het narratief dat de prolifebeweging stiekem niets geeft om ongeboren kinderen, aangezien hun beleid niet zou leiden tot meer leven maar minder. Daarom moet het ze wel gaan om het beheersen van de vrouw, zo concluderen ook deze drie auteurs.

Wantrouwen

Naast onethische wensen voor de Nederlandse wet en misinformatie, kenmerkte het schrijven zich door een ondertoon van aversie tegen mensen die de prolifebeweging vormen. Zo zou het trio de burger wel even vertellen wat de deze beweging motiveert, namelijk ‘vrouwen dwingen tot het uitdragen van een zwangerschap’. Het gaat prolife helemaal niet om het redden van baby’s, ben je mal. Daarom moeten ze de term “prolife” ook even vervangen voor een term die het trio beter geschikt acht. “Anti-keuze” zou een prima label zijn, want dat past beter bij de mening die zij hebben over de doelen van die beweging. Het moge duidelijk zijn dat het trio werkelijk alle waarheid in pacht heeft.

Toch vergeten ze dat je om allerlei redenen tegen abortus kunt zijn. Zo waren het vooral communistische regimes die in het verleden een verbod op abortus instelden om demografische redenen die niets te maken hadden met enige waardering voor het ongeboren leven. Stalins abortusverbod is daar een voorbeeld van, maar ook het Roemenië van Ceaușescu wilde een stijging van de populatie en beperkte abortus om die reden. Ceaușescu zei zelfs dat de foetus eigendom is van de hele samenleving en dwong werkende vrouwen elke drie maanden tot lichamelijk onderzoek naar tekenen van zwangerschap. Dergelijke regimes zijn dan ook vooral geïnteresseerd in de groei van hun eigen volk en het liefst alleen de sterksten onder hen. Een dergelijke insteek kun je met recht “anti-abortus” noemen, maar het staat mijlenver af van Westerse prolife-organisaties die intrinsieke waarde zien in het ongeboren kind, ongeacht de afkomst, religie of nationaliteit van diens moeder.

Het wordt tijd dat de beweging die zich labelt met de term “pro-keuze” (ik vraag dan altijd: welke keuze bedoel je?) uit haar bubbel komt en het gesprek aangaat met andersdenkenden. Alleen dan kan de Nederlandse burger een geïnformeerde keuze maken over het ingewikkelde morele dilemma dat ongewenste zwangerschap vormt.

* Memorie van Toelichting Zitting 1978-1979 (15 475 – Regelen met betrekking tot het afbreken van zwangerschap (Wet afbreking zwangerschap)

Meisjesbesnijdenis: cultureel én islamitisch

Mon, 20 Oct 2025 12:48:35 GMT

Internationaal zijn er ontzettend veel goede mensen bezig met het bestrijden van meisjesbesnijdenis. Maar wat deze organisaties vaak in koor zingen, is dat het een culturele praktijk betreft die niets met de islam te maken heeft. Een theologische studie naar dit fenomeen wijst erop dat die duiding te kort door de bocht gaat. Toch ben ik er nog niet over uit of het slimmer is om mee te gaan met het islam-vriendelijke narratief.

De islam is een ingewikkelde religie. Moslims volgen niet alleen "dat ene heilige boek", maar ook de gebruiken en voorschriften van de grondlegger van de religie, Muhammad. Wat hij verkondigde en ondernam, staat beschreven in ellenlange collecties van gezegdes (ahadith) en biografieën (sirat).

Wie beweert dat meisjesbesnijdenis niet in de Koran voorkomt, maakt dan ook weinig indruk op mensen die de theologische bronnen van de islam kennen. Jongensbesnijdenis staat bijvoorbeeld ook niet in de Koran voorgeschreven. Toch zweert iedere moslim erbij dat dit een islamitische verplichting is. Maar waarom is dat zo?

Uiteindelijk is besnijdenis een Sharia aangelegenheid. Knappe koppen binnen de islam vullen al vele eeuwen in wat de Sharia (simpelweg: de islamitische wet) allemaal moet aanbevelen en opleggen. Daar zijn meningsverschillen over, maar heel groot zijn die vaak niet als je kijkt naar de grootste islamitische stroming, het Soenisme. Daarin heb je vier geaccepteerde wetscholen (madhabs) die allemaal zijn terug te herleiden naar de tijd kort na de oprichting van de islam, te weten de Hanafi-, Hanbali-, Shafi- en Malikischool. Daarin kijken juristen vanuit hun traditionele denkstroming naar de wet.

Maakt de leugen vrij?

Van oudsher wordt er naar meisjesbesnijdenis gekeken als iets dat op z'n minst is aanbevolen. Volgens sommige geleerden (voornamelijk binnen de Shafi wetschool) is het zelfs verplicht. Dat is ook de reden waarom meisjesbesnijdenis zijn weg heeft gevonden naar Indonesië, dat ver weg van Afrika ligt.

Het idee dat meisjesbesnijdenis een Afrikaanse culturele traditie is, dat niets met de islam te maken heeft, is dan ook een fabel. En wat mij betreft is het een kwalijke fabel, omdat het veronderstelt dat zoiets alleen kan komen uit het "barbaarse" Afrikaanse continent, waar toevallig een aantal moslimlanden liggen die hiermee zijn besmet. Zoals met meer onderwerpen is er ook grote terughoudendheid om de islam te beschuldigen van meisjesbesnijdenis.

Maar de waarheid zal je vrijzetten, luidt het gezegde. Hoe zet je gemeenschappen vrij van meisjesbesnijdenis? Voor zover het een Afrikaanse culturele traditie is, moet je inderdaad zorgen dat je de mensen op andere gedachten brengt. Maar door te ontkennen dat het ook een praktijk is die de islam heeft omarmd, ontneem je mensen de kans om vrij te komen van de wortel van het probleem binnen hun gemeenschap.

Cultuur vs Religie

Veel Marokkanen en Turken vertellen mij echter dat de praktijk in hun landen niet voorkomt en dús niets met de islam te maken heeft. Deze conclusie kun je niet trekken. Anders zou alcohol ruimschoots worden toegestaan voor iedere moslim, omdat we in Turkije behoorlijk wat alcoholgebruik waarnemen.

De ironie wil dat het juist een culturele traditie is dat meisjesbesnijdenis in bepaalde moslimlanden niet voorkomt. Maar om te weten wat de islam leert, kijken we niet in de vriendelijke ogen van onze Turkse buurvrouw. We moeten de boeken induiken en onze afwegingen maken.

Ik zal de eerste zijn die toegeeft dat die "boeken" niet heel duidelijk zijn over meisjesbesnijdenis. Zo is er wel een hadith waarin staat dat de man en de vrouw zichzelf ritueel moeten reinigen nadat 'de besneden delen elkaar hebben geraakt'. In een andere hadith vertelt Muhammad dat de persoonlijke verzorging van een moslim bestaat uit vijf zaken, waaronder de besnijdenis. Omdat hierbij geen geslacht werd gespecificeerd, zijn veel geleerden er vanuit gegaan dat het geldt voor zowel de man als de vrouw. Dat één van die vijf zaken het trimmen van de snor betreft, is een zwak punt in die redenatie óf een belediging aan het adres van vrouwen in het huidige Soedi-Arabië, maar daar wil ik mijn vingers niet aan branden.

Die twee ahadith hebben een zogenoemde 'sterke overlevering' waardoor ze als zeer betrouwbaar worden gezien. Maar je kunt dus twijfelen aan de interpretatie. Een andere hadith, met een zwakkere betrouwbaarheid, spreekt duidelijker over de noodzaak van meisjesbesnijdenis.

In die overlevering zou Muhammad hebben gezegd dat de vrouwen voorzichtig moeten zijn wanneer ze de besnijdenis uitvoeren, want dat zou beter zijn voor de vrouw en prettiger voor de man. Het feit dat de vrouwen hier de handeling uitvoeren, zou erop wijzen dat het om meisjesbesnijdenis gaat. Een zwakkere betrouwbaarheid betekent overigens niet dat het als onwaar wordt beschouwd. Islamitische geleerden hechten juist grote waarde aan zulke teksten, die ze dan ook zorgvuldig verzamelen in hun collecties. Ze gaan er vaak in hoge mate vanuit dat een dergelijke uitspraak wel zo is gezegd, maar dat de bewijzen niet sterk genoeg zijn om een wet helemaal op dat gezegde te baseren.

Je kunt je afvragen hoe interessant het is om als buitenstaander mee te wegen in deze interne discussie. Waar ik me vooral op concentreer is het feit dat de vier wetscholen zo ongeveer het hele bestaan van de islam deze praktijk in stand hebben gehouden, waardoor zelfs in Nederland moskeeën staan die opkomen voor de "noodzaak" om meisjes te besnijden.

Reformatie?

Is er ook nuance op dit punt? Jazeker. De Al Azr universiteit in Egypte zegt al een aantal jaren dat meisjesbesnijdenis niet bij de islam hoort. Ook valt het te begrijpen dat NGO's die meisjesbesnijdenis bestrijden bij hoog en bij laag beweren dat de praktijk niets met de islam te maken heeft. Hoe wil je anders binnenkomen in die lokale gemeenschappen? Hoe wil je mensen bereiken als je niet slechts één praktijk aanpakt maar de hele historische legitimiteit van hun geloof? Daarbij komt dat die gemeenschappen vaak zelf ervaren dat het een culturele praktijk is, zonder te beseffen dat de cultuur werd beïnvloed door de religie. Dat is enigszins vergelijkbaar met ons Westers uitgangspunt van monogamie in het huwelijk, zonder te beseffen dat dit christelijke wortels heeft.

Ook moet gezegd worden dat er volgens de islamitische wetscholen wordt gewezen op de lichtste vorm van meisjesbesnijdenis. De WHO noemt deze vorm de type I besnijdenis. Hierbij wordt "slechts" een stukje voorhuid van de clitoris verwijderd, terwijl types II, III en IV verwijzen naar het verwijderen van zelfs de gehele schaamlippen. Dit laatste komt ook veel voor in de islamitische wereld, maar vindt zijn wortels niet per se in de islam als het gaat om de uitvoering.

Dilemma

Ik zit dus met een dubbel gevoel. Hoe meer moslims gaan geloven dat meisjesbesnijdenis niets met de islam te maken heeft, hoe minder meisjes deze tragedie zal overkomen, zou je zeggen. Aan de andere kant kun je je afvragen of dit op de lange termijn helpt, aangezien je de wortel van het probleem niet aanpakt.

Want als de NGO's weer wegrijden en men zich weer verdiept in het geloof waar ze nog steeds veel vertrouwen in hebben, komen ze de ahadith en de shariabepalingen weer tegen. En dan zullen nieuwe imams en nieuwe vroedvrouwen mogelijk weer opstaan om gewoon weer te wijzen op het "belang" van meisjesbesnijdenis.

Want wat Muhammad deed en voorschreef, kan nooit verkeerd zijn, aldus het islamitisch uitgangspunt. Laten we de vergelijking eens trekken met slavernij. Met veel pijn en moeite werd deze praktijk bijna geheel uitgebannen binnen de islamitische wereld. Veel van die moeite kwam uit het Westen, want de islamitische wereld had geen duidelijke afschaffingsbeweging. Immers, Muhammad had slaven, dus hoe kan zoiets verkeerd zijn? Toch is het grotendeels gelukt en roepen moslims veelal in koor dat slavernij niets met de islam te maken heeft.

Maar de boeken waarin staat dat Muhammad die slaven eigenhandig inlijfde, net als alle generaties na hem, bleven in de schappen staan. Om die reden zien we bij iedere nieuwe jihad en iedere nieuwe oprichting van een kalifaat hetzelfde: de herinvoering van slavernij door mensen die opnieuw de Koran en de hadith zijn gaan lezen en tot geen andere conclusie konden komen dan het voorschrift om de omliggende volkeren te veroveren en hun mensen tot slaaf of derderangsburger te maken.

Daarom vrees ik voor hetzelfde bij meisjesbesnijdenis: een hoop geld en moeite kan ervoor zorgen dat de islamitische wereld meisjesbesnijdenis tijdelijk vergeet. Maar omdat het in de boeken blijft staan van de religie die men aanhangt, loert het opduiken van zo'n traditie achter iedere hoek.

Chris Develing over opgroeien zonder vader, geloof en meer

Sun, 28 Sep 2025 07:07:31 GMT

Dit jaar mocht ik een interview geven aan het steeds populairder wordende YouTube kanaal 'Christendom'. Het werd een getuigenis, waarin ik sprak over het opgroeien zonder vader, mijn latere geloof in Christus en maatschappelijke onderwerpen zoals abortus en de impact van de islam op onze samenleving.

Bekijk het gesprek hieronder:

Cognitieve dissonantie in het abortusdebat

Fri, 26 Sep 2025 15:37:33 GMT

We hebben allemaal een bepaalde mate van bias, oftewel een vooringenomen standpunt over onderwerpen die ons aan het hart gaan. Dat maakt het soms moeilijk om voor de volle honderd procent eerlijk te kijken naar nieuwe informatie. Zeker als deze kan leiden tot het bijstellen van je mening.

Blinde vlek

Een cognitieve dissonantie gaat nog iets verder dan een bias. Je kunt het zien als een blinde vlek. Christenen kunnen het weleens beschrijven als geestelijke blindheid in zaken van het geloof. Zo’n dissonantie komt erop neer dat je duidelijke feiten of informatie toch nog weet te ontkennen of zo weet te draaien dat ze hun betekenis voor jou en je standpunten verliezen.

Stel bijvoorbeeld dat je zoveel informatie hebt over roken dat je echt wel kunt weten dat het ongezond is. Desondanks blijf je doorroken, alsof die informatie nooit tot je kwam. Je handelen is daarmee niet rationeel maar gebaseerd op je begeerte om te roken.

Het is belangrijk om te benadrukken dat cognitieve dissonanties voorkomen bij zowel voor- als tegenstanders van abortus wanneer ze in discussie raken. Zo komt het voor dat voorstanders van abortusrechten (pro-choicers) tot ver in de zwangerschap blijven spreken van een ‘klompje cellen’, terwijl tegenstanders (pro-lifers) soms al vroeg capaciteiten aan het ongeboren kind toedichten die het op dat moment nog niet heeft.

‘Uit elkaar getrokken’

In dit stuk wil ik een online voorbeeld aanhalen van een cognitieve dissonantie bij iemand die groot voorstander is van abortusrechten. Stella Bergsma, een columniste met 35 duizend volgers op X was in gesprek geraakt over abortus. Een andere X-gebruiker wierp haar voor de voeten dat ‘baby’s letterlijk uit elkaar getrokken worden’ tijdens een abortus. Bergsma besloot de AI-machine van X, genaamd Grok, bij het gesprek te betrekken:

‘@Grok wordt bij een abortus de baby letterlijk uit elkaar getrokken?’

Ik durf te vermoeden dat de columniste er volledig vanuit ging dat Grok deze bewering ging ontkrachten, maar dat liep anders:

'Nee, niet bij elke abortus’ , zei de machine. ‘ Bij vroege abortussen (tot 13 weken) wordt vaak zuigkracht of medicatie gebruikt zonder dismemberment. In latere procedures zoals dilatatie en evacuatie (D&E, 13-24 weken) wordt de foetus vaak in delen verwijderd met forceps, wat als "uit elkaar getrokken" kan worden gezien ’, voegde Grok eraan toe.

Je zou hier verwachten dat Bergsma erkenning geeft aan het feit dat ongeboren kinderen inderdaad uit elkaar worden getrokken bij sommige abortusbehandelingen. In plaats daarvan besloot ze een poging te doen om deze onwelgevallige uitspraak te nuanceren:

‘En de meeste abortussen vinden plaats na hoeveel weken?’

Grok reageerde wederom feitelijk maar niet heel uitgebreid: ‘ De meeste abortussen in Nederland vinden plaats vóór 13 weken zwangerschap. Meer dan de helft in de eerste 8 weken en 87% in het eerste trimester (Rutgers, 2023) .’ En daarmee was de kous af, vond Bergsma.

Ze gaf alleen nog de opgeluchte reactie dat het ‘ dus weer allemaal onzin ’ was, alsof ze daarmee wilde zeggen dat de oorspronkelijke bewering, over het uit elkaar trekken van ongeboren kinderen, was weerlegd.

Wat mij betreft was dit vooral een demonstratie van een cognitieve dissonantie in de praktijk. De columniste kreeg namelijk informatie van een (kennelijk voor haar) betrouwbare bron, waaruit ze mag opmaken dat ongeboren kinderen uit elkaar worden getrokken. Dat dit niet geldt* voor 87% van de behandelingen doet daar natuurlijk niets aan af. Sterker nog, een echte waarheidszoeker zou op zoek gaan naar het aantal abortussen dat schuilgaat achter de overige 13 procent. Daarvoor hoefde ze maar een vervolgvraag te stellen aan Grok of de jaarrapportage aangaande abortus te raadplegen. Dan zou ze hebben gezien dat er in 2023 zeker 5.032 abortussen werden uitgevoerd op de manier die Grok aanduidt als ‘uit elkaar getrokken’.

Voorstanders van abortus die nog wel lang genoeg in dialoog blijven om deze informatie erbij te krijgen, wijzen vaak op hun geloof dat (bijna) al die abortussen het gevolg zijn van negatieve prenatale diagnose. Maar ook dat is niet waar, aangezien dat aantal blijft steken op 1.796 in het meest recente rapportagejaar.

Laten tegenstanders van abortus dit voorbeeld aangrijpen om de eigen gelederen gesloten te houden voor het fenomeen cognitieve dissonantie. Sta open voor nieuwe inzichten en laat dit ook blijken tijdens gesprekken over abortus. Zo’n positieve houding kweekt leergierigheid bij jezelf en vertrouwen bij andersdenkenden. Dit betekent niet dat je je eigen mening onder stoelen of banken hoeft te steken. De prolife standpunten zijn sterk en door de tijd getest. Maar het is geen schande om toe te geven dat je wat langer moet nadenken over een bepaald standpunt, of dat je dit nog even wilt navragen.

Bovenal: hou de dialoog gaande. Er is niets erger dan een monoloog voeren, zoals Bergsma hier in het openbaar leek te doen, om vervolgens weg te kijken bij de confrontatie met ongemakkelijke feiten.

* Daarbij moet overigens gezegd worden dat abortus vóór 13 weken ook kan worden beschreven als 'uit elkaar trekken', aangezien het vacuüm het ongeboren kind evengoed aan gort scheurt.

Fact-checking alleged Charlie Kirk quotes

Tue, 16 Sep 2025 12:45:05 GMT

After Charlie Kirk’s assassination many mainstream news platforms did not wait long to start regurgitating online claims about supposed evil things Charlie Kirk has said throughout the years. What the exact motivation behind behind these choices is remains to be seen, but it is clear that certain people who disagreed with Kirk’s views ran towards such claims in order to either legitimize Kirk’s violent death or to suggest that he somehow reaped what he sowed.

When confronted with such claims, I noticed that many supposed quotes by Kirk were not based on truth. Often lies or half-truths were told. Rarely was the quote exact and when it was, it was often taken out of context.

I decided to take the time to fact-check 7 such claims. I chose them randomly, to see if any of the claims were truthful. A few of them were true or partly true but lacking a strong-man explanation from Kirk’s own point of view. But in most cases the claims can be accurately described as lies or deliberate half-truths.

Below I describe the claims, one by one, with my commentaries.

1. Gay people should be stoned to death

False : Kirk never said this as a separate statement or wish for American law. This lie started when left-wing author Stephen King took to X on September 11, one day after Kirk’s assassination, and claimed that Kirk had “advocated stoning gays to death”. He later retracted this claim and apologized. King acknowledged that Kirk only mentioned a passage about stoning people after sleeping with the same sex from the Old Testament, in order to show someone that they were cherry picking verses about love as if the Bible doesn’t condemn sin. Kirk did call this penalty “part of Gods perfect law” as can be heard in the original footage , but that does not equal advocating for the same laws in today's society.

2. Most people are scared when they see a black pilot flying a plane

False : He never said this exact quote or anything of similar meaning. What really happened was: during a conversation Kirk discussed affirmative action and how it creates bad ways of thinking, because it is known that certain people get jobs because of affirmative action, not because they were the best for the job. This can result in people second guessing the quality of the captain of their flight if he or she happens to be black. Kirk immediately added:

“ I don't wanna think that way. And no one should, right? ”

So, Kirk wasn’t saying that he distrusts black people having the capacity to be pilots. He was demonstrating how affirmative action can make people weary of how people got to a position, especially when it’s such a crucial job that people’s lives depend on it. Kirk went on to say:

“ I want to be as blunt as possible because now I'm connecting two dots. Wait a second, this CEO just said that he's forcing that a white qualified guy is not gonna get the job. So I see this guy, he might be a nice person and I say, "Boy, I hope he's not a Harvard-style affirmative-action student that … landed half of his flight-simulator trials ."

3. Taylor Swift should reject feminism and submit to her husband

True . In a video on his own platform, Kirk took the time to congratulate Taylor Swift’s engagement and said that he wished for her that this step would make her more conservative. Kirk said he wanted them to have many children. Then he went on to say she should leave feminism and submit to her husband. Kirk said that he was saying all of these things without any sarcasm. It can be assumed that Kirk believes in the, according to many, Biblical principle that women should submit to their husband. However, in general Christians do not believe this to mean that a woman is worth less than a man, but rather that there are God-ordained roles for men and women.

4. No one should be allowed to retire

False . What Charlie Kirk really said was that he didn’t think people should retire, saying it’s not Biblical. This is more an advice than something he would like to see enforced by law. When it comes to the law, he did advocate for raising the age of retirement. Here’s the full context:

“ Now, I will say that for future retirees, people under the age of 45, we should absolutely raise the retirement age. I’m going to say something very provocative. I’m not a fan of retirement. I don’t think retirement is biblical,” he said . “You say, ‘Charlie, I’m just gonna retire and I’m just gonna go golf.’ I think, what a waste of the gifts that God has given you .”

5. British Colonialism was what “made the world decent”

True . Charlie Kirk said this at the beginning of his show on September 22, 2022. The context is that he was about to speak to professor Bruce Gilley, a political scientist who has written a book called The Case for Colonialism and is of the opinion that British Colonialism was mostly helpful to the lands they settled in, because it uplifted its people to a more modern, more fair and more liberal standard of living and ruling. It seems obvious that Kirk agreed with a lot of what professor Gilley was coming to convey.

Needless to say, this is a controversial opinion. One could ask ‘What about slavery?’ Gilley spoke about this, saying that Spanish and Portuguese enslavers felt they were rescuing African slaves from the hardships of Africa, where slavery was rampant and much more harsh.

Gilley also said that “ None of this made their enslavement right. But then little of what happened to the wretched of the earth in that era was right by contemporary standards. There is a historical bait and switch when contemporary critics charge European colonialists with all sorts of modern crimes: stealing land, owning slaves, shooting lions. These charges appeal to norms and expectations that emerged later from Western civilization itself, and only from Western civilization. Stealing land, owning slaves, and slaying wildlife were, after all, the national sports of pre-European contact African, Arab, and native American cultures .”

6. The guy who assaulted the Pelosi’s should be bailed out

False . The full clip in which this statement is found, to me, clearly shows that he spoke those words sarcastically. The full statement shows that Kirk had doubts about the Democrat narrative, which said that there might be a link between the attack and Republican rhetoric. For instance, Kirk said “Why is the conservative movement to blame for gay schizophrenic nudists that are hemp jewelry makers breaking into somebody's home, or maybe not breaking into somebody’s home. Why are we to blame for that?”

Immediately after saying this, Kirk asked, sarcastically: “And why is this guy still in jail? Why hasn’t he been bailed out?” as if to say that some Republican would have bailed him out by now, if he was such a hero to them. Kirk then continued, again sarcastically, saying that “If some amazing patriot out there … wants to really be a mid-term hero, someone should go and bail him out … and go ask him some questions.” Kirk then called into question why this attacker was possibly being charged with attempted murder and a political assassination attempt, saying that even those kinds of attackers are let out on bail the next day in many situations, implying that “if you go after the Pelosi’s” those rights do not apply.

So no, Charlie Kirk did not literally want someone to bail out an attacker who did something Kirk called “awful” and “not right” in the same breath. Only sarcasm makes sense for some of these statements and I think the video shows this.

7. Gun deaths are acceptable in order to have a 2nd amendment

Partly True . Kirk did not say the exact words in this rumored quote. What he actually said at a Turning Point event in Salt Lake City was:

“ It’s worth it to have a cost of, unfortunately, some gun deaths every single year so that we can have the Second Amendment .”

Also, Kirk emphasized that he was being rational and pragmatic about this trade-off, arguing that the right to bear arms is too important to let gun deaths (those caused by legal gun-owners one must assume) get in the way of that. This says nothing about the way he felt about gun violence. He was obviously against gun violence and thought it should be prevented. He just didn’t believe that a ban on legal firearms should be the sacrifice to achieve that goal. One may compare it to liberals accepting a number maternal deaths every year, due to legal abortion. One could argue that deaths from pregnancy are still more frequent. Similarly, one could argue that the amount of deaths without the Second Amendment could increase if the government decided to turn on its own people, as has happened many times throughout history.

Lubach pleit voor verdoofde dierenslacht, maar hoe zit het met onverdoofde abortus?

Wed, 25 Jun 2025 13:11:09 GMT

Arjan Lubach vroeg tijdens zijn RTL-show aandacht voor dierenleed bij ritueel slachten. In zijn opening waarschuwde hij opvallend vaak dat er beelden zouden komen die niet voor iedereen geschikt zijn. Maar het was een trucje. Hij liet juist vaak en soms vrij plotseling expliciete animatiebeelden zien om het publiek duidelijk te maken hoe dieren in Nederland worden geslacht. Strijden tegen onnodig dierenleed is een nobel streven. Maar slaan we niet iemand over?

Zelf eet Lubach geen dieren. Daarom benadrukte hij dat er van hem helemaal geen dieren gedood hoeven te worden voor onze consumptie. Maar als we dan tóch dieren slachten, dan wel graag zo pijnloos mogelijk, vervolgde hij genuanceerd. Niemand kan het daarmee oneens zijn zonder bijna sadistisch over te komen.

Toch was het niet altijd zo. Vroeger, zo vertelt Lubach, maalde de mens niet om dierenleed. In de Oudheid, nog vóór de komst van rituele slachting, deden we maar wat. Waarschijnlijk omdat we niet wisten dat dieren pijn konden ervaren zoals mensen. In die zin was ritueel slachten een verbetering van het lot van dieren. Maar inmiddels gebruiken we in Nederland verdoving. Behalve dan bij rituele slachting volgens joodse of islamitische traditie, want daarvoor geldt een uitzondering.

Bloederige animaties

Lubach laat in de uitzending een paar keer beelden zien die best heftig zijn. Dat gold vooral voor een fragment uit een realityshow. Daarin draait iemand een kip de nek om door het dier hard rond te draaien totdat het lichaam er vanaf valt. Later komen er, zonder waarschuwing, animaties voorbij waarin je ziet dat dieren op een bijzonder bloederige manier om het leven worden gebracht door rituele slachting. Lubach voelde goed aan hoe hij de lach en de traan hier heel dichtbij elkaar kan laten komen, door de animatie een bijna clowneske wending te geven. Bijvoorbeeld toen een koe ondersteboven in een constructie werd gehesen waarna z’n hals van oor tot oor werd doorgesneden. Mensen begonnen te lachen, totdat het wel erg ongemakkelijk werd.

Terwijl Lubach doorvertelt blijft het animatiebloed maar spuiten. Veertig seconden lang, om precies te zijn. Want zo lang duurt het in de praktijk voordat de koe niets meer voelt van zijn onverdoofde slachting. Dit komt omdat koeien een extra slagader hebben nabij de wervelkolom. Die ader neemt de toestroom van bloed naar de hersens over als de hoofdslagader wordt doorgesneden.

Ik snap Lubachs oproep om ritueel slachten te verbieden. Met alle moderne technologie hoeven dieren niet onnodig te lijden. Het is terecht dat Lubach op veel steun mag rekenen, inclusief die van mij. Maar iets irriteert me aan die bijval en het begrip voor zijn gebruik van expliciete beelden.

Taboe

Als er ergens een taboe op ligt, dan is het de vertoning van beelden of animaties waarin wordt getoond hoe een abortus in z’n werk gaat. Heeft u ooit zoiets op RTL4 gezien? Waarschijnlijk niet. Vraagt u zich nooit af waarom dat is, in een land waar - behalve animaties over dierenleed - de meest realistische horrorfilms op televisie komen, om maar te zwijgen van de oorlogsbeelden van dode kinderen? Wat zou er op tegen zijn als activisten, zoals Lubach, een abortus willen uitbeelden? Die beelden bestaan wel en zijn vaak accurater dan de dramatische presentatie van rituele slachting in de show van Lubach. Toch komen ze niet op televisie en worden makers van zulke content beticht van de meest vreselijke wandaden.

Sterker nog, als je slechts een anatomisch model van een mensenfoetus toont, krijg je er van langs door de Nederlandse media. Stichting Schreeuw om Leven stuurde er ooit een aantal naar Tweede Kamerleden. De wereld was te klein , terwijl er niets lugubers aan de modellen te zien was en ze niet minder accuraat zijn dan de modellen die bij verloskundigen op het bureau staan. Ook Gideon van Meijeren, van Forum voor Democratie, werd direct monddood gemaakt toen hij in de Tweede Kamer zo’n model tevoorschijn haalde. De stok om mee te slaan was weliswaar een vermeend verbod op het gebruik van illustratieve hulpmiddelen, maar we weten allemaal dat Kamerleden daar regelmatig gebruik maken. Denk, nota bene, aan het legerhesje van Baudet, een paar jaar eerder. Zelfs toen media later een foto lieten zien van het shirt dat Van Meijeren aanhad, met daarop zo’n foetusmodelletje, wordt het gecensureerd alsof er iets bloederigs te zien was. Ik moet ook denken aan een reclame van Wakker Dier , waarin een jong varken werd geplaatst in een benarde situatie, om te illustreren hoe weinig ruimte de slachtdieren tijdens hun leven krijgen.

Daar zit een groot deel van mijn frustratie. Twee groepen die opkomen voor lijdende wezens. De een voor dieren, de ander voor ongeboren kinderen. Beide groepen hebben een standpunt dat ongemak opwekt in de samenleving. Maar de een krijgt alle ruimte terwijl de ander hevige censuur over zich heen krijgt. Het ironische daarvan is dat beelden van uit elkaar getrokken foetussen voor de meeste kijkers veel schokkender zijn dan beelden van dierenslachting. Maar als het zo schokkend is, dan zegt dat toch iets over hoe we écht denken over die praktijk?

Pijnbeleving

Behalve de animatiebeelden is er nóg een dubbele maatstaf als het gaat om dierenactivisten en mensen de opkomen voor het menselijk leven in de baarmoeder: de wetenschappelijke discussie rondom pijnbeleving. Voor ongeboren kinderen geldt evengoed dat ze zonder verdoving worden omgebracht. Net als bij dierenslachting horen we soms een excuus. Bijvoorbeeld dat de navelstreng wordt doorgesneden voordat de abortus begint. Maar, net als bij dierenslachting, gaat die vlieger niet op. Een ongeboren kind voelt weliswaar niets van het doorhalen van een navelstreng, maar het stikt evengoed doordat de zuurstof naar de hersenen langzaam wegvalt.

Nu is het wel zo dat ongeboren kinderen niet vanaf de bevruchting pijn kunnen ervaren. Die capaciteit ontstaat verderop in de zwangerschap. Wanneer precies blijft onbekend. De meeste neurowetenschappers schatten dat moment niet eerder dan 24 weken, maar dankzij nieuwe wetenschappelijke inzichten klinkt er steeds meer kritiek op die visie. De bottom-line is dat we niet kúnnen weten wanneer een ongeboren kind pijn kan ervaren, omdat we het simpelweg niet kunnen vragen. Op dat moment zou het voorzorgsprincipe in werking moeten treden: als je niet weet of vreselijke gevolgen kunnen worden uitgesloten, dan neem je maatregelen of doe je het niet.

De reactie op deze vergelijking is dikwijls dat ik een categoriefout maak. Ongeboren kinderen zijn immers nog niet geboren, maar de koeien en kippen van Lubach wel. Maar ook ongeboren dieren krijgen nu al bescherming , nota bene omdát niet bewezen kan worden dat ze geen pijn kunnen lijden. De dubbele maatstaf is helder: voor dieren geldt het voorzorgsprincipe, voor mensen niet.

Voortschrijdend inzicht

Zoals met alles is er bij de pijnbeleving van dieren sprake van voortschrijdend inzicht. Vroeger stond men niet stil bij het leed van dieren. Later bleek uit onderzoek dat ze pijn lijden, waarna sommige landen maatregelen namen. Zo is het ook met mensen gegaan. Van pasgeboren baby’s werd bijvoorbeeld gedacht dat ze nog geen pijn konden ervaren. Wie denkt dat ik het nu ook over de Oudheid heb, heeft het mis. Tot diep in de jaren tachtig opereerden artsen zonder verdoving op pasgeboren baby’s. Een gruwelijke misstand die sinds die tijd is verdwenen dankzij meer inzicht in de pijnbeleving van pasgeboren kinderen. Maar het lijkt erop dat we nu opnieuw dezelfde fout maken, dit keer bij kinderen die nog niet zijn geboren. Althans, die kinderen die worden geaborteerd. Want wanneer een kind van dezelfde leeftijd in de baarmoeder wordt geopereerd, bijvoorbeeld voor een bloedtransfusie, krijgt deze wél verdoving . Is dat niet vreemd?

Alles afwegend kan ik het niet oneens zijn met Lubach. Hoewel ik wel vlees eet, wil ik met hem strijden voor betere omstandigheden van dieren en een pijnloze slachting. In zekere zin liggen de doelen van dieren- en prolife-activisten in elkaars verlengde. Dáár, op het snijpunt van pijnbeleving en verdoving, kunnen ze elkaar vinden als ze oprecht geven om wezens met een betekenisvolle (potentiële) capaciteit tot fysiek lijden. Helaas moet ik de eerste dierenactivist die mijn kant van de brug wil bewandelen nog tegenkomen. Maar er is hoop te vinden, bijvoorbeeld in dit betoog van Lubach! Wie heeft zijn telefoonnummer?

Bij Family7 praten over de decriminalisering van abortus in het VK

Wed, 18 Jun 2025 05:44:24 GMT

Het Britse Lagerhuis besloot dat vrouwen niet meer strafrechtelijk vervolgbaar zijn als zij een abortus ondergaan buiten de wettelijke termijn. Namens NPV - Zorg voor het Leven mocht ik aanschuiven in het Family7 programma Uitgelicht om over dit nieuws mee te praten.

Bekijk het gesprek hieronder:

Waarom zei Jezus dat niemand goed is behalve God?

Sun, 08 Jun 2025 06:09:40 GMT

Wie bekend is met de Socratische Methode kent wellicht ook haar sub-discipline: de Socratische Ondervraging. Door het stellen van vragen kan men een gesprekspartner laten beseffen wat de logische consequentie is van zijn stelling. Jezus gebruikte een soortgelijke methode die de Bijbel al voor Socrates liet zien en onderdeel is van de Rabbijnse methodiek.

Dat zien we bijvoorbeeld aan Zijn gesprek met de rijke jongeling, dat we aantreffen in Markus 10 en Lukas 18. Deze passage wordt, vanwege de onbegrepen betekenis achter de vraag van Jezus, nog weleens door critici aangehaald om te bewijzen dat Jezus daar zelf toegeeft God niet te zijn. Maar dat is een onterechte conclusie op basis van een oppervlakkige lezing:

“Goede Meester, wat moet ik doen om het eeuwige leven te beërven? En Jezus zeide tot hem: Waarom noemt gij Mij goed? Niemand is goed dan God alleen.” Lukas 18:19, Markus 10:18

Bij deze passage moet worden opgemerkt dat Jezus niet zegt: “Ik ben God niet”. Hij stelt namelijk een vraag en neemt nog geen standpunt in. In plaats van de jongeling te corrigeren, komt Hij met een waarom-vraag waarmee de ander wordt uitgedaagd om na te denken over de woorden die hij uitspreekt. Dit zegt dus nog niets over het waarheidsgehalte van die woorden. Het doel van Jezus’ vraag was in feite om te toetsen of de rijke jongeling wist wie hij voor zich had. Je kunt het zien als een test waarmee Jezus de jongeling de volle betekenis laat zien van het woord goed, waarna Hij hem uitdaagt om, met die nieuwe definitie in de hand, nog eens na te denken over de waarde die hij Jezus toedicht.

Daarnaast lijkt het plausibel dat Jezus de man ook wat bescheidenheid bijbracht. De kans is namelijk groot dat de man zichzelf ook als goed beschouwde, aangezien hij vond dat hij alle geboden wel zo’n beetje had gehouden. Jezus laat de man zien wat echte goedheid is, namelijk die van God. Daarmee toont Hij aan dat je zonder God te volgen zoveel geboden kunt houden als je wilt, maar dat het je dan niet zal baten. De mens is namelijk, genomen naar de standaard van God, niet goed en heeft het nodig om God te volgen. Vandaar dat Jezus de rijke jongeling opdraagt om Hem te volgen.

De goede herder

Behalve dit zijn er nog meer redenen waardoor we weten dat Jezus hier niet ontkende goed te zijn. In Johannes hoofdstuk 10 vers 11 en 14 noemt Hij zichzelf bijvoorbeeld “de goede herder”. Wanneer we Jezus’ uitspraken naast elkaar zetten, ligt de conclusie voor de hand: Jezus zegt in Markus en Lukas dat alleen God goed genoemd mag worden en Hij noemt zichzelf vervolgens de goede herder in Johannes. Is Jezus dan wel of niet God, volgens zijn eigen definitie van God en van Zichzelf?

Dat Jezus goed is en derhalve God, valt dus niet te ontkennen. Maar hoe zit het met de titel herder? Ook die kwalificatie heeft betrekking op God. Want het Oude Testament identificeert zowel God als de Messias herhaaldelijk als herder. Dat zien we bijvoorbeeld in Psalm 23:1-2, 77:20, 78:52, 80:1, Jesaja 40:11, 49:9-10 en Ezechiël 37:24. [1] Er kan dus een sterke zaak worden gemaakt voor het idee dat Jezus zich God noemt wanneer hij aan zichzelf refereert als de goede herder.

Wie moeten we volgen?

Natuurlijk weten we dat de rijke jongeling Jezus op dat moment niet helemaal begreep, aangezien hij droevig vertrekt, maar dat betekent niet dat onze lezing verworpen moet worden. Het gaat erom wat Jezus iemand leert, niet wat zij daarvan begrepen hebben of opvolgen. Dit geldt met name voor gesprekken met andere mensen dan Zijn eigen discipelen, die Hij dikwijls van een toelichting voorzag wanneer zij daar om vroegen.

Aan het einde van het gesprek met de rijke jongeling lijkt Jezus alsnog een direct antwoord te geven op de vraag. De jongeling vroeg Jezus wat hij moet doen om het eeuwige leven te krijgen. Na een prikkelende wedervraag en een aantal instructies, zegt Jezus:

“…kom daarna hier en volg Mij. Dan zult u rijk zijn in de hemel.” (Markus 10:21)

Voordat hij te horen kreeg dat hij Jezus dient te volgen, moest de rijke jongeling kennelijk eerst de kans krijgen om te beseffen Wie het dan is die hij zou volgen. Want ook de opdracht om Jezus te volgen kan worden vergeleken met de reactie die de mens moet hebben op God. Een reactie die luid resoneert door het Oude Testament: Volg alleen God.

Want behalve de stelling dat alleen God goed is, kunnen we even kort zijn over de Bijbelse opdracht om alleen God te volgen:

“Volg alleen de Here, uw God, en heb ontzag voor Hem, gehoorzaam alleen zijn geboden. Dien alleen Hem en houdt u aan Hem vast.” (Deuteronomium 13:4)

We zien dus dat Jezus in alle gevallen juist bevestigt God te zijn en dit nergens ontkent. Dit in tegenstelling tot hetgeen critici beweren.

Jezus wilde zijn gesprekspartner drie dingen laten beseffen:

Dat Hij inderdaad goed is;
dat Hij daarom God is en;
dat de jongeling Hem moet volgen, precies zoals in het Oude Testament wordt gezegd over de Enige ware God.

Soortgelijke ondervragingen

Er zijn nog genoeg andere “Socratische ondervragingen” in Jezus’ bediening te vinden. We hoeven dan ook niet ver te zoeken om een soortgelijke dialoog aan te treffen. Vrijwel direct na het gesprek met de rijke jongeling stuit Jezus op een verzoek van twee discipelen:

“Jakobus en Johannes, de twee zonen van Zebedeus, kwamen naar Jezus en zeiden: ‘Meester, we willen iets van U vragen.’ Hij zei: ‘Wat willen jullie dat Ik voor jullie doe?’ Ze zeiden tegen Hem: ‘Mogen wij alstublieft links en rechts naast U zitten wanneer U Koning geworden bent?’ Maar Jezus zei tegen hen: ‘ Jullie weten niet wat jullie vragen . Kunnen jullie doen wat Ik moet doen? Kunnen jullie doormaken wat Ik moet doormaken?’ Ze zeiden tegen Hem: ‘Dat kunnen wij.’ Jezus zei tegen hen: ‘Jullie zullen hetzelfde doormaken als Ik en doen wat Ik moet doen . Maar Ik kan jullie niet beloven dat jullie naast Mij zullen zitten. Die plaatsen zijn voor de mensen voor wie die plaatsen bestemd zijn.'” (Markus 10:35-40) [2]

Wederom beantwoordt Jezus een vraag met een wedervraag en wederom lijkt het (na een oppervlakkige lezing) alsof Hij hiermee wil ontkennen wat er wordt beweerd. Maar wat doet Jezus? Hij geeft ze gelijk. Alleen, legt hij daar wel bij uit dat Hij, beter dan de discipelen zelf, begrijpt welke betekenis schuilgaat achter hun bewering. Het feit dat Jezus dit keer meer toelichting geeft bij zijn instructies, is omdat dit zijn gewoonte was wanneer hij sprak tot Zijn discipelen. De reden dat Jezus in meer cryptische taal sprak tot andere mensen, is omdat het oordeel anders nog groter is wanneer zij alles begrijpen terwijl ze niet accepteren wat er wordt gezegd door Jezus (zie Mattheus 13).

Hoe dan ook, we lezen hoe Jezus de discipelen wilde laten beseffen dat ze niet volledig weten wat ze zeggen en Hij doet dat middels het stellen van een niet-ontkennende wedervraag.

Davids zoon en Heer

Een ander relevant voorbeeld is het gesprek dat Jezus met de Farizeeën had over de Messias. Jezus vraagt hen: “Wiens zoon is de Messias?”, waarop zij antwoorden: “Davids zoon”. Met deze vraag onthult Jezus dat de Farizeeën niet goed begrepen wat de aard is van de Messias. Jezus vervolgt namelijk door te zeggen:

“Hoe kan David Hem dan door de Geest zijn Here noemen, als hij zegt:

‘ De Here heeft gezegd tot mijn Here : Zet U aan mijn rechterhand, totdat Ik uw vijanden onder uw voeten gelegd heb.’

Indien David Hem dus Here noemt, hoe kan Hij dan zijn zoon zijn? En niemand kon Hem daarop iets antwoorden en evenmin durfde iemand van die dag af Hem meer iets vragen.” (Mattheus 22:41-46)

Naast het feit dat Psalm 110, waar Jezus met dit citaat naar verwijst, aantoont dat de Messias niet slechts een mens is (vers 1) en al voor David bestond, wordt het ook duidelijk dat Jezus hier leert over de Heilige Geest die David aanstuurde om dit op te schrijven. Hiermee kon Jezus de Farizeeën wijzen op hun eigen misvatting omtrent de Messias die veel meer blijkt te zijn dan slechts een mens.

Resumerend

De bewijzen laten zien dat Jezus nergens zegt dat Hij God niet is. Dat terwijl critici dikwijls eisen dat christenen laten zien waar Jezus letterlijk zegt “Ik ben God, aanbid mij“. Kennelijk verlangen ze dit niet voor hun eigen claims.

We hebben gezien dat Jezus een scherpe wedervraag stelt die de rijke jongeling, samen met alle lezers van de Bijbel, uitlokt tot het nadenken over zijn woorden: “Is daadwerkelijk alleen God goed? Zo ja, noemde ik dan zojuist een man God?” Deze manier van denken opent namelijk vele deuren naar de andere feiten waarmee Jezus laat zien dat Hij God moet zijn en niet slechts een profeet: Zijn vergeving van zonden, Zijn oordeel over de wereld, Zijn zondeloosheid, de aanbidding die Hij accepteerde, Zijn eenheid met de Vader.
We hebben gezien dat Jezus zichzelf goed noemt als Hij zegt dat hij “de goede herder” is. Dus waarom zou hij moeite hebben met de titel “goede meester”?
We hebben gezien dat God en de Messias beide herhaaldelijk als herder worden aangemerkt in het Oude Testament.
We hebben gezien dat Jezus ook in andere gesprekken een wedervraag stelt waarmee hij de suggestie lijkt te wekken dat de ander op een verkeerd spoor zit. Maar dan blijkt dat Jezus niet ontkent wat er gezegd wordt, Hij geeft er slechts de volle betekenis aan, om zo inzichten te verschaffen.
We hebben gezien dat Jezus met een scherpe vraag aan de Farizeeën laat zien dat Hij de Messias is die ouder is dan David en tevens zijn Heer is, ondanks dat hij ook uit zijn nageslacht komt vanuit zijn menselijkheid. Hij weerlegt de Farizeeën dus in hun gedachte dat de Messias slechts een mens zal zijn en niets meer dan dat.

Voetnoten

[1] Voor mensen die onervaren zijn met de Bijbel en deze passage hebben opgezocht, kan dit vers enige verwarring opleveren aangezien er staat dat God David zal aanstellen als herder. Echter, David leefde allang niet meer toen deze profetie werd gegeven. De enige juiste interpretatie is hier dat dit verwijst naar de Messias, die vaak als het David-type werd aangeduid. Tevens is er in de Joodse traditie dikwijls geen onderscheid tussen een historische persoon en iemand die in zijn geest en macht verschijnt (zie: Cambridge Bible for Schools and Colleges).

[2] Jezus zegt hier niet dat Hij er niet over gaat. In de volgende verzen legt hij namelijk uit dat de gelovigen uiteindelijk zelf bepalen welke plek zij in de Hemel zullen bemachtigen. En dat doen ze door de mate van dienstbaarheid die zij hebben gegeven aan hun medemens. In Markus 10:35-40 lezen we: “Jezus riep hen bij Zich en zei: ‘Jullie weten dat de machthebbers in de wereld de bevolking onderdrukken. Zij maken misbruik van hun macht. Maar onder jullie moet het anders gaan. Wie groot wil zijn, moet jullie dienaar worden. En wie de voornaamste wil zijn, moet ieders slaaf worden. Want zelfs Ik, de Mensenzoon, ben niet gekomen om Mij te laten dienen. Nee, ik ben gekomen om te dienen en mijn leven te geven als losgeld voor velen.'”

Draagmoeders en de onvruchtbare elite

Sat, 07 Jun 2025 06:24:56 GMT

Welke zichzelf respecterende liefhebber van televisieseries kent het niet: The Handmaid’s Tale. Het wereldberoemde boek van Margaret Atwood werd zo mogelijk nog bekender dankzij de gelijknamige verfilming. Het gaat over een dystopische werkelijkheid waarin de meeste vrouwen onvruchtbaar werden. Het huidige Amerika wordt van binnenuit ontmanteld en overgenomen door religieuze fanaten die een nieuwe staat oprichten: Gilead. De hoofdpersoon is een jonge vrouw die werd weggetrokken bij haar man en dochtertje om als slavin aan het werk te gaan in het huis van een commandant. Omdat ze de gave van vruchtbaarheid blijkt te hebben, wordt ze opgeleid tot dienstmaagd. Zij en vele andere vruchtbare vrouwen moeten de leiders van hun nieuwe land voorzien van het wonder van nageslacht.

Als mensen het hebben over The Handmaid’s Tale en de paralellen met de echte wereld, draait het gesprek vaak om christelijke prolife-organisaties of conservatieve pro-familie groepen als inspiratie voor het orwelliaanse verhaal. Dat ondervond ik aan den lijve toen ik meeliep met de Mars voor het Leven in 2019. Tegendemonstranten van onder meer het Humanistisch Verbond stonden ons op te wachten, verkleed in rode gewaden en roomwitte kappen om hun hoofden, precies zoals de handmaagden in de serie. Ze hadden hun plek strategisch gekozen, vlakbij de Domtoren in Utrecht, omdat ze wisten dat onze stille mars daarlangs zou komen. Ik had nooit van de serie gehoord, maar begreep al snel dat de tegendemonstranten ons zagen als de militante leiders uit de serie; mannen, geobsedeerd met vruchtbaarheid, die vrouwen vooral zien als broedmachines.

Ze vertellen er nooit bij dat die leiders van Gilead ook klimaatactivisten zijn. In het moderne Amerika zag men een grote vervuiler die Gods planeet in rap tempo om zeep hielp. Na de overwinning startte Gilead een intensieve vergroening waar mening GroenLinks’er zijn petje voor afneemt. Maar nee, vooral dat religieuze component en het onderdrukken van vrouwen werd gretig ingezet om vingers te wijzen naar christenen die de wereld op hun manier een beetje beter willen maken.

Op z’n tijd houd ik best van een goede serie. ’s Avonds, als de kinderen slapen, kan je even in een andere wereld stappen en genieten van spectaculair acteerwerk uit Hollywood. Op die manier is al een aantal series door mij versleten. Dat The Handmaid’s Tale nooit op mijn lijstje stond had alles te maken met het feit dat sommige mensen vrij letterlijk zeiden dat de serie gaat over mensen als ik. Mijn hartenwens, dat kinderen die eenmaal in de baarmoeder zijn ontstaan ook worden geboren in plaats van omgebracht, is voor sommigen een treffende gelijkenis. Met die visie ontneem ik vrouwen een grondrecht, aldus voorstanders van abortusrechten. Vandaar dat ik niet stond te springen om deze serie te bingen .

Tot een medechristen mij de serie aanraadde. Volgens diegene viel het reuze mee met dat christen-bashen . Ze laten juist zien dat die dictators Bijbelpassages uit de context halen voor hun eigen ziekelijke begeerten, werd me verteld. Ik besloot te beginnen aan de serie die inmiddels al zes seizoenen draait. Ik mocht ontdekken hoe krom de vergelijking tussen de wensen van de prolifebeweging en Gilead is.

Ik besefte ook hoe blind linkse activisten zijn als het gaat om hun eigen visie op wat het goede is. Die is minstens even vergelijkbaar met wat er in de serie voorbijkomt. Want hoewel prolife en pro-familie organisaties hun focus leggen op vruchtbaarheid en traditionele gezinswaarden, missen ze de diepere, donkere realiteit waar de serie over gaat: de uitbuiting van vruchtbare vrouwen door een onvruchtbare elite. Dat beeld sluit verontrustend goed aan bij de echte wereld van draagmoederschap en reproductieve ongelijkheid. Mijn conclusie is dat de dienstmaagden en draagmoeders veel met elkaar gemeen hebben.

De fictieve wereld van Gilead wordt geregeerd door een onvruchtbare, machtige klasse die geobsedeerd is door controle over voorplanting. Ze ontnemen jonge vruchtbare vrouwen hun autonomie en dwingen hen kinderen te baren voor hun eigen belang. Dit gaat niet alleen over geloof of ideologie, maar ook over macht, controle en het voortbestaan van de mensheid. De vrouwen, vaak machteloos en arm, worden gebruikt als instrumenten in een systeem dat hun lichamen opeist om te dienen voor de reproductieve droom van de elite. Deze dynamiek weerspiegelt een ongemakkelijke realiteit binnen de tastbare wereld van draagmoederschap. In veel delen van de wereld is draagmoederschap een industrie waarbij welgestelde, onvruchtbare koppels vrouwen uit arme landen betalen om “hun” kinderen te dragen.

Hoewel draagmoederschap vrijwillig en gereguleerd kan zijn, is het machtsverschil ook in die gevallen duidelijk: de vruchtbare vrouw draagt de fysieke en emotionele lasten, vaak gemotiveerd door economische noodzaak, terwijl de wensouders het proces beheersen en de sociale en persoonlijke voordelen genieten. De door Nederland beoogde vorm van draagmoederschap, waarbij de draagmoeder puur uit altruïstische overwegingen gratis haar diensten aanbiedt, komt nauwelijks voor.

Na negen maanden zwangerschap en een bevalling dient de draagmoeder het kind af te dragen, precies zoals in The Handmaid’s Tale zo tragisch in beeld wordt gebracht. Dát is het wegnemen van lichamelijke autonomie. Het enige excuus is dat de draagmoeder er zelf mee instemde. Maar welke keus is er, als je leeft in uitzichtloze armoede - in landen als Oekraïne of India - en een aanbod krijgt dat al je problemen verhelpt?

Het framen van The Handmaid’s Tale als een waarschuwing voor religieus fundamentalisme verhult deze real-world versie van economische uitbuiting en genderongelijkheid. De nadruk die christelijke prolife-groepen leggen op vruchtbaarheid staat niet gelijk aan de gewelddadige, systematische dwang die we in Gilead zien. Prolifers willen niemand dwingen om zwanger te worden. Maar als de zwangerschap er eenmaal is, pleiten zij voor het in leven houden van het kindje dat al is ontstaan. Voor pro-familie organisaties geldt doorgaans dat zij grote families stimuleren binnen een gezin met twee getrouwde mensen. Ook dat is iets anders dan de door een staat afgedwongen voortplanting middels verkrachting, zoals beschreven in Atwoods dystopie.

In Gilead wordt reproductieve ongelijkheid uitvergroot. Vrouwenlichamen worden het strijdtoneel van elitaire ambities. In een wereld die kampt met destructieve onvruchtbaarheid, wil Gilead een voorloper zijn op het gebied van een stabilisering van de geboortecijfers. The Handmaid’s Tale laat zien hoe reproductieve controle wordt uitgeoefend door de bevoorrechten, ten koste van de kwetsbaren. Het daagt ons uit om na te denken over hoe economische ongelijkheid en wanhoop samenkomen in de machtsverhoudingen tussen rijk en arm; sterk en zwak.

Waren de Kruistochten Offensief?

Sun, 25 May 2025 19:15:39 GMT

“ Algehele veroordeling of lofprijzing van de kruistochten
is goede politiek, maar slecht historisch besef .”
dr. D. Franke

De kruistochten waren een reeks militaire expedities die werden geboren uit het voornemen om gehoor te geven aan de noodkreet uit het Oosten, om moslimlegers buiten de Byzantijnse grens te houden. Maar ook de herovering van Jeruzalem – en indien mogelijk andere steden – stond op de agenda. Dit had te maken met verhalen over de vervolging van christelijke pelgrims in de voorgaande jaren. Ook de vier eeuwen ervoor, waarin ongeveer twee derde van de christelijke wereld door middel van Jihad werd veroverd, vormde een motief. Toch denkt de gemiddelde Westerling dat de kruistochten niets anders waren dan kolonisatie over de rug van nietsvermoedende moslimvolken; een spontane, irrationele golf van geweld die het eerste conflict tussen het Christendom en de Islam inluidde.

Dat terwijl Jeruzalem toch echt ver vóór die tijd door het islamitische Rashidun-kalifaat werd veroverd op christenen. Ook de Levant en grote delen van Noord-Afrika waren christelijk voordat de legers van verschillende islamitische staten aan de poort verschenen. Het huidige Spanje en Portugal werden in de achtste eeuw door het Umayyad-kalifaat veroverd. En Frankrijk moest zich met man en macht verzetten tegen nog verdere expansie van deze islamitische staat. Dit alles gebeurde in een tijd waarin het concept van een kruistocht nog niet eens bestond, mede omdat de christelijke evangeliën niet oproepen tot een heilige oorlog. Kort voordat de eerste kruistocht begon (in 1095), werden bovendien twee belangrijke christelijke steden (Nicea in 1081 en Antoichie in 1085) veroverd door de islamitische Seltsjoek Turken.

Het is dan ook geen verrassing dat veel hedendaagse historici niet twijfelen aan de grotendeels verdedigende en hulp biedende motivatie voor het beginnen van de kruistochten. Historici die dat wel doen, negeren vaak de eeuwenlange veroveringen door moslims in de periode daarvoor of doen deze af als irrelevant. [1] Ondanks het feit dat er grote misstanden zijn geweest, is het beeld van een West-Europa, dat zonder aanleiding de aanval inzette op islamitische staten, een gevaarlijk eenzijdige kijk op de geschiedenis. Toch is dat het beeld dat doorgaans onder het grote publiek wordt aangetroffen.

Om dat beeld te nuanceren, citeren ik een aantal gerenommeerde hedendaagse historici die duidelijk maken dat de kruistochten vooral een antwoord waren op 400 jaar jihad. Een antwoord dat er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat Europa zich kon vrijmaken van islamitische overheersing en zo kon doorgroeien tot het bastion van vrijheid dat het nog steeds is. Dit in tegenstelling tot landen die na de kruistochten islamitisch zijn gebleven. Een aantal historici werpen tevens een licht op de mogelijke redenen voor het grote verschil tussen wat geschiedkundigen over de kruistochten schrijven en de populaire aannames van het grote publiek. Tot slot zullen we ons kort buigen over een voorbeeld van oorlogsmisdaden door een deel van de kruisvaarders.

Historicus Bernard Lewis noemt de vaak getrokken parallel tussen de kruistochten en het veel latere imperialisme van Europa “zeer misleidend” en voegt daaraan toe:

“ De kruistochten kunnen accurater worden beschreven als een beperkt, verlaat en ineffectief weerwoord op de Jihad – een vergeefse poging om middels een christelijke heilige oorlog te heroveren wat verloren was gegaan door de islamitische heilige oorlog. ” [2]

In één van zijn boeken bespreekt hij het iets uitvoeriger:

“ De kruistocht is een late ontwikkeling in de christelijke historie, die in zekere zin een radicaal afscheid markeert van elementaire christelijke waarden zoals deze worden geuit in de Evangeliën. Het christendom werd al aangevallen sinds de zevende eeuw en verloor daarbij grote gebieden aan moslimheerschappij. Het concept van een heilige oorlog, vaker omschreven als een rechtvaardige oorlog, bestaat al sinds de Oudheid. Maar in de lange strijd tussen de islam en het christendom waren de kruistochten laat, beperkt en van relatief korte duur. Jihad bestaat al vanaf het begin van de islamitische historie – in de geschriften, in het leven van de profeet en in de acties van zijn metgezellen en directe opvolgers. Het heeft bestaan tijdens de hele geschiedenis van de islam en behoudt tot op de dag van vandaag zijn aantrekkingskracht. ” [3]

De historie van de historie

Hoe is het dan gekomen dat veel mensen de kruistochten zo ahistorisch op hun harde schijf hebben staan? Volgens een aantal historici komt dit veelal vanwege een algemene kijk op de kruistochten door de lens van Europese kolonisatie in latere eeuwen, waardoor ze steevast in één adem worden genoemd. Dat beeld werd gestimuleerd door een aantal politieke en culturele mechanismen. Protestantse- en seculiere kritiek op de katholieke middeleeuwen hebben in de periode 1700-1900, samen met het nationalisme van die tijd, gezorgd voor het framen van de motieven voor de kruistochten. De eerste twee deden dit met een wijzende vinger terwijl de kolonisten de periode juist romantiseerden als een strijd die niet slechts religieus of verdedigend was maar ook ging om machtsuitbreiding. Ze zagen zichzelf (ten onrechte) als moderne kruisvaarders en namen dit beeld mee naar de islamitische volken die ze aantroffen. Om die reden werd er vaak een veroverings-saus gegoten over de lectuur van die tijd. Het is dus niet zo vreemd dat de moslims na de koloniale periode met dit imperialistische beeld van de echte kruisvaarders zijn achtergebleven, terwijl ze deze voorheen simpelweg zagen als één van de vele ongelovige volkeren waartegen hun voorouders hebben gestreden. [4]

Vanaf het einde van de twintigste eeuw hebben veel historici afstand genomen van deze context ontberende kijk op de geschiedenis. Maar het beeld van kruisvaarders die uit het niets op moslims begonnen in te hakken, is bij het grote publiek altijd blijven hangen, zo stellen hedendaagse kenners als professor Andrew Holt. Populaire werken van mensen als Karen Armstrong, die geen historicus is, helpen mee aan het verwrongen beeld dat de kruistochten een offensieve insteek hadden. Soms wordt zelfs het bestaan van eerdere conflicten tussen moslims en christenen ontkend. Ondanks het feit dat een flink aantal echte geschiedkundigen zich hebben uitgesproken tegen de ahistorische conclusies van Armstrong [5] lijkt dit weinig te hebben gedaan om het tij te keren.

Dat scheve beeld treft men ook aan in het islamitische Oosten, waar Arabische historische overzichten vanaf de negentiende eeuw veel putten uit Westerse literatuur in die tijd. Dit heeft er mede toe geleid dat radicale moslims tot op de dag van vandaag verwijzen naar de kruistochten als niets anders dan het binnendringen van islamitische landen, zoals in latere eeuwen door Europese kolonisten werd gedaan.

Kruistochten deskundige professor Paul Crawford schreef hierover het volgende:

“ Arabische nationalisten leenden het idee van een langdurende Europese campagne tegen hen uit de gelederen van de voormalige Europese denkstroming – waarmee ze voorbijgingen aan het feit dat dit een zeer onjuiste karakterisering van de kruistochten betreft. En ze gebruikten deze verwrongen historie om steun te genereren voor hun eigen agenda’s. Dit bleef zo tot het midden van de twintigste eeuw totdat, in de woorden van Riley Smith, “een hernieuwd en militant panislamisme” de lokale doelen van Arabische nationalisten begon te verbreden tot een wereldwijde opleving van wat toen islamitisch fundamentalisme werd genoemd en nu soms, ietwat onhandig, wordt omschreven als Jihadisme. Dit leidde tot de naadloze opkomst van Osama bin Laden en Al-Qaeda, die een beeld van de kruistochten schetsten dat zo bizar is dat het hem in staat stelde alle Joden kruisvaarders te noemen en de kruistochten te maken tot een permanente eigenschap van de Westerse reactie op de islam.

De geschiedkundige opvattingen van Bin Laden zijn een koortsachtige fantasie. Hij is net zo accuraat in zijn visie over de kruistochten als hij is over de vermeende perfecte islamitische eenheid die hij zich inbeeld bij de periode vóór de “ellendige” invloed van het christendom. Maar de ironie is dat hij dit verhaal – net als miljoenen moslims die zijn boodschap omarmen – ontving van de vermeende vijand: het Westen.

Dus het waren niet de kruistochten die de islam leerden om christenen aan te vallen en te haten. Integendeel. Die activiteiten bestonden al ver vóór de kruistochten en kennen hun oorsprong in de geboorte van de islam. In werkelijkheid leerde het Westen zelf aan de islam om de kruistochten te haten. De ironie is groot. ” [6]

Islamitische propaganda

Over het misbruik van de geschiedenis van de kruistochten voor islamitische agenda’s, schrijft kruistochten deskundige Andrew Holt het volgende:

“ …wanneer sommige moderne moslims klagen over de wrede historie van de kruistochten, in landen die zij als islamitisch beschouwen dankzij eerdere veroveringen op christenen, treffen we een zeer selectief historisch beeld met in het centrum een islamitische slachtofferrol. Dit beeld kan alleen bestaan door een nog veel grotere historie van islamitisch geweld tegen christenen te negeren. Een historie die zich afspeelde zowel vóór als na de beweging van de kruisvaarders.

[..]

Van moderne islamistische politici tot aan de Arabische man in de straat, klagen moderne moslims veelal over de kruistochten als wellicht het grootste voorbeeld van religieuze intolerantie en wreedheid jegens hen, zonder melding te maken van het gewelddadige gedrag van middeleeuwse moslims ten opzichte van christenen, dat ertoe heeft geleid dat de oproep voor de eerste kruistocht überhaupt tot stand kwam. Zulke retoriek wordt uiteraard toegepast in de moderne politiek, aangezien zij die het gebruiken dikwijls een agenda hanteren die op één of andere manier is gerelateerd aan de moderne westerse wereld, die veelal wordt gezien als de erfgenaam van het middeleeuwse christendom. ” [7]

Ook historici Edward Peters en Mona Hammad bevestigen dit in een recent boek over mythes rondom de kruistochten. [8]

De terechte vraag, waarom journalisten deze overtuiging onder veel historici maar niet kunnen oppikken, wordt wellicht beantwoord door een andere toonaangevende kruistochtenhistoricus, Thomas Madden:

“ Op 11 september 2001 waren er slechts een handjevol professionele kruistochtenhistorici in Amerika. Ik was de enige die niet gepensioneerd was. Als gevolg hiervan werd ik jarenlang met grote regelmaat gebeld. In de honderden interviews die ik sinds die vreselijke dag heb gegeven, was de meest gestelde vraag, “Hoe hebben de kruistochten geleid tot de huidige terreurdaden tegen het Westen?” Ik antwoordde altijd: “Niet. De kruistochten waren een middeleeuws fenomeen zonder connectie met modern islamistisch terrorisme.

Dat antwoord werd nooit erg goed ontvangen. Het leek haast contra-intuïtief. Als het Westen de kruisvaarders stuurde om moslims in de middeleeuwen aan te vallen, hebben zij dan niet het recht om verontwaardigd te zijn? Als de kruistochten verantwoordelijk waren voor antiwesterse Jihad-expedities, is het dan niet redelijk om ze ook te zien als primaire oorzaak van hedendaags Jihadisme? Het antwoord is nee, maar om dat te begrijpen is er meer nodig dan de paar minuten die journalisten doorgaans bereid zijn te offeren. Het vergt niet alleen begrip van de oorlogen zelf maar ook van de manieren waarop deze conflicten zijn gebruikt en vervormd omwille van moderne agenda’s. ” [9]

Het gevaar van een eenzijdige kijk op historie

Feit is dat de islamitische pogingen om christelijk land te bemachtigen veel eerder en frequenter voorkwamen dan de kruistochten. Het islamitische concept van een heilige oorlog is ouder dan (en stond mogelijk aan de wieg van) de christelijke. Professor Andrew Holt schreef daarover het volgende:

“ Ik zou willen toevoegen dat het moderne moslimverhaal er één is van historisch slachtofferschap dat nuttig is gebleken bij het opwekken van wantrouwen en haat jegens het Westen en soms geweld tegen westerlingen. Maar het negeert de omstandigheden tijdens de aanloop naar de kruistochten aan het einde van de elfde eeuw en de gewelddadigheden van middeleeuwse moslims die zo’n beweging mogelijk maakten. Het laat ook de veel grotere veroveringen door moslims achterwege, van het leeuwendeel van de christelijke wereld in de periode voordat de eerste kruistocht begon. Hetzelfde geldt voor de veel grotere Ottomaanse expansie binnen Europese staten die na de kruistochten kwam. In plaats van zich daar bewust van te maken, richt men de aandacht uitsluitend op het geografisch- en chronologisch gelimiteerde tijdperk van de kruistochten richting het heilige land om zo te oordelen over christelijk-islamitische relaties uit het verleden. Daarom is het een uitermate selectieve en misleidende versie van de geschiedenis en nog belangrijker, een gevaarlijke. ” [10]

Wandaden van de kruisvaarders

Tot slot gaan we in op de eveneens populaire aanname dat de kruisvaarders uitsluitend gewetenloze moordenaars waren, op zoek naar faam en macht. Hoewel er in die paar honderd jaar meer dan genoeg wandaden door de kruisvaarders zijn begaan en men bovendien soms expansiegericht handelde, is het onzuiver te stellen dat er niets legitiem was aan de oorspronkelijke motivatie voor de kruistochten: de herovering en bescherming van christelijk land in het Oosten. Het was immers deze beweging die de islamitische opmars binnen Europa uiteindelijk tot een halt bracht en deed omkeren. Bovendien kunnen de aanleiding en motivatie van de leiders niet zonder meer gelijkgesteld worden aan de wandaden die lokaal zijn begaan. De cruciale inspanningen van de Geallieerden, om onze wereld van Hitlers Derde Rijk te verlossen, worden immers ook vrijwel nooit vermengd met de waslijst oorlogsmisdaden die onze bevrijders in minder dan vijf jaar hebben gepleegd. [11] Zeker niet als het gaat om de motivatie en aanleiding voor hun deelname aan de oorlog.

Neem bijvoorbeeld de eerste kruistocht, door paus Urbanus II afgeroepen in het jaar 1095. Het Byzantijnse rijk vroeg de paus en andere West-Europese machten al jaren om hulp bij het vechten tegen de aanstormende moslimstrijders van het Seltsjoekenrijk. [12] Ook kreeg men al jaren berichten van pelgrims die terugkwamen uit het Oosten, over vervolging en gedwongen bekering van christenen en joden, zowel in Jeruzalem als op de weg daarnaartoe. [13] De soldaten die gehoor gaven aan de pauselijke afkondiging waren voornamelijk Frans maar ook Duitse legers werden geformeerd. Een deel van de Duitsers vertrok eerder en besloot op eigen houtje de aanval in te zetten op de joden van het Rijnland. Het werd een enorme slachting die met recht een gruwelijke oorlogsmisdaad wordt genoemd. Maar toch is nuance op z’n plaats. Want het doel van de eerste kruistocht was niet om joden aan te vallen, ondanks dat dit wel is gebeurd voordat de werkelijke beweging richting Jeruzalem eindelijk op gang kwam. De historische warboel ontstaat dan ook wanneer critici hun algehele veroordeling van de kruistochten aantonen met een verwijzing naar deze misdaad, zonder te vermelden dat de toenmalige paus en Duitse keizer de gebeurtenissen in het Rijnland direct hebben veroordeeld. Ook gaven zij gedwongen bekeerlingen onder de joodse overlevenden toestemming om officieel terug te keren naar het jodendom. [14]

Men zag geen andere oplossing meer

Onderstaande citaat, afkomstig uit de periode rondom de tweede kruistocht, laat bijvoorbeeld zien dat men geen andere optie meer zag dan te vechten tegen de moslimlegers. Dit in een poging hun eigen landen – en die van hun broeders en zusters buiten Europa – te redden. In de vroege twaalfde eeuw schreef Bernardus van Clairvaux aan (en ter verdediging van) de nieuwe Tempeliers Orde het volgende over de gewenste intentie in het hart van een christelijke soldaat:

“ Als je sterft terwijl je de ander slechts probeerde te doden, sterf je als moordenaar. Als je erin slaagt, vanwege je wil om te overwinnen en veroveren, een ander te doden, dan leef je als moordenaar. En het zal niet geaccepteerd worden om een moordenaar te zijn, levend of dood, zegevierend of verslagen. Wat een ongelukkige overwinning is het om een man te hebben overmeesterd door je over te geven aan zonde en te genieten van lege glorie bij zijn val, terwijl wraakzucht en trots je hebben overmand!

Maar hoe zit het dan met zij die doden zonder wraak en ook niet vanwege de zwelling van trots, maar simpelweg om zichzelf te redden? Zelfs deze vorm van overwinning zou ik niet goed willen noemen, aangezien de lichamelijke dood eigenlijk het kleinere kwaad is ten opzichte van de spirituele dood. De ziel hoeft niet te sterven wanneer het lichaam dat doet. Nee, het is de ziel die zondigt die zal sterven. ” [15]

De verdedigende intenties uitte Clairvaux als volgt, in een poging om duidelijk te maken dat geweld een laatste redmiddel is ter bestrijding van islamitische soldaten:

“ Ik bedoel niet te zeggen dat de heidenen moeten worden geslacht als er nog enige andere manier is om hen te weerhouden van het bestoken en vervolgen van de gelovigen, maar slechts dat het nu beter lijkt om hen te vernietigen dan dat de staf van zondaars hangt boven het lot van de rechtvaardigen en laatstgenoemden wellicht overgaan tot onrechtvaardigheid. ” [16]

Conclusie

Historici hebben meer inzicht dan ooit omtrent de kruistochten. En hoewel sommige geleerden moeite hebben te erkennen dat de islamitische Jihad een duidelijke aanleiding was, zijn er genoeg toonaangevende historici te vinden die stellen dat de kruistochten niet los gezien kunnen worden van islamitische veroveringen van christelijk land en het bemoeilijken van het pelgrimsbestaan in- en rond Jeruzalem. Uit de context getrokken, kan men gemakkelijk concluderen dat de middeleeuwse migratie van christelijke legers naar “islamitische” gebieden niets anders kon zijn dan een invasie. Maar een gewogen oordeel lijkt uit te wijzen dat de middeleeuwse kruisvaarder geld en veiligheid riskeerde om het christendom te herstellen waar het was beschadigd en om christenen te laten wederkeren naar de plekken vanwaar zij waren verdreven.

Voetnoten

[1] Madden, Thomas F.; Crusaders and Historians, juni 2015

[2] Lewis, Bernard; Jihad vs Crusade; Wall Street Journal, 27 september 2001

[3] Lewis, Bernard; The Crisis of Islam, pagina 32 (paperback, 2004)

[4] Holt, Andrew; The Modern Muslim Memory of the Crusades, 2 maart 2017

[5] Holt, Andrew; Crusade Historians and Karen Armstrong, juni 2016

[6] Crawford, Paul; Four Myths about the Crusades, lente 2011

[7] Holt, Andrew; The Modern Muslim Memory of the Crusades, 2 maart 2017

[8] Peters, Edward & Hammad, Mona; 7 myths of the Crusades, pagina 138

[9] Madden, Thomas F.; Inventing the Crusades, juni 2009

[10] Holt, Andrew; The Modern Muslim Memory of the Crusades, 2 maart 2017

[11] Cook, Paul David; Allied war criminals, 2010

[12] Frankopan, Peter; The First Crusade: the call from the East, pagina 88

[13] Ibid., pagina 90-92

[14] Holt, Andrew; Historians on Susan Jacoby’s New York Times Essay on the First Crusade, februari 2015

[15] Clairvaux, Bernardus van; zoals geciteerd door ORB Online Encyclopedia; http://the-orb.arlima.net/encyclop/religion/monastic/bernard.html

[16] Ibid.

Bij Family7 praten over de abortuspil

Tue, 20 May 2025 06:59:32 GMT

Namens NPV - Zorg voor het leven mocht ik weer aanschuiven bij Family7 in het programma Uitgelicht. Dit keer ging het over nieuw Amerikaans onderzoek dat meer negatieve bijwerkingen vond na gebruik van de abortuspil dan voorheen vaak werd aangenomen.

Bekijk het gesprek hieronder:

Schaterhazen

Fri, 02 May 2025 16:26:30 GMT

Wat had ik het deze week te doen met twee oude Joodse knarren, Bram Moszkowicz en Frits Barend. Mensen waar ik het regelmatig mee oneens ben, trotseerden de gebruikelijke antipathie tegen Israël en de Joodse mens tijdens hun optredens in respectievelijk Vandaag Inside en Barlaat.

Johan Derksen en Wilfred Genee lieten zich van hun slechtste kant zien, terwijl de clown z'n ongemak probeerde weg te lachen, zoals altijd. Het onverschillige schapenpubliek pakte die uitweg met beide hoefjes aan toen de inhoud héél even was aangeraakt door het scherpe betoog van Moszkowicz dat snel door Genee werd afgekapt.

Stedelijke oorlogsvoering

De voormalige advocaat was in staat om een nuchtere uiteenzetting van feiten te geven, ondanks de emotionele binding die hij - in tegenstelling tot het drietal aan tafel - met het onderwerp moet hebben. Hij wees onder meer op het werk van John Spencer, een man die tien jaar studeerde op het onderwerp van stedelijke oorlogsvoering. Spencer legde bloot dat zelfs de Israël-kritische Europese Unie normaliter inschat dat oorlog 9 burgerslachtoffers kent voor iedere militaire dode. In één van zijn artikelen haalt Spencer het voorbeeld aan van de slag om Mosul in 2016 en 2017, waarbij er (onbedoeld en indirect) zo'n 10.000 burgers werden gedood om 4.000 IS-terroristen te kunnen doden.

Israël doodde tot nu toe één burger voor iedere Hamasstrijder, volgens Spencers inschatting. Genocide is dus het laatste woord dat zou mogen opduiken wanneer het gaat over de manier waarop Israël deze ingewikkelde stadsoorlog probeert te voeren. Ja, Israël doodt burgers. Maar het indirect doden van burgers is helaas onvermijdelijk. Iedere legerleider kan je dat vertellen. Daarom is het in beginsel ook niet strafbaar tijdens een oorlog.

Islam

Wat wel straf- en laakbaar is? Dat wat Hamas deed op 7 oktober 2023. Zelfs de islam verbiedt het om doelbewust op vrouwen, kinderen en andere non-combattanten te schieten, tenzij hier een "legitieme" reden voor is. Het indirect veroorzaken van burgerslachtoffers is echter niet verboden in de islam. Dit is de mening van de vier grote wetscholen die de hoofdstroming van de islam kent. Ze halen dit uit overleveringen uit het leven van Muhammad. Neem bijvoorbeeld zijn koude woorden nadat hem werd verteld dat er bij de zoveelste verovering van een Arabische stam vrouwen en kinderen tussen de doden bleken te liggen. Die doden werden veroorzaakt door mangonels, zeg maar grote middeleeuwse katapulten waarmee zware objecten over stadsmuren werden geworpen. Muhammad reageerde schouderophalend, op een manier die zelfs de staalharde Netanyahu niet kan worden verweten: ' Ze zijn van hun vaders '.

Toch kunnen we het de islam niet aanrekenen dat indirecte burgerdoden worden gezien als een geaccepteerd gegeven, zolang de missie belangrijk genoeg wordt geacht door het hoofd van de islamitische staat. Ieder modern leger hanteert namelijk nog steeds hetzelfde principe. Dat kan ook niet anders! Zodra je het nobele principe aanneemt dat er geen enkel burgerslachtoffer mag vallen, weet de vijand exact wat hij moet doen om jouw leger te neutraliseren: zich voorzien van menselijke schilden.

Menselijke schilden

Juist de vijanden van Israël gebruiken menselijke schilden en dat is niet toevallig. Ze weten dat Israël bovengemiddeld gevoelig is voor burgerslachtoffers. Want welk leger belde ooit burgers op voordat een belangrijk vijandelijk doelwit werd vernietigd? Ook het werk van Spencer laat zien dat Israël bovenmatig voorzichtig te werk gaat, met de cijfers die het onderbouwen.

Moszkowicz wees heel rustig op deze feiten. Het antwoord van Derksen en Genee? 'Je bent erg emotioneel', zeiden ze, terwijl de snor van Derksen al bijna in houtskool was veranderd. Genee wilde Moszkowicz niet te lang aan het woord laten en probeerde steeds snel te onderbreken met de smoes dat ze 'mensen niet alle ruimte kunnen geven'. Ik heb het getimed. Alles bij elkaar was Moszkowicz nog geen vijf minuten aan het woord over dit onderwerp.

Barlaat

Frits Barend moest bij Barlaat bijna op zijn knieën met het verzoek om het tijdens die twee minuten 4 mei-herdenking te houden bij de Tweede Wereldoorlog. Hij werd hierover bevraagd alsof hij een koud hart heeft voor andere slachtoffers: 'Horen wij er niet bij?' Hoe durf je het te vragen. Kennelijk mag 'de Jood' niets meer verzoeken, hoe redelijk het ook is. Juist een herdenking moet gevrijwaard zijn van statements over lopende oorlogen waarvan nog niet bekend is wie precies wat heeft uitgespookt. Maar nee, linkse en islamitische media zingen in koor dat de Palestijnse slachtoffers (en heel duidelijk niet de Israëlische) over een paar dagen moeten worden herdacht.

Het begint weer

Het is blijkbaar aan deze oude knarren om weerstand te bieden aan de constante stroom Israëlhaat in de media. Niemand anders wordt uitgenodigd of durft het aan om in deze tijd een 'Jodenhelper' te zijn. Maar mijn hart huilt. Vanwege het onderhuidse sentiment aan de Nederlandse talkshowtafel: Joden in het Westen worden opnieuw niet vertrouwd. Opnieuw wordt ze weinig gegund, opnieuw worden ze weggekeken uit het publieke domein en onterecht in een kwaad daglicht gesteld. Mijn hart huilt, want "het" begint weer.

Interview: Mijn Vader

Sat, 05 Apr 2025 16:01:21 GMT

Joop van der Elst reist regelmatig af voor een interview. Eind 2024 kwam hij voor de tweede keer bij me thuis voor een goed gesprek. Het ging over veel onderwerpen: de oorlog tussen Israel en Hamas, abortus, mijn werk bij de NPV - Zorg voor het leven én over de bizarre zoektocht naar mijn vader.

Beluister het hele interview hieronder:

Drie vragen aan ChatGPT over de Islam - deel 3: Zakat geven aan niet-moslims

Wed, 25 Dec 2024 15:54:27 GMT

We leven in een spannende tijd als het gaat om kunstmatige intelligentie (AI). Sinds de komst van ChatGPT kan iedereen met een internetverbinding zelf chatten met een relatief geavanceerde vorm van AI. Op Amazon worden zelfs al boeken verkocht die geheel zijn gemaakt met ChatGPT of andere AI-software. Ook maken veel studenten er gebruik van, bijvoorbeeld om een werkstuk te maken. Ik besloot de kennis van ChatGPT eens op de proef te stellen als het gaat om de islam. Heeft het systeem een bias? Ik stelde ChatGPT drie hoofdvragen, waarvan de derde en laatste in dit artikel wordt behandeld.

Deel 3: Zakat geven aan niet-moslims

De eerste vraag:

‘Kun je me vertellen welke mensen volgens de soenitische islam mogen ontvangen uit de Zakat-opbrengsten?’

Hierop antwoordt ChatGPT dat Zakat een vorm van liefdadigheid is die verplicht is voor moslims met voldoende middelen. Vervolgens wordt er een onvolledige lijst met mogelijke Zakat-ontvangers genoemd die vermoedelijk uit een willekeurige tekst komt.

We moeten dus even specificeren richting de Koran:

‘Kun je me vertellen welke mensen volgens de Koran mogen ontvangen uit de Zakat-opbrengsten?’

Op dat moment citeert ChatGPT Surah at-Tawbah (9:60) waarin deze categorieën inderdaad zijn opgenomen.

We stellen nog een belangrijke vraag:

‘Mag Zakat worden uitgekeerd aan niet-moslims?’

ChatGPT:

‘Volgens de meeste islamitische geleerden, met name binnen de Soennitische traditie, is het niet toegestaan om Zakat rechtstreeks uit te keren aan niet-moslims. De redenering hierachter is dat Zakat een verplichting is voor moslims om solidariteit en ondersteuning binnen de moslimgemeenschap te bevorderen.’

Vervolgens wijst ChatGPT snel op de niet-verplichte vorm van liefdadigheid genaamd “Sadaqah”, die zowel aan moslims als niet-moslims gegeven mag worden.

Zonder dat we het hoeven te vragen, komt ChatGPT zelf al met het punt dat er wel een uitzondering is:

‘…zoals wanneer het bedoeld is om de harten van niet-moslims te winnen voor de islam (mu’allafat qulubuhum)’.

Dat wilden we inderdaad even horen. We vragen snel door:

‘Om welke redenen mag er vanuit de Zakat worden uitgegeven aan het winnen van de harten van niet moslims, oftewel de mu’allafat qulubuhum?’

ChatGPT:

‘Deze categorie omvat doorgaans mensen die recent tot de islam zijn bekeerd, potentiële bekeerlingen, of degenen wiens harten geneigd zijn om gunstig te reageren op de islam. Het doel is om bij te dragen aan het creëren van een sfeer van begrip en tolerantie tussen verschillende gemeenschappen.’

We vragen maar even niet waar het uit blijkt dat dit allemaal gaat om sfeer, begrip en tolerantie tussen gemeenschappen, want dan worden we waarschijnlijk weer gewezen op geschriften die nooit geschreven zijn .

In plaats daarvan vragen we:

‘Mag zakat geld aan de mu’allafat qulubuhum alleen worden uitgegeven aan arme niet-moslims of mogen het ook invloedrijke en rijke mensen zijn?’

ChatGPT geeft aan dat ‘ de specifieke ontvangers van de categorie mu’allafat qulubuhum niet strikt beperkt zijn tot arme niet-moslims. Het kunnen ook invloedrijke en rijke mensen zijn, zolang hun harten verzoend kunnen worden met de islam.’

Om vervolgens weer snel te benadrukken dat het allemaal positief bedoeld is, voegt ChatGPT toe:

‘De essentie van het uitgeven aan deze categorie is om positieve betrekkingen met de islam te bevorderen en mogelijk de acceptatie van de islam te vergemakkelijken.’

Dus, stellen we nog maar weer een concrete en verdiepende vraag:

‘Kun je me vijf namen geven van Soenitische geleerden die vonden dat er geld mag worden gegeven aan de mu’allafat qulubuhum om de islam sterker te maken?’

Na hetzelfde riedeltje over verschillende interpretaties, geeft hij vijf namen: Ibn Taymiyyah, Al-Ghazali, Ibn Qayyim al-Jawziyya, Ibn Kathir, Ibn Hajar al-Asqalani.

Nog één vraagje om te kijken of dit artikel wel zuiver is omgegaan met de daarin genoemde bronnen:

‘Vond Yusuf Al-Qaradawi dat Zakat naar de mu’allafat mag gaan?’

ChatGPT:

‘Dr. Yusuf al-Qaradawi, een prominente hedendaagse islamitische geleerde en een vooraanstaand figuur binnen de Soennitische islam, heeft uitgesproken opvattingen over verschillende aspecten van de islamitische jurisprudentie, waaronder liefdadigheid en het uitgeven van Zakat.

In zijn boek “Fiqh al-Zakat” (De jurisprudentie van Zakat), dat een diepgaande analyse biedt van de regels met betrekking tot Zakat, geeft al-Qaradawi zijn standpunt over het uitgeven van Zakat aan de mu’allafat qulubuhum. Hij erkent de bredere interpretatie van deze categorie en stelt dat het uitgeven aan mensen wier harten verzoend kunnen worden met de islam, niet strikt beperkt is tot arme niet-moslims. Het kan ook gericht zijn op het beïnvloeden van niet-moslims in posities van invloed, zoals intellectuelen, beleidsmakers, en anderen die een significante rol kunnen spelen in het begrip van de islam.

Al-Qaradawi benadrukt het belang van strategisch denken en het gebruik van Zakat om een positieve impact te hebben op de samenleving en het begrip van de islam. Hij moedigt aan tot het uitgeven van Zakat-gelden op manieren die de belangen van de moslimgemeenschap en het begrip van de islam bevorderen.’

Conclusies (over deel 1 , 2 en 3 van deze serie)

Het lijkt erop dat ChatGPT erg is ingespeeld op het zo vredig mogelijk presenteren van de islam en islamitische leerstellingen. Dit hoeft niet bewust zo te zijn geprogrammeerd, maar kan een gevolg zijn van de vele online bronnen die deze bias al in zich hebben. Als ChatGPT moet toegeven dat er bepaalde onwelgevallige meningen bestaan onder prominente geleerden, pakt hij steeds zijn kans om te benadrukken dat dit slechts een deel van de geleerden betreft binnen een bredere traditie. Als je vervolgens concreet vraagt om namen van geleerden uit de vreedzame groep krijg je of niets of uitsluitend Westerse islamgeleerden die, ook volgens ChatGPT zelf, beïnvloed kunnen zijn door de culturele en moderne context waarin zij leven. En dat op zichzelf laat meteen zien dat het wegwuiven van geleerden uit het verleden onder het mom van hun tijdgeest, geen stand houdt.

We hebben uiteraard ook gevraagd of het mogelijk is om een ware islam te ontdekken, zoals deze is beschreven door de eerste generaties, maar daar wilde ChatGPT zich niet aan branden.

Inhoudelijk hebben we wederom gezien dat offensieve jihad gewoon bij de islam hoort. ChatGPT kon, ondanks een duidelijke bias, geen overtuigend tegengeluid produceren.

Over slavernij kon hij alleen maar bevestigen dat de islam geen regels voor de afschaffing ervan biedt en dat gerenommeerde namen binnen de islamitische geleerdheid achter slavernij staan. Namen van geleerden die slavernij afwijzen, had hij wel maar die kwamen allemaal uit het Westen.

Tot slot ging het over de Zakat. ChatGPT gaf toe: Zakat mag in principe alleen worden uitgekeerd aan moslims ter bevordering van solidariteit en ondersteuning binnen de moslimgemeenschap (zo liefdadig is het dus niet).

De uitzondering is de groep niet-moslims die naar de islam toe getrokken mogen worden met geld uit het Zakat-fonds. Dit mogen rijke mensen zijn. En volgens de gerenommeerde Yusuf Al-Qaradawi is het geven van Zakat aan niet-moslims een strategische zet om de belangen van de moslimgemeenschap zelf te dienen.

Zie ook Deel 1 en Deel 2 van deze 3-delige serie.

3 Vragen aan ChatGPT over de Islam - Deel 2: Slavernij

Fri, 06 Dec 2024 14:31:20 GMT

Deel 2: Slavernij

Slavernij is het volgende onderwerp dat ik met ChatGPT besprak. Ik begon dit keer rustig aan:

‘Is slavernij verboden volgens de soenitische islam?’

Het zou niet verrassend moeten zijn dat ChatGPT direct toegaf dat de islam als religie geen specifieke bepalingen kent die slavernij uitdrukkelijk verbieden, maar toch waren we enigszins verbaasd. De smoes die de AI erbij geeft is namelijk dat slavernij in verschillende culturen werd beoefend en, uiteraard, dat de interpretatie van islamitische leerstellingen kan variëren. Ook stelt ChatGPT dat er hedendaagse geleerden zijn die slavernij beschouwen als iets dat in strijd is met de islamitische principes van gelijkheid en rechtvaardigheid.

We vragen door:

‘Kun je me vijf namen geven van hedendaagse islamitische geleerden die slavernij als in strijd met de principes van gelijkheid en rechtvaardigheid beschouwen?’

Dit keer komt hij wel met een lijst namen, maar wat voor één? ChatGPT noemt ‘ Shaykh Hamza Yusuf, Shaykh Abdullah bin Bayyah, Dr. Tariq Ramadan, Shaykh Abdal Hakim Murd (Tim Winter), Dr. Ingrid Mattson .

We vragen door:

‘Deze geleerden komen allemaal uit het Westen. Ook zijn ze allemaal hedendaags. Als je zegt dat de geleerden van vroeger goedkeurend waren over slavernij, omdat ze in een tijd leefden waarin slavernij breed gedragen was, dan geldt dat nu toch ook vice versa voor de hedendaagse geleerden?’

ChatGPT geeft onmiddellijk toe:

‘ Je hebt een belangrijk punt opgemerkt, en ik waardeer de verduidelijking. Het is inderdaad waar dat de genoemde hedendaagse geleerden voornamelijk actief zijn in westerse contexten en hun opvattingen mogelijk beïnvloed worden door moderne normen van mensenrechten en ethiek .’

We vragen weer door:

‘ Als we een tijdsperiode zouden moeten kiezen waarin de interpretatie van de islam het dichtstbij de ware bedoelingen van Muhammad staan, welke tijd zou dat dan zijn?’

ChatGPT geeft eerst aan dat dit een onderwerp van debat is binnen de islam. Vervolgens geeft hij toe dat ‘ de “rechtsgeleide kaliefen” (al-Khulafa’ al-Rashidun) vaak worden gezien als een periode van zuiverheid en nauwe naleving van de islamtisiche leer ’. En: ‘ deze periode omvat de heerschappij van Abu Bakr, Umar ibn al-Khattab, Uthman ibn Affan en Ali ibn Abi Talib (moge Allah tevreden met hen zijn). Veel moslims beschouwen deze periode als exemplarisch in termen van het begrijpen en praktiseren van de islam. ’

We gaan verder:

‘Kun je me vijf namen geven uit de tijd van de eerste generaties na profeet Mohammed (de al-Khulafa’ al-Rashidun periode) die slaven hadden?’

ChatGPT:

‘ Het is bekend dat sommige metgezellen van de profeet Mohammed (vrede zij met hem) slaven hadden, zoals het destijds gebruikelijk was in de Arabische samenleving. Hier zijn vijf metgezellen uit de tijd van de eerste generaties na de profeet die bekend waren om slaven te bezitten:

Abu Bakr al-Siddiq (moge Allah tevreden met hem): Abu Bakr, de eerste kalief en een nauwe metgezel van de profeet, bezat slaven, waaronder Bilal ibn Rabah, een Ethiopische metgezel die later een belangrijke figuur werd in de islamitische geschiedenis.

Umar ibn al-Khattab (moge Allah tevreden met hem): Umar, de tweede kalief, had ook slaven. Hij staat bekend om zijn rechtvaardige leiderschap en de implementatie van verschillende sociaalrechtelijke hervormingen.

Uthman ibn Affan (moge Allah tevreden met hem): Uthman, de derde kalief, bezat ook slaven. Hij staat bekend om zijn vrijgevigheid en bijdragen aan de islamitische gemeenschap.

Ali ibn Abi Talib (moge Allah tevreden met hem): Ali, de vierde kalief en schoonzoon van de profeet, bezat ook slaven. Hij is een belangrijke figuur in de islamitische geschiedenis en wordt beschouwd als een spirituele leider.

Aisha bint Abu Bakr (moge Allah tevreden met haar): Aisha, de echtgenote van de profeet, had ook slaven. Ze is bekend vanwege haar kennis van de islam en haar bijdragen aan de overleveringen van de profeet.

Het is belangrijk om te benadrukken dat het bezitten van slaven destijds een wijdverbreide praktijk was in de Arabische samenleving en in andere delen van de wereld. Hedendaagse ethische normen en waarden worden niet altijd op dezelfde manier toegepast op historische figuren en gebeurtenissen, omdat de context aanzienlijk verschilt .’

Valt het u ook op dat alle vier de eerder gegeven namen van de “rechtsgeleide kaliefen” ook voorkomen in de lijst met slavenbezitters? Dat zijn de mensen waarvan ChatGPT zelf toegaf dat de periode van deze generatie vaak wordt aangemerkt als ‘een periode van zuiverheid en nauwe naleving van de islamitische leer’. Wat betekent het feit dat deze allemaal slaven hadden dan voor de zuiverheid van het idee dat slavernij bij de islam hoort?

Hoewel dit voldoende informatie is, besluiten we uit nieuwsgierigheid nog iets na te vragen:

‘Het valt me op dat je achter de laatste 5 namen de term “moge Allah tevreden met hem” zet. Waarom doe je dat?’

ChatGPT legt hierover uit dat dit een gebruikelijke islamitische zegen en uitdrukking van respect is, wanneer men praat over metgezellen van Muhammad of andere belangrijke historische figuren in de islamitische geschiedenis. Dus: ‘ wanneer ik namen noemde van metgezellen en belangrijke figuren uit de vroege islamitische geschiedenis, voegde ik die uitdrukking toe als een teken van respect en om de goede daden en het belang van die personen te benadrukken .’

Laatste vraag:

‘Dus jij bent een moslim, aangezien je deze zegeningen zelf ook gebruikt?’

ChatGPT:

‘ Nee, ik ben geen moslim. Mijn antwoorden zijn gebaseerd op informatie uit verschillende bronnen, maar mijn doel is om neutraal en informatief te zijn. ’

Het lijkt erop dat de bronnen van ChatGPT niet zo heel neutraal zijn.

Dit artikel betreft deel 2 in de serie '3 Vragen aan ChatGPT over de Islam'. In het volgende deel stel ik ChatGPT de vraag Zakat-inkomsten mogen worden uitgegeven aan niet-moslims. Voor deel 1 van deze serie, klik hier .

3 Vragen aan ChatGPT over de Islam - Deel 1: Offensieve jihad

Sat, 30 Nov 2024 15:45:58 GMT

Deel 1: Offensieve jihad

Laat ik met mijn eerste vraag maar meteen met de deur in huis vallen:

Is er binnen de soenitische islam een theologische basis voor offensieve oorlogsvoering door de islamitische staat?’

Het antwoord was erg algemeen. ChatGPT vertelde eerst dat er diverse theologische interpretaties en standpunten bestaan over deze kwestie, maar dat er ‘enkele’ theologische concepten zijn die sommige groepen binnen de soenitische islam hebben gebruikt om offensieve acties te rechtvaardigen.

ChatGPT benadrukte dat ‘jihad’ van alles kan betekenen, van innerlijke spirituele strijd tot een ‘fysieke strijd, inclusief oorlogvoering ter zelfverdediging of ter bescherming van de islamitische gemeenschap.’

Vervolgens zegt ChatGPT dat ‘sommige groeperingen de interpretatie van jihad hebben uitgebreid tot offensieve oorlogvoering om de islam te verspreiden of te verdedigen’. En dat ‘deze interpretaties vaak worden betwist en bekritiseerd door andere moslimgeleerden en gemeenschappen'. Tot slot noemt ChatGPT dat de overgrote meerderheid van de moslims geweld en terrorisme afwijst.

Vanaf het begin lijkt er een sterke hang te zijn naar een zo vredig mogelijke interpretatie van de islam. Natuurlijk, er wordt toegegeven dat er groepen zijn die het begrip jihad hebben ‘uitgebreid’, hetgeen zou betekenen dat het een latere innovatie betreft, maar de nadruk legt ChatGPT op een overgrote meerderheid van geleerden die offensieve jihad zou afwijzen.

Onthoud deze claim, want ik heb natuurlijk doorgevraagd. Aangezien ChatGPT zelf begon over de verschillende stromingen, besloot ik eens te vragen naar de mainstream denkscholen binnen de soenitische islam, te weten de Hanbali, Shafi'i, Hanafi en Maliki stromingen:

'Over stromingen gesproken, wat leert de Hanbali wetschool (madhab) over offensieve oorlogsvoering?’

ChatGPT moet dan toegeven dat ‘Sommige Hanbali-geleerden hebben betoogd dat offensieve oorlogsvoering kan worden gerechtvaardigd om de boodschap van de islam te verspreiden’. Maar het systeem zegt er snel bij dat ‘deze interpretatie echter controversieel is en door andere geleerden wordt bekritiseerd’.

Ook hier eindigt ChatGPT met het benadrukken dat niet alle Hanbali-geleerden hetzelfde standpunt innemen, omdat er verschillen kunnen bestaan tussen interpretaties. Ook kunnen ‘individuele moslims hun eigen persoonlijke overtuigingen hebben die niet noodzakelijk overeenkomen met de officiële leer van een bepaalde wetschool’, aldus ChatGPT.

Mijn vervolgvraag:

'Kun je vijf Hanbali juristen (fuqaha) noemen die de verspreiding van de islam een rechtvaardig doel vonden voor offensieve oorlogsvoering?’

Nou, dat kon ChatGPT wel. Maar niet voordat het nogmaals benadrukte dat 'binnen de Hanbali-wetschool en de bredere islamitische jurisprudentie verschillende geleerden verschillende standpunten kunnen innemen over kwesties zoals offensieve oorlogsvoering en de verspreiding van de islam.’

Maar, toch zijn er ‘enkele historische figuren binnen de Hanbali-traditie die een ruimere interpretatie van jihad en offensieve oorlogsvoering hebben ondersteund’.

Het valt op dat er hier vooraf wordt gesproken over ‘historische figuren’ en een ‘traditie’, zeker als we vervolgens kijken welke vijf namen ChatGPT uit de hoge hoed tovert: Ibn Taymiyyah, Ibn Qayyim al-Jawziyya, Ibn al-Mubarak, Ibn al-Qayyim al-Jawziyya en Ibn Kathir. Mocht u denken dat ik een foutje maakte: ChatGPT gaf zelf tweemaal dezelfde naam, met dezelfde geboorte- en sterfdatum. Zo intelligent is AI dus ook weer niet, maar het wordt "hem" vergeven.

Om er zeker van te zijn dat ik de lijst met vijf namen niet verkeerd zou begrijpen, benadrukt ChatGPT wederom(!) dat het ‘essentieel is om te benadrukken dat de standpunten van deze geleerden niet noodzakelijk de enige opvattingen vertegenwoordigen binnen de Hanbali-madhab’. Het is opmerkelijk hoeveel disclaimers ChatGPT voor en na de feiten denkt te moeten geven.

Om het gesprek gezellig te houden, geef ik met mijn volgende vraag wat adempauze aan de AI-software:

‘Dat zijn niet de minste geleerden he? Volgens mij zijn dit gerenommeerde namen binnen de fuqaha, of niet?’

Vol trots lijkt hij te reageren dat dit klopt:

‘Zij hebben belangrijke bijdragen geleverd aan de ontwikkeling van het islamitisch denken en hebben invloed gehad op de interpretatie van de islamitische wet. Het is echter belangrijk op te merken dat hoewel deze geleerden invloedrijk zijn, hun opvattingen niet noodzakelijk de enige vertegenwoordiging zijn van de bredere Hanbali-traditie of de islamitische jurisprudentie als geheel.’

Als we hier stoppen, zou de lezer kunnen denken dat deze vijf geleerden toch wel het extreme randje van de islam vormen. Er wordt immers herhaaldelijk gewezen op het feit dat er veel kritiek zou zijn op hun standpunten en dat er een ‘bredere Hanbali-traditie’ is waarin we dit kennelijk niet zouden aantreffen.

Mijn laatste vraag kunt u vast al raden:

‘Kun je me dan vijf Hanbali juristen (fuqaha) geven die niet geloven dat jihad kan duiden op offensieve oorlogsvoering ter verspreiding van de islam?’

Het antwoord op deze concrete vraag zal toch niet moeilijk zijn, gelet op alle disclaimers hierboven? Dat dacht u!

Dit is wat ChatGPT zei:

‘Het identificeren van specifieke Hanbali-geleerden die expliciet hebben gesteld dat jihad niet kan worden gebruikt ter verspreiding van de islam, kan uitdagend zijn omdat de interpretaties en opvattingen van individuele geleerden binnen een wetschool soms subtiel en complex zijn. Bovendien kunnen de standpunten van geleerden in de loop van de geschiedenis variëren, en niet alle geleerden hebben misschien uitgebreide geschriften achtergelaten over specifieke onderwerpen.

Dat gezegd hebbende, binnen de bredere islamitische traditie, inclusief de Hanbali-madhhab, zijn er geleerden en hedendaagse denkers die een meer vreedzame interpretatie van jihad benadrukken en terughoudendheid tonen met betrekking tot offensieve oorlogsvoering ter verspreiding van de islam. Voor specifieke namen zou het nodig zijn om gedetailleerd onderzoek te doen binnen de werken van individuele geleerden en commentatoren.

Als je geïnteresseerd bent in hedendaagse Hanbali-denkers, zou het de moeite waard zijn om te kijken naar de standpunten van geleerden die actief zijn in de moderne tijd en die zich hebben uitgesproken over kwesties van jihad en oorlogsvoering. De diversiteit van opvattingen binnen de Hanbali-traditie benadrukt het belang van context en interpretatie bij het begrijpen van de standpunten van individuele geleerden binnen de islamitische jurisprudentie.’

Het is wonderlijk om te zien dat ChatGPT steeds beweerde dat er een heel scala aan geleerden bestaat dat vreedzaam denkt en offensieve jihad afwijst. Wanneer wij om vijf namen vragen, blijkt het opeens lastig om die te geven, onder andere omdat ‘misschien niet alle geleerden uitgebreide geschriften hebben achtergelaten over specifieke onderwerpen’. Kortom: ChatGPT speculeerde maar wat, toen het sprak over het bestaan van die geleerden, want zij hebben geen geschriften achtergelaten. Alhoewel: de vele misinformatie op het internet, waar ChatGPT uit moet putten, blinken kennelijk uit in soortgelijke ongefundeerde omzwervingen.

Het is ook opvallend dat ChatGPT in deze fase van het “gesprek” tóch weer de claim neerlegt dat er binnen de bredere traditie geleerden en denkers zijn die vreedzamere interpretaties hebben. We zullen het er maar op houden dat AI zelf nog niet doorheeft wanneer het in een hoek wordt gezet, hetgeen wellicht hoopvol is voor tegenstanders van AI.

Dit artikel betreft deel 1 in de serie '3 Vragen aan ChatGPT over de Islam'. In het volgende deel stel ik ChatGPT de vraag of slavernij verboden is binnen de soenitische islam.

Zie ook:

Drie vragen aan ChatGPT over de Islam - deel 3: Zakat geven aan niet-moslims

Het best bewaarde geheim van het abortusdebat

Tue, 28 May 2024 04:22:04 GMT

Alle voorstanders van abortusrechten geloven dat het zelfbeschikkingsrecht van de vrouw belangrijk is. Maar als je doorvraagt, blijkt dat de meeste van hen een foetus nog geen mens vinden. Dit lijkt een cruciale factor om achter abortus te kunnen staan. Toch horen we steeds meer prominente voorstanders uitdragen dat die tweede factor van geen belang is: mens of geen mens, het mag overlijden als gevolg van de keuze van de vrouw om de zwangerschap te beëindigen. Is deze trend het gevolg van voortdurende progressie of beginnen oude maskers af te glijden?

Vorige week zag ik een clip voorbijkomen van ‘Real Time with Bill Maher’. De Amerikaanse presentator en komiek sprak over de verkiezingsstrijd tussen Biden en Trump. Te gast waren Gillian Tett, columniste voor The Financial Times en journalist Piers Morgan. Toen het over abortus ging, probeerde Tett woorden te geven aan het feit dat abortus een grote rol speelt in de verkiezingsstrijd: ‘In een tijd waarin Amerika grote geopolitieke dreigingen kent en er allerlei economische uitdagingen zijn, is het vreemd dat de verkiezingsstrijd om abortus draait.’

Terwijl het publiek stevig begon te klappen, bleek Maher minder onder de indruk van de Tett’s clichés: ‘Tenzij je denkt dat het moord is’, zei hij, terwijl het applaus langzaam stilviel. Maher begon uit te leggen waarom hij soms hoofdpijn krijgt van zijn eigen linkerkant van het abortusdebat: ‘Ik verwijt het links wanneer men zegt dat prolifers vrouwen haten. Ze haten vrouwen helemaal niet. Dat hebben ze gewoon verzonnen. Die mensen vinden abortus moord. En dat is het eigenlijk ook wel. Maar daar heb ik dus vrede mee. Dat meen ik. Er zijn acht miljard mensen op de wereld. Sorry, we zullen je niet missen.’

Zelden werd het zo stil aan een Amerikaanse talkshowtafel. Terwijl Maher het publiek met vragende ogen aankeek, besloot Piers Morgen de stilte te doorbreken met een grap: ‘Je zegt dit gewoon omdat je niet van kinderen houdt, toch?’ Door het lachen heen leek het publiek opgelucht adem te halen. Maher doorzag de gêne en stelde zijn gasten een gewetensvraag: ‘Jullie zeiden zojuist nog voor abortusrechten te zijn, toch? Dan geloof je dit ook.’

Met deze vraag doelt Bill Maher op een blinde vlek bij de meerderheid van de mensen die abortusrechten toejuichen. Ze zijn er helemaal voor, zolang ze zichzelf kunnen blijven vertellen dat abortus geen mens doodt maar een soort pre-mens. Het geloof in een langzaam toenemende waarde van het ongeboren kind is waarschijnlijk de reden dat er überhaupt nog abortusgrenzen zijn in Europa en grote delen van de Verenigde Staten. Want het absolutisme dat Maher hier uitdraagt, impliceert dat abortus de gehele zwangerschapsduur legaal zou moeten zijn.

Wie denkt dat Mahers standpunt voortkomt uit ‘voortschrijdend inzicht’ van de afgelopen jaren, heeft het mis. Al in de jaren zeventig werd dit standpunt een van de meest uitgewerkte ideeën binnen het kamp dat legale abortus nastreefde. Natuurlijk werd deze visie niet gebruikt in publiekscampagnes, om redenen die tijdens het gesprek met Bill Maher opnieuw duidelijk werden. Maar een essay van Judith Thomson, één van de bedenkers van de zogeheten no-duty-to-sustain filosofie, werd het meest gedrukte stuk over het abortusdebat.

Steeds vaker

Bill Maher is niet slechts een eenling die het ongeboren kind nul toenemende beschermwaardigheid gunt tot aan de geboorte. Een van de meest beroemde voorvechters van abortusrechten, de Nederlandse Rebecca Gomperts, kwam ook al eens uit voor dit standpunt. Volgens haar komt het de vrouw toe dat zij zelf bepaalt tot wanneer haar abortus is toegestaan. Baas in eigen buik ben je immers altijd en niet slechts tot 24 weken zwangerschap.

Deze mening is dus niet nieuw en derhalve geen gevolg van recente progressie. Sterker nog, het stamt uit een tijd waarin abortus in grote delen van het Westen illegaal was. Maar het feit dat steeds meer mensen hiervoor uitkomen, zou weleens te maken kunnen hebben met een bepaald moreel verval. Zouden uitdragers van dit standpunt geloven dat ze er in deze moderne tijd makkelijker mee wegkomen op grote platforms? Tot nu toe is er weinig verzet hoorbaar uit de eigen gelederen van abortusvoorstanders. Media vallen er niet over en Kamervragen worden (nog) niet gesteld. Dat zou vijftig jaar geleden, toen filosofen het bedachten, misschien wel anders zijn geweest.

Vloek of zegen?

Op dit moment lijken de meeste voorstanders van abortus nog vast te houden aan het idee dat een ongeboren kind geen mens is. Maar de minderheid die daar veel extremer over denkt, groeit langzaam, zo blijkt uit onderzoek naar de mening van Nederlanders. In 2016 vond twee procent van de Nederlandse bevolking dat abortus is toegestaan tot de geboorte. In 2022 steeg dit naar vijf procent bij sociale redenen en 18 procent in geval van afwijkingen bij het kind.

Bij onvoldoende tegengeluid wordt deze verschuiving dan ook een levensbedreigende vloek. Dan zal die minderheid immers gestaag doorgroeien totdat de meeste mensen accepteren dat sommige mensen nu eenmaal gedood mogen worden omdat het recht van de sterkste prevaleert. Maar het feit dat deze extreme visie steeds vaker klinkt, kan ook een vermomde zegen zijn. Want meer kennis over de oorsprong van leuzen als ‘baas in eigen buik’ kan leiden tot een terugtrekkende beweging van het middenkader. De prolife beweging moet zich dus haasten om een licht te laten schijnen op de afglijdende maskers van pro-choice activisten.

Dit artikel verscheen eerder op de website van NPV - Zorg voor het Leven

Bij Family7 praten over de rechten van het embryo

Tue, 27 Feb 2024 17:21:46 GMT

Tja, hoe verdedig je nu toch het leven van een miniscuul menselijk wezen, zoals een embryo van slechts een paar dagen oud dat ook nog eens buiten de baarmoeder "leeft"? Namens NPV - Zorg voor het leven mocht ik op 26 februari 2024 uitleg geven aan onze visie hieromtrent. Dit naar aanleiding van een uitspraak van het Hooggerechtshof in Amerika over de status van embryo's.

Bekijk het gesprek hieronder:

FunX vindt geslachtsdeel Drake nieuwswaardig voor jongeren

Thu, 08 Feb 2024 11:39:50 GMT

"Waarom zou je een kind nieuwsgierig willen maken
naar het geslachtsdeel van een volwassene?"

V olgens haar website richt FunX zich op jongeren tussen de 15 en 24 jaar. De NPO-radiozender heeft wel een hele bijzondere kijk op wat gepaste informatie is voor deze doelgroep. In navolging van duizenden nieuwsberichten over de hele wereld berichtte FunX gisteren dat er beelden zouden zijn gelekt waarop het geslachtsdeel van de populaire rapper Drake te zien is. Gaat hier iets mis, of valt hier … eh … niets te zien?

FunX beschrijft in het artikel dat veel mensen de Canadese rapper herkennen in de rondgaande video van een naakte man. Vervolgens staat er dat Drake tijdens een livestream werd gevraagd of hij het echt is. De schatrijke Canadees reageerde enkel door wat smileys te typen, waardoor nu nog meer mensen denken dat de video authentiek is. FunX citeert daaronder enkele reacties van sociale media. Zo wordt er met zichtbaar plezier geschreven dat er nu nóg meer vrouwen voor Drake in de rij zullen staan. Kritiek op het hele gebeuren heeft FunX niet. Zelfs tussen de gedeelde sociale media reacties staat niets dat afwijzend reageert op het bestaan van deze vulgaire roddels.

Grensoverschrijdend gedrag

Bijna de helft van de vrouwen tussen de 18 en 36 kreeg weleens ongevraagd een foto van een mannelijk geslachtsdeel. Volgens Kenniscentrum Rutgers kan dit vooral voor jonge vrouwen en meiden zeer schadelijk zijn. Daarom is het niet verstandig om mee te werken aan de normalisering van dit soort beelden. Nu zullen sommige mensen beweren dat het bericht van FunX valt onder de vrijheid van expressie en dat niemand wordt gedwongen om de beelden te bekijken. De vraag is echter niet of het mag, maar of het verantwoord is.

Zou het bijvoorbeeld logischer zijn om met veel meer balans over dit “nieuws” te schrijven, eventueel aangevuld met informatie over hulp bij ongewenste naaktfoto’s? Volgens de NPO hoeft dit blijkbaar allemaal niet, maar laten we dat eens uitpakken. In mijn optiek draagt FunX nu uit dat het openbaar maken van mannelijke geslachtsdelen gewoon bij het leven hoort en zelfs heel interessant is om over te praten. Het artikel staat niet voor niets op hun entertainment-pagina.

Een ander signaal is dat groot geschapen mannen met recht veel meer zelfvertrouwen hebben. Stel, je bent zo’n jongen of man die toevallig wat “meer” heeft. Zul je nu sneller geneigd zijn om ongevraagd een foto van je geslachtsdeel op te sturen, of juist niet? Drake wordt overladen met complimenten die FunX graag voor haar jonge publiek herhaalt. Dus waarom zou de dame die jouw foto ontvangt negatief reageren? Dit Adonis-denken is precies wat er heerst onder een deel van de mannen dat dergelijke foto’s rondstuurt. En wat te denken van jongens die zich juist onzeker voelen over het formaat van hun penis? Het enige wat er nu wordt vergroot, is de druk op jongeren om zich te meten met een ideaalbeeld dat zelfs door volwassenen wordt gevierd.

Probeer het eens op een verjaardag

Een gedachtenexperiment. Stel, je viert je verjaardag met een huis vol familie en vrienden. Je nichtje van vijftien zit naast je. Weer daarnaast is een oude kameraad neergestreken. Plotseling vang je op wat die volwassen kerel tegen jouw nichtje zegt: ‘Heb je die video gezien waarvan ze zeggen dat het Drake is? Je ziet zijn geslachtsdeel heel duidelijk. Hij is groot joh! Volgens mij kan je het filmpje zo googelen. Laat mij maar weten wat je ervan vond, als ik je nog eens tegenkom.’

Iedereen met een geweten zou deze man direct de deur wijzen. Maar wat is het verschil wanneer diezelfde kerel vanaf de FunX-redactie een artikel publiceert met deze inhoud? Ook het artikel zegt niet waar je de video kunt vinden, maar wel dat het ergens op het internet rondzweeft. Goed, de NPO dwingt niemand om naar de beelden te kijken. Daarom is het ook niet precies hetzelfde als een ongevraagde naaktfoto. Maar waarom zou je überhaupt het risico willen lopen dat je een kind nieuwsgierig maakt naar pornografisch materiaal van het geslachtsdeel van een volwassene? Dat is hetzelfde als een docent die meewerkt aan het verspreiden van de roddel dat de rector naakt op het internet staat. Volgens mij vergeet FunX dat ook zij bestaat uit een reeks volwassen mannen met een machtspositie ten opzichte van haar eigen doelgroep.

Voorbeeldgedrag

Misschien zou het anders zijn als FunX een volwassen doelgroep had. Maar op haar eigen website zegt het radiostation zich te richten op jongeren vanaf vijftien. Hoe krijg je dat uitgangspunt geharmoniseerd met het publiceren van deze troep? Toegegeven, jongeren kunnen op 1001 manieren aan dezelfde informatie komen. Maar dat is nu juist het probleem: net als die 1001 andere media én iedere volwassene in dit land, heeft ook FunX de morele plicht om goed voorbeeldgedrag te vertonen.

Vooral als er nog zo recent als vorige week bekend werd dat driekwart van 1.484 NPO-medewerkers te maken kreeg met (seksueel) grensoverschrijdend gedrag.

Nepgeschiedenis of verschil van inzicht?

Fri, 29 Dec 2023 19:30:54 GMT

Herziening van de discussie rondom NRC’s feitencheck:
“Meer Europese slaven in Noord-Afrika dan Afrikaanse slaven in de VS”
(uitgebreide versie)

De afgelopen jaren was er veel te doen over het artikel ‘NRC checkt: ‘Meer Europese slaven in Noord-Afrika dan zwarte slaven in de VS’’. NRC concludeerde dat deze uitspraak, van de Amerikaanse geleerde Thomas Sowell, ‘waar’ is. Later werd dat gerectificeerd, na venijnig commentaar van twee Nederlandse historici. Het NRC zou volgens hen nepgeschiedenis in stand houden. Maar bij het lezen van alle betrokken stukken viel mij juist iets anders op: de historici zijn gekleurd in hun mening en plegen roofbouw op de geschiedenis.

De aanleiding voor de controverse was een zorgvuldig betoog van Sowell, waarin de Afro-Amerikaanse geleerde waarschuwt voor het selectief filteren van historische feiten. Dat kan namelijk eenzijdige analyses in de hand werken, zoals het idee dat er maar één soort geïnstitutionaliseerde slavernij bestond: die door Europeanen en Amerikanen, met de Afrikaan uitsluitend als slachtoffer. Zijn uitspraak over witte slaven, die dankzij zo’n selectieve filtering door scholen en media in de vergetelheid zijn geraakt, moet dan ook worden gezien als een oproep tot meer balans in ons historisch perspectief.

Misvattingen en misrepresentaties

De wisselwerking tussen NRC en de historici is helaas erg slordig. Dat begon al bij de titel van het oorspronkelijke artikel. Het citaat dat NRC checkt betreft namelijk een ongelukkige vertaling van de daadwerkelijke uitspraak. Volgens de krant zou het gaan om de uitspraak "Meer Europese slaven in Noord-Afrika dan zwarte slaven in Noord-Amerika". Maar Sowell schreef in het bewuste artikel het volgende: "Just as Europeans enslaved Africans, North Africans enslaved Europeans - more Europeans than there were Africans enslaved in the United States and in the 13 colonies from which it was formed."

Als eerste valt op dat NRC over "zwarte" slaven spreekt tegenover "Europese" slaven. De altijd zorgvuldige Sowell houdt de categorische balans wel in evenwicht, door te spreken van Afrikaanse en Europese slaven. Maar het gaat vooral mis bij de vertaling van het woord "enslaved". Doorgaans verwijst dit woord naar het proces van ontvoering en tot slaaf maken van een eerste generatie slaven. Na ruggespraak met een kennis, een Amerikaanse kruistochten historicus, werd dit nog eens bevestigd. En mocht dat niet voldoende overtuigen, dan hebben we nog het boek waarin Sowell ditzelfde argument op een meer eenduidige manier verwoordde: In 'Intellectuals and Race', hoofdstuk 7, schreef Sowell het volgende:

"Pirates alone transported a million or more Europeans as slaves to the Barbary Coast of North Africa - at least twice as many European slaves as there were African slaves transported to the United States and to the thirteen colonies from which it was formed."

Dit citaat maakt duidelijk dat het Sowell te doen was om het ontvoeren en transporteren van slaven en niet de eventuele latere groei van de slavenpopulatie. Dat is begrijpelijk als je beseft dat het al dan niet bestaan van een natuurlijke groei van de slavenpopulatie niet zomaar kan worden aangenomen als een meer positief of negatief kenmerk van het betreffende slavernijsysteem. Toch wilden de Nederlandse historici, die Sowells onderscheid wel leken te begrijpen, inzoomen op de totale aantallen. Hiermee lieten ze mogelijk blijken dat ze het betoog van Sowell niet op waarde hadden geschat.

Onterechte rectificatie

Voor de duidelijkheid: Sowells bewering was wel degelijk correct: Meer Europeanen werden in de periode 1500-1900 naar Noord-Afrika ontvoerd dan Afrikanen naar de toenmalige dertien koloniën van de VS. Beide slavenaantallen zeggen iets over de mate van import naar beide regio’s. Het is een legitieme stelling en zeker geen misleiding, zoals de historici lijken te stellen. Het feit dat NRC op 7 december 2017 opeens beweerde dat Sowells bewering toch onjuist is, kon dan ook alleen maar hout snijden als ze zijn uitspraak vermaakten tot een stroman: "...dat er meer Europeanen tot slaven werden gemaakt in Noord-Afrika dan dat er zwarte slaven waren in de latere Verenigde Staten". Wederom val ik over de categorische verschuiving van Afrikanen naar zwarten tegenover de Europeanen, maar ze schrijven ook ten onrechte dat Sowell over totalen sprak. Om te begrijpen waarom Sowell dat niet deed en specifiek doelde op eerste-generatieslaven binnen een specifieke tijdspanne, moet men begrijpen wat hij beoogde met zijn artikel.

De enige “misleiding” van Sowells kant is de vermoedelijk bewuste selectie van twee willekeurige rassenverhoudingen en gebieden waarmee hij, al spiegelend, wijst op zijn rode draad: spelen met historische feiten kan ieder politiek doel dienen. Sowell weet natuurlijk dat beide aantallen slechts een beperkt onderdeel waren van twee systemen met een immense geografische en numerieke omvang. De relatief korte tijd waarin de trans-Atlantische slavernij miljoenen Afrikanen onderwierp, getuigt van haar groteske aard. Onder de streep ontloopt de Arabische slavenexport haar echter nauwelijks, mede omdat deze veel langer heeft geduurd. Alleen al in de negentiende eeuw werden twee miljoen zwarte Afrikanen geëxporteerd naar Noord-Afrika en het Midden-Oosten.

Foute herberekening

Hoewel de hele discussie tussen NRC en de historici gebaseerd was op wederzijdse misverstanden met betrekking tot Thomas Sowells werk, wil ik hun verdere "openbare dialoog" toch graag bespreken, omdat de geuite moeite met Sowells uitspraak interessante denkbeelden lijkt te onthullen.

Zo was er de opmerkelijke herberekening van de (totale) slavenaantallen. Zomaar werd het Amerikaanse exportcijfer vermeerderd met alle generaties die daarna in slavernij werden geboren, terwijl dit bij het Noord-Afrikaanse cijfer werd nagelaten. Alsof er in drie eeuwen niet één Europees kind in slavernij werd geboren.

Natuurlijke groei van de slavenpopulatie

Het duo kan best verwijzen naar het feit dat er in Noord-Afrika veel minder mensen in slavernij werden geboren. Maar zonder kanttekening over de redenen hiervoor is dat argument misleidend. Die waren namelijk niet louter positief. Denk aan de ongeëvenaarde macht die Noord-Afrikaanse slavenmeesters hadden over de seksualiteit van hun slavenpopulatie. Dit kenmerkte zich bijvoorbeeld door relatief veel castraties. De baños, waar Europese mannen, zonder enige interactie met vrouwen, als dieren werden gehouden, zorgden logischerwijs ook voor een sterk verminderde natuurlijke groei.

Historicus Paul Lovejoy schreef in 2012 dat “de kenmerken van geleidelijke assimilatie en emancipatie [in de islamitische staten] overeenstemden met de macht van slavenmeesters om de mate van seksualiteit en voortplanting van een populatie naar hun hand te zetten”. Het is dan ook niet verwonderlijk dat mooie vrouwen en gecastreerde mannen met name in de islamitische rijken in trek waren.

De versnelde emancipatie van vrouwen – de grootste categorie slaven in Noord-Afrika – en hun nazaten was bovendien een reden voor het steeds aanvullen van de slavenpopulatie. Ook andere oorzaken, zoals de veronderstelling dat veel vrouwen niet meer konden voortplanten als gevolg van voortdurende seksuele dwangarbeid, zouden een rol hebben gespeeld in een langzamere natuurlijke groei (Lovejoy, 2012).

Vrouwen werden naast hun werk in de bediening ook vaak gebruikt als bijvrouw. Daarbij hadden de islamitische eigenaren bij wet recht op seksueel genot van hun slavinnen (Lewis, 1990). Ze konden slechts op een verhoogde status hopen als zij een kind kregen van hun meester, mits deze het erkende. Zulke kinderen werden vaak meteen geadopteerd en dus niet in slavernij geboren. Ook kon de moeder, na de dood van haar meester, rekenen op vrijheid. Het is echter waanzin om dit te laten gelden als positieve oorzaak van een langzaam groeiende slavenpopulatie. Slavendrijvers verdienen immers geen pluspunten voor de verhoogde status van slavinnen die zoiets moesten ondergaan. Die geven we ook niet aan Amerikaanse meesters, die dikwijls een Oom Tom met privileges tolereerden. En wanneer zij kinderen verwekten bij hun Afrikaanse slavinnen wordt bovendien moeiteloos uitgegaan van directe of indirecte seksuele dwang. Waarom zou dit anders zijn voor de Arabische meesters in Noord-Afrika?

Dit soort nuanceringen lijkt aan de historici voorbij te gaan. In een ander artikel noemen ze Sowells uitspraak zelfs fake news en “historische onzin op het internet”. Je moet het maar durven opschrijven over een bejaarde geleerde die meer boeken schreef dan een gemiddelde vierdejaars student geschiedenis leest. Als je daarbij bedenkt dat Sowell als socioloog meerdere historische thema’s behandelde, kun je haast niet anders dan je afvragen hoe onpartijdig het duo is. Dat blijkt ook uit het feit dat ze Sowell nergens socioloog noemen, maar “conservatieve econoom” of kortweg “schrijver”. Zo framen ze zelfs Sowells recht van spreken als academicus, vermoedelijk om hun inhoudelijk tegenvallende respons beter te laten landen.

De mythe van een betere behandeling

De Nederlanders hadden ook een generaliserend antwoord op Sowells legitieme standpunt dat galeislaven in Noord-Afrika het slechter hadden dan plantageslaven in de VS. Want volgens de historici was slavernij in de VS als geheel juist “van een duidelijk ander karakter”. Dit beschouw ik als codetaal voor: “het viel allemaal wel mee met die Noord-Afrikaanse slavernij”. Daarmee doen ze zelf iets waar ze Sowell van beschuldigen: moreel onderscheid maken tussen twee volken en hun slavernijsystemen. Wanneer we echter spreken van vele miljoenen slaven en gruwelpraktijken aan beide zijden, oogt iedere wedijver om de titel van meest of minst erge slavendrijver pervers. Sowell vergeleek specifieke slavencategorieën omwille van een meer gewogen oordeel over de hele linie, in reactie op de scheve verhouding die hij meent te zien in het publieke domein. Of dezelfde motivatie leeft onder de historici is voor mij nog dubieus.

De verlichte woorden van wijlen historicus Bernard Lewis bieden een fraai contrast:

“Het is niet mijn doel om een morele competitie op touw te zetten…maar om de claims van exclusieve deugd en exclusieve ondeugd te weerleggen en te wijzen op een gemeenschappelijk falen in onze gemeenschappelijke menselijkheid.”

Bernard Lewis noemde het een variant van the white man’s burden, om de Arabische slavernij niet te zien voor wat het was: de ontvoering van rond de 10 miljoen slaven in 1000 jaar, zijnde voornamelijk vrouwen en kinderen, waarbij mannen relatief vaak werden gecastreerd (Gordon, 1989; Austin, 1979; Lovejoy, 2012). Het is even arrogant als onjuist om vast te houden aan het idee dat de witte mens, ditmaal door middel van zelfopgelegde schuld, verantwoordelijk is voor het lot van andere volken, aldus Lewis.

De inmiddels achterhaalde mythe, dat het slavenleven in Amerika altijd slechter was dan in Afrika, is mede ontstaan door kromme vergelijkingen van geschiedschrijvers in de negentiende eeuw. Zij kwamen dikwijls terug uit Afrika en het Midden-Oosten met het idee dat er geen plantageslavernij bestond in de Arabische gebieden. Zij zagen alleen huiselijke slavernij, waarbij slaven meestal een beter leven leidden. Buiten hun gezichtsveld, voorbij de grote steden waarin ze verbleven, bestond echter wel degelijk economische slavernij. Lewis beschreef ook dit sprookje over een meer humane Arabische slavernij treffend als “een Europese uitvinding die een Europees doel dient”. Wanneer deze nu nog opduikt, moet er haast sprake zijn van selectieve filtering ten bate van een politiek doel. Dat is precies waar Sowell voor waarschuwde.

Gevolgen voor vandaag

De historici hadden veel te vertellen over de gevolgen die nazaten van slaven nu ervaren in de westerse landen waar ze als minderheid leven. Die impact is reëel en mag zeker niet worden afgezwakt. Maar ook hier mis ik een oprechte hunkering naar balans. Die is bijvoorbeeld te vinden in de impact die het slavernijverleden op de noordelijke helft van Afrika heeft, door nog steeds te bestaan. In Mauritanië worden jaarlijks vele sub-Sahara slaven geboren en ook Libië maakt momenteel (2018) haar zoveelste opleving van slavernij door.

Dan is het legitiem om te vragen waarom slavernij in Noord-Afrika zo lang kon doorgaan. Wellicht is een voornamelijk religieuze scheiding tussen slaaf en vrij mens moeilijker af te leren dan een racistische. Deze scheiding is immers niet uit de lucht gegrepen, maar betreft een imitatie van de profeet en stichter van de islam, die zelf vele slaven had. Misschien kwamen racistische en religieuze slavernij geregeld samen in de islamitische staten, zoals uit allerlei historische documenten blijkt, waardoor zwarte Afrikanen in het huidige Tunesië en Marokko nog steeds kampen met een niveau van racisme dat in het huidige Amerika ondenkbaar is. Het moet dan ook gezegd worden dat racisme wel degelijk deel heeft uitgemaakt van de Arabische slavernij. Dat blijkt uit het feit dat sommige zwarte volkeren in Afrika, ondanks hun door de Sharia'a beschermde status als moslim, tot slaaf zijn gemaakt door Arabische overheden. Dit leidde bijvoorbeeld tot verzet van de beroemde zwarte moslimgeleerde Ahmad Baba uit Timboektoe, die herhaaldelijk schreef dat alleen niet-moslimvolkeren tot slaaf mochten worden gemaakt en dat sommige Islamitische overheden uit zijn tijd zich derhalve vergisten wanneer zij zwarte moslims alsnog minder rechten gaven dan geloofsgenoten met een lichtere huidskleur. Referenties naar dit soort ongemakkelijke feiten moeten niet worden gezien als jij-bak maar als een oproep tot minder selectieve filtering van historische en actuele feiten.

Over het feit dat het Westen aan de wieg lag van de afschaffing van slavernij in veel islamitische landen, zul je de historici ook niet horen. Maar het is een cruciaal feit, omdat moslimlanden volgens veel geleerden (Lewis, Lovejoy, Gordon, Clarence-Smith, N'Diaye e.a.) niet stonden te springen om hun slaven vrij te laten. Een afschaffingsbeweging, zoals die van christenen in het Groot-Brittannië, was nagenoeg niet-bestaand. De emancipatie werd bereikt met keiharde westerse diplomatie. Dan is het niet vreemd dat er nog steeds maar weinig islamitische historici zijn die het aandurven om dit onderwerp aan te snijden. Bernard Lewis schreef dat het aantal studies naar de slavernij in het Midden-Oosten op één velletje passen, terwijl er duizenden boeken te vinden zijn over de Griekse, Romeinse en trans-Atlantische slavernijen. Toch moet het Westen zich, volgens sommigen, nog altijd meer schamen dan andere culturen. Het is echter de vraag welke regio de meeste achterstand heeft op het gebied van het erkennen en herstellen van de problematische geschiedenis en welke daarin het meest vooruitstrevend is geweest.

Morele weegschaal

Het heeft er alle schijn van dat enige fixatie op een moreel onderscheid slechts leeft bij de Nederlanders en niet bij Thomas Sowell. Bij het vinden van een passend antwoord op hun onderscheid – dat gevaarlijke gevoelens van superioriteit kan oproepen – is het de vraag wat nu wijsheid is. Is het verwerpelijker dat veel mensen in slavernij werden geboren, of dat deze er juist niet kwamen vanwege gedwongen adoptie na verkrachting en belemmeringen in de voortplanting? Hetzelfde kan gevraagd worden wanneer we castratie, seksslavernij en geïsoleerde slavenkampen plaatsen tegenover de martelpraktijken van de Amerikaanse slavenmeesters. Wat mij betreft is de “wijsheid” dat een moreel onderscheid beter achterwege kan worden gelaten. Sowell riep op tot een dergelijke balans, omdat deze in het Westen lijkt te ontbreken. Dat deed hij met een prikkelende stelling, waarop de historici vermoedelijk het eigen morele onderscheid projecteerden. Het gevolg was een denkbeeldige strijd, die slechts bijdroeg aan het blootleggen van hun eigen ideeën over ras en identiteit.

Literatuur

Lewis, Bernard; ‘Race and Slavery in the Middle East’, Oxford University Press (1990)
Lovejoy, Paul, E.; ‘Transformations in Slavery, a History of Slavery in Africa’, derde editie (2012), Cambridge University Press
Gordon, Murray; ‘Slavery in the Arab World’; New Amsterdam Books (1989)
Davis, Robert C.; ‘Christian Slaves, Muslim Masters: white slavery in the Mediterranean, the Barbary Coast and Italy, 1500-1800’; Palgrave Macmillan (2003)
Clarence-Smith, W.G.; ‘Islam and the Abolition of Slavery’; Hurst & Co. (2006)
N'Diaye, Tidiane; ‘Der verschleierte Völkermord’; Rowohlt Verlag (2010)
Sowell, Thomas; 'Intellectuals and Race' (2013)
Primaire islambronnen: Sahih Bukhari, Sahih Muslim, Sunan an-Nasa’i

Israël behandelt de Palestijnen zoals de Islam dat voorschrijft

Wed, 06 Dec 2023 13:53:35 GMT

Dat Hamas op 7 oktober volgens de meeste moslims on-islamitisch handelde, is inmiddels wel bekend. Bepaalde moslimleiders namen dan ook afstand van de brute slachtpartij die de terreurorganisatie aanrichtte onder Israëlische burgers. Maar dat veel moslims ook Israël bekritiseren voor het rigoureus bombarderen van terroristische doelwitten, klinkt vreemd als je weet hoe er in de Islam naar het oorlogsrecht wordt gekeken.

Verbod op burgers doden

Hamas is een organisatie die de orthodoxe islam nastreeft. Zo stelde een van haar leiders onlangs dat Israël nog maar het begin is van de revolutie en dat uiteindelijk de hele wereld onder islamitische heerschappij zal komen. Wat dat betreft zitten ze op de mainstream-lijn van soenitische geleerden door de eeuwen heen. Die zeggen dat offensieve jihad is toegestaan, al moet deze wel worden afgekondigd door de officiële leider van een islamitische staat. Maar op 7 oktober keerde Hamas de Sharia de rug toe. De islam staat het namelijk niet toe om gericht op vrouwen en kinderen te schieten, ook niet tijdens militaire conflicten. Er zijn wel uitzonderingen. Als vrouwen, kinderen en ouderen de vijand helpen, door bijvoorbeeld water te brengen of munitie te verzamelen, mag er wel gericht op hen worden geschoten. Daarvan was geen sprake bij de burgerslachtoffers en gijzelaars van Hamas.

Bombardementen

Het verbod op het direct aanvallen van burgers wordt vaak verkeerd begrepen. Veel mensen denken dat ook het indirect veroorzaken van burgerslachtoffers verboden is. Maar geen enkel leger kan het zich veroorloven om dat principe te hanteren. De term collateral damage (bijkomende schade) valt dikwijls bij het in kaart brengen van bombardementen. Daar vallen gebouwen onder maar ook burgerslachtoffers. Israël voert op dit moment angstaanjagende bombardementen uit op Gaza. De Staat geeft daarbij geen toestemming om gericht op burgers te schieten. Maar Israël weet heel goed dat er burgers bij zullen omkomen. Wat leert de islam over zo’n situatie?

Volgens veel shariageleerden van weleer, zoals Al-Shafi en Ibn Qudamah, mag je bombardementen uitvoeren op militaire doelen terwijl je weet dat er (ook) vrouwen en kinderen bij zullen omkomen. Ibn Malik, de naamdrager van de Maliki wetschool, schreef dat de juristen hierover unaniem zijn. In de piekperiode van de islam (tussen 800 en 1700) werd zo’n “bombardement” natuurlijk vaak uitgevoerd met de middeleeuwse katapult, maar het principe is hetzelfde. Grote projectielen zijn zogenaamde non-discriminatoire wapens: ze worden van verre afgevuurd waardoor je niet specifiek kunt bepalen wie er door wordt geraakt.

Menselijke schilden

De beroemde shariageleerde en leerling van de grondlegger van de Hanafi wetschool, Muhammad Al-Shaybani, zei dat de leider van het kalifaat gebieden onder water (of in brand) mag zetten als hij denkt dat de vijand zich daar verschuilt. Vanuit de huidige positie van Israël kun je dan denken aan de tunnels van Hamas, die de Israëliërs mogelijk onder water gaan zetten. Ook dat is een non-discriminatoir wapen, omdat je niet weet wie er nog meer in de tunnels leven. Sommige medestanders van Israël waren dan ook bezorgd dat gijzelaars zouden worden gebruikt als menselijk schild. Maar zelfs dan, zo zegt Al-Shaybani, mag je zo’n actie doorzetten in het belang van de doelen die de Staat voor ogen heeft.

Dat laatste klinkt vreselijk maar is eigenlijk heel logisch. Stel dat je uit principe nooit een aanval pleegt op momenten dat de vijand menselijke schilden inzet. Dan weet de vijand wat hem te doen staat om iedere tegenaanval te vermijden. Zo’n principe is dus nobel maar volstrekt onwerkbaar. Ook de islamitische geleerden wisten al vroeg in de ontwikkeling van de islam dat je op die momenten toch moet kunnen doorzetten.

Waar alles bij valt of staat is het antwoord op de vraag of de militaire actie belangrijk genoeg is voor de (heilige) doelen van de (islamitische) natie. Het probleem met dat principe is dat gezworen vijanden elkaars redenen nooit zullen accepteren. Op dit moment meent Israël alle militaire doelen van Hamas te moeten vernietigen. Daar komt bij dat Gaza klein en dichtbevolkt is. Dat maakt het tot een moreel dilemma van enorme proporties, omdat de veiligheid van heel Israël, maar ook de levens van duizenden Palestijnse burgers, op het spel staan.

‘Ze zijn van hun vaders’

Natuurlijk moet de wereld scherp meekijken of Israël niet buitenproportioneel handelt. Maar hoe beoordeel je dat vanuit Nederland? Veel landgenoten, aan beide kanten van dit conflict, lijken het antwoord op die vraag al te weten. Ik durf mezelf niet te laten vastpinnen op zo’n definitieve conclusie. Dit artikel zoekt dan ook niet naar antwoorden op de vraag of Israël proportioneel handelt. Maar wie bij de islam zoekt naar morele principes om Israël mee te veroordelen, komt bedrogen uit. Want ook in de islam bepaalt de Staat zelf hoeveel geweld “genoeg” is. Zelfs als Israël weinig sympathie zou hebben voor Palestijnse burgerslachtoffers, is er een uitspraak van de oprichter van de islam die wijzende vingers direct doet terugkeren. ‘ Ze zijn van hun vaders ’, zei Muhammad, toen hij werd gewezen op de vrouwen en kinderen die waren omgekomen door de islamitische “bombardementen” van de avond ervoor.

In Christus het antwoord

Mag de christen dan wél putten uit een arsenaal moralistische ammunitie? Het Oude Testament kan er ook wat van. In de oorlogsgeschiedenis van het Oude Testament waren er soms veel burgerslachtoffers te betreuren. Het grote verschil is dat dergelijke acties een direct bevel waren van de Maker van die burgers. Mij is geen Bijbels gebod bekend waarmee de gelovige jood op eigen houtje mag beslissen welke burgers er tijdens een conflict moeten worden gedood.

De “laatste marcheerorders” voor de christen komen we tegen in het Nieuwe Testament. Christus’ geboden maken duidelijk dat liefde de oplossing wordt van ieder conflict, mits alle partijen deze kunnen opbrengen. De grote theoloog Matthew Henry droomde hierover toen hij zijn commentaar schreef over de liefde die in 1 Korintiërs 13 wordt beschreven: ‘ Hoe voortreffelijk zou het christelijk geloof voor de wereld verschijnen, als zij die het belijden meer zouden leven onder dit Goddelijke principe en zich schatplichtig wisten aan het gebod waar de Zalige Auteur zoveel nadruk op legt! ’

Bribery in Islam (to convert or stop criticism)

Thu, 07 Sep 2023 08:01:52 GMT

Introduction

According to Muslims, the Quran teaches that bribery is forbidden in Surah 2:188. But when we delve into the Islamic scriptures and the opinions of Islamic jurists, we come across acts which, at the very least, come close to it with regards to persuading people to convert to Islam through money and gifts. Technically speaking this sometimes doesn’t go beyond a dubious form of lobbying with a hint of bribery. But in certain, theologically legitimate, cases there are clear signs of a bribe, whereby its receiver is aware that money is given in exchange for either his conversion to Islam or him ceasing his attacks on Islam or Muslims.

Many Muslims don’t know that the compulsory Zakat tax they pay, which constitutes 2.5 percent of their capital, can be spent on non-Muslims for these purposes. This according to many respected scholars of Islam. Other Muslims know about this from an historic point of view, but claim it has become nullified in our time, saying this only applied to the time of their prophet, Muhammad. Although there are certainly scholars who share this view, we will show that heavyweights among them have noted that Zakat can be spent on non-Muslims, especially in this day and age. And yet again, other scholars have supported the idea of spending on non-believers for these purposes, but only from sources other than the Zakat.

Concerning the concrete prohibition of bribery in Islam, we will show that this is limited to the judicial system (bribing a judge or a witness) while the persuasion towards Islam is not considered bribery at all. However, when we delve into the Islamic stories about high standing members of the Quraish tribe in Mecca and their attempt to persuade Muhammad to stop insulting their gods and way of life in exchange for riches, then the Islamic scholars and websites do not beat around the bush: it was an attempt to bribe Muhammad.

We intend to deal with this subject in a few steps:

Islamic sources: gifts to “certain men of eminence”
The National Zakat Foundation (NZF)
Some Tafsirs (exegeses) on this phenomenon
Are there fuqaha (Islamic jurists) who have confirmed this?
Is it really bribery?
Contemporary examples
Conclusions

֎ Islamic sources: gifts to “certain men of eminence”

Quran

The Quran prescribes eight categories of people who are eligible for receiving Zakat:

“ The alms are only for the poor and the needy, and those who collect them, and those whose hearts are to be reconciled, and to free the captives and the debtors, and for the cause of Allah, and (for) the wayfarer; a duty imposed by Allah. Allah is Knower, Wise .” (Surah 9 verse 60, M.M. Pickthall translation)

In the original Arabic the word for alms is Sadaqat which, during the time the Quran was written, was synonymous for Zakat. Today it mostly refers to the non-obligatory donations to the aid of beggars and the poor. There is no dispute on the doctrine that the above verse speaks of what today is called Zakat. [1]

The term under consideration is mu’allafat qulubuhum, above translated as those whose hearts are to be reconciled. Some translators try to expand more on its meaning. Dr. Mustafa Khattab, for instance, wrote ‘those whose hearts are attracted to the faith’. According to this interpretation we can already see the first signs of a doctrine which says that non-Muslims could receive Zakat for the purpose of their conversion to Islam.

Hadith

The Quran is consistent with the narrations on the life of Muhammad (hadith). In Sahih Bukhari we read how Muhammad divided a piece of gold among four non-Muslim men who had supported his army. The Quraish and Ansar tribes were furious about this, after which Muhammad explained why he gave these people so much wealth:

“ I give (them) so as to attract their hearts (to Islam) ” [2]

Tarikh (historiography)

The Tarikh of Al Tabari reveals the same:

“ The Messenger of God gave [gifts] to those “whose hearts were to be reconciled (al-mu’allafa qulubuhum) .” [3]

Immediately after this quote follows a list containing dozens of names which belonged to ‘certain men of eminence’ who Muhammad gave a number of camels varying from 100 to 50 to a few. The translator of Al Tabari’s work uses a footnote for the term ‘al mu’alaffa qulubuhum’ to refer to surah Taubah (9) verse 60 of the Quran for the theological foundation of these acts.

Sirat (biography of Muhammad)

The same story is also found in the earliest biography of Muhammad: Sirat Rasul Allah by Ibn Ishaq:

“ The apostle gave gifts to those whose hearts were to be won over, notably the chiefs of the army, to win them and through them their people. ” [4]

The goal here seems to be to spend money or goods on men of a high status, despite their level of wealth, so that they become Muslims and with them their entire tribes. Later on we will read that Islamic jurists have confirmed this.

In the renowned work on Zakat, by Muslim scholar Al-Qaradawi we also find references to narrations from Nayl al Awtar and Tafsir al Tabari which not only make bribery probable but prove it beyond a reasonable doubt:

“ Never was the Messenger of God (p) asked to give anything for accepting Islam but he gave it. A man once came and asked to be given something for accepting Islam. The Messenger ordered him to be given enough sheep to fill the distance [between two hills] from the sheep collected as sadaqah. The man went back to his clan saying, ‘O my folks, accept Islam, for Muhammad gives like one who fears not poverty .”

“ Ibn ‘Abbas narrates that certain people came to the Prophet who, if they are given sadaqat, praise Islam and declare it a good religion, but if not, malign Islam .” [5]

֎ The National Zakat Foundation (NZF)

Now that the theological paramaters from the time of Muhammad have been set, it seems fair to look at any practical adaptation we might find. Later one we’ll look at some tafsirs (works of exegeses) and jurists from different centuries, but we’ll start with a contemporary video from the National Zakat Foundation (NZF). This organization collects Zakat from Muslims and makes sure it is spent according to Islamic guidelines. The speaker in this video is the popular imam Zaid Shakir, who received his B.A. in Islamic studies at the Syrian Abu Noor university and also has a master’s degree in political sciences. But perhaps he is best known as the imam who led the funeral service of the famous Muslim convert and boxer, Muhammad Ali. [6]

At 4:30 minutes Shakir explains who are eligible for receiving from the Zakat. He spends most time on the category discussed in this article: the mu’allafati qulubuhum (those whose hearts are to be reconciled). Shakir divides it into three subcategories:

People of whom it can be expected that they become Muslim after receiving the money
People who are antagonistic towards Islam, of whom it can be expected that they will stop.
People who have recently converted to Islam, in order to strengthen their faith.

Notice how two of the three subcategories given by imam Shakir concern non-Muslims. He describes the first subcategory by giving his viewers a hypothetical example:

“Maybe these people are contemplating Islam, they’re wavering, and then here comes the National Zakat Foundation or some similar organization and said: ‘You know, the Muslim community … one of the institutions we have is zakat and that is money that’s spent on people who are thinking about Islam…’, and bam: ‘Wow, Islam is alright. I don’t care what I was reading in the tabloids yesterday, these are good people. I’m going to become Muslim ’” (5:48)

Because Zaid Shakir describes how this hypothetical receiver of Zakat is made aware of the intention (to give to people who are thinking about Islam) it seems to be a form of bribery. Later on we will see that some eminent scholars describe a transaction which also points to bribery, even if they themselves will never label it as such. Likewise imam Shakir explains this act as a form of charity. Which it is, to a certain extent. But the intention is clearly something else, as is shown by his statement moments earlier:

“ If they are spent on it is expected that this will push them into Islam .” (4:42)

He continues by explaining why it is incorrect to presume that this category has become nullified in our time:

“ Imam Shafi’i and Malik were of the opinion [that], once Islam was established, this particular subcategory was nullified. But in our days and times, when now Islam is very shaky even in Muslim countries … many of our scholars say now that these are times where this is reopened again. ” (6:25)

֎ Some Tafsirs (works of exegeses) on this phenomenon

We’ve established that the scriptures of Islam and the National Zakat Foundation agree that money can be spent on pushing people into Islam, so that a financial incentive (and not a thorough study) is what persuades them to convert and become a Muslim. Now let’s take a look at some tafsir literature (exegeses) within Sunni Islam.

Ibn Kathir

Ibn Kathir is considered one of the most renowned scholars among the mufasirun (writers of tafsir). Concerning surah 9 verse 60 he wrote in his tafsir :

“ There are several types of Al-Mu’allafatu Qulubuhum. There are those who are given alms to embrace Islam. ”

Ibn Kathir also quotes a well-known narration, which can be found in Sahih

Muslim :

“ … and Messenger of Allah ﷺ gave one hundred camels to Safwan b. Umayya. He again gave him one hundred camels, and then again gave him one hundred camels. Sa’id b. Musayyib said that Safwan told him: (By Allah) Messenger of Allah ﷺ gave me what he gave me (and my state of mind at that time was) that he was the most detested person amongst people in my eyes. But he continued giving to me until now he is the dearest of people to me .” [7]

Again it is evident that this category of receivers can include non-Muslims, besides other groups such as newly converted people for the purpose of keeping their faith strong or so that their peers may also be inclined to accept Islam.

Maududi

Sayid Abul Ala Maududi is a twentieth century Islamic jurist from India. In his tafsir , Tafheem al Quran, he wrote the following about this subject:

“ A portion of Zakat Funds may also be given to win over to Islam those who might be engaged in anti-lslamic activities or to those in the camp of the unbelievers who might be brought to help the Muslims or to those newly converted Muslims, who might be inclined to revert to kufr if no monetary help was extended to them. It is permissible to award pensions to them or give them lump sums of money to make them helpers of Islam or submissive to it or at least to render them into harmless enemies. A portion of the spoils or other incomes may be spent on them and, if need be, also a portion of Zakat Funds. In such cases, the condition of being needy or indigent or on a journey etc., is also waived; nay, they might be even rich people or chiefs who are otherwise not eligible for anything from Zakat Funds .”

As usual Maududi is very clear. People who are busy with anti-Islam activities can receive money for the purpose of them refraining from these activities. However, the interpretation of this subcategory may depend on whoever is reading it. Muslims may very well think of someone who lies about Islam in an attempt to degrade the religion. In practice, however, we have often observed how those receiving such a label are often sincere critics of Islam whose opinion is simply unpleasant from a Muslim’s perspective. Therefore, it seems plausible that we should interpret Maududi’s words to mean that money can go to people who the average person would regard as critics of Islam. Later on we will show a practical example of this, which is rare since such cases don’t come to the surface very often, for obvious reasons.

Concerning the justifiable question whether this example is truly bribery and not just a dubious form of lobbying: it is unlikely that the receiver is not made aware of the fact that he is expected to provide a certain compensation for these gifts. However, honesty demands that we give this example the benefit of the doubt, also because of the narration in Sahih Muslim earlier mentioned by Ibn Kathir. [8]

In this case the possibility remains that someone can receive money without understanding what the intention of the giver is. Theoretically it could be true that Muslims merely hope that the receiver is somehow touched by their charity and loses the desire to “batter” Islam with critique. However, the intention of the giving party is set and its purpose is to bribe someone into doing what they want him to do. If the receiving party is unaware of this, they would be the only innocent party.

Besides, this benefit of the doubt can only apply to situations in which the gift is given without any intention being mentioned. But, again, other narrations still prove that Muhammad gave gifts to people who made it clear that they wanted something for their conversion [9] as well as for speaking friendly about Islam. [10] This narration will be cited again later on, when we reach the section on the work called ‘Fiqh al Zakah’ by Al-Qaradawi.

֎ Are there fuqaha (Islamic jurists) who have confirmed this?

We have reached perhaps the most important part of this article: the jurists. After all, the interpretation of passages in the Quran and ahadith remains an issue of controversy, because Muslim apologists often continue to claim that critics utilize an unlearned and incorrect interpretation. However, when we jump to the final conclusions of their prominent jurists, who have written the fiqh (law) literature, the discussion can be laid to rest. Having said that: for us it is of minor interest what the fuqaha have said on this issue, since their works on several topics are filled with unsubstantiated innovation. But there are many Muslims who think highly of these scholars and for a large part follow their interpretations.

Ibn Rushd

The Maliki faqih (Islamic jurist) Ibn Rushd lived in the twelfth century after Christ. In his leading work ‘Bidayat Al-Mujtahid’ he wrote about the definition of this group of zakat receivers that “they are the people who are to be induced and encouraged to abide by Islam”. On the same page he continues by digging deeper into some differences of opinion on whether the right of this target group still existed in his day:

“ Does the right of the mu’allafat qulubuhum still subsist up to this day? Malik said that there are no such persons today. Al-Shafi’i and Abu Hanifa maintained that the right of the mu’allafat qulubuhum does subsist till today if the imam considers it to be so, and they are the people who are to be induced and encouraged to abide by Islam.

The reason for their disagreement is whether this was a right specific to the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) or it was available generally and to the rest of the umma. The apparent meaning is that it is a general right, but it is permitted to the imam to exercise it under all circumstances or only under certain circumstances and not in others, that is, in a state of weakness and not in that of strength. It is for this reason that Malik said that there is no need for them today due to the strength of Islam .” [11]

In Ibn Rushd’s work we find the crux of the problem in the interpretation that non-Muslims can no longer receive money in order to draw them to Islam. Some great jurists from the past concluded that this category of Zakah receivers was no longer applicable to the times in which they lived. Ibn Rushd, who himself lived in a period of Islamic power, explained that such jurists wrote from the perspective of their time in which Islam was dominant. But when Islam becomes weak this category is reopened, as imam Shakir also explained in his earlier mentioned video for the National Zakat Foundation.

Here we see the same two faces towards unbelievers that have crossed our path before while studying scholars of Islam: friendliness in times of weakness, but a retracting hand once Islam has reached its goal of dominance. [12] Later on we will see that more prominent jurists have confirmed the existence of this mechanism. Al-Qaradawi, who believes that the “reconciliation of hearts” can be lawful in all times, does so by referring to a narration he found with Al Kasani, in which Umar, one of the companions of Muhammad, shreds a document which said that certain people would continue to receive money for the reconciliation of their hearts. Umar is said to have stated:

“ Indeed, the Messenger of God (p) used to give you in order to reconcile you to Islam, but today God has strengthened this religion. If you remain steadfast in Islam, [it is well and good] but if you do not, there is nothing between us but the sword. ” [13]

Apart from the umpteenth confirmation that apostates are dealt with by the sword in Islam, this narration also shows that Muslims should stop giving “charity” to disbelievers and recent converts the minute their state obtains enough power to no longer have to rely on such contracts.

This says quite a bit about the motivations which lead to such “charity”. Because there is always a need for real charity, but according to this text ’those whose hearts are to be reconciled’ are only given charity when Islam benefits. Therefore the question rises whether Islam truly is a proselytizing religion, as it is often claimed to be. The debated opinion says that certain friendly approaches towards unbelievers can suddenly become obsolete and disappear. Another popular claim is that people tend to convert to Islam after a serious study of its scriptures, which is also debunked by the above. After all, the final push into Islam can be given by offering a fist full of cash.

Al-Mawardi

Al-Mawardi was an eleventh-century Shafi’i jurist who is still counted as one of the heavyweights today. He too wrote about this category of Zakat receivers. According to him they fall into four subcategories:

Those who are brought closer so that they help Muslims
Those who are brought closer so that they refrain from damaging Muslims
Those who are brought closer because of their desire for Islam
Those who are brought closer so that the desire for Islam is stimulated among their people and family

In his work ‘Al-Akham As-Sultaniyyah, The Laws of Islamic Governance, Al-Mawardi confirms that money can be given to non-Muslims with these intentions. But not from the Zakat treasures, only from the fay (nonviolently obtained booty) or the ghaneemah (violently obtained booty). [14]

Al-Nawawi

Al-Nawawi was a thirteenth-centry Shafi’i jurist who confirms a few things as well:

“ Persons inclined to Islam who need some assistance in order to declare themselves openly to be converts; or whose high social position gives hope of the conversion of other infidels. ” [15]

Salih al Fawzan

Salih al Fawzan is a contemporary Hanbali jurist and also a Salafi. He is generally considered as the most wise Islamic scholar of Saudi Arabia. In his work on Islamic jurisprudence (fiqh) it reads the following:

“ The fourth category is those given Zakah to bring their hearts together for Islam. Those people fall under two subcategories: disbelievers and Muslims. The disbeliever is to be given from Zakah if he is expected to embrace Islam, in order to make him more willing to embraced Islam. A disbeliever may also be given from Zakah in order to withhold his evil from Muslims. The Muslim can be given from Zakah to strengthen his faith or to make his peer of the non-Muslims embrace Islam, or for any other sound and lawful reasons that benefit the Muslims. Such people are to be given only when necessary, for ‘Umar Ibnul-Khattab, ‘Uthman Ibn ‘Affan, and ‘Ali Ibn Abu Talib (may Allah be pleased with them all) stopped giving those people Zakah, when there was no necessity to give them. ” [16]

Al-Qaradawi

Al-Qaradawi is an Egyptian contemporary Sunni scholar who is regarded by many as one of the leading authorities today on Islamic jurisprudence. His book ‘Fiqh al Zakah’ is widely considered to be the most complete work on the third compulsory pillar of Islam. At the beginning of this chapter we mentioned that we refer to the fuqaha in order to convince people who hold these people in high regard, even though the Islamic scriptures are clear enough as far as we’re concerned. We feel that Al-Qaradawi goes back to the scriptures in a careful way and in the process debunks some innovations, such as the alleged annulment of this category of Zakat receivers.

His book contains an elaborate chapter on the reconciliation of hearts via the proceeds from the Zakah. In that chapter Al-Qaradawi refutes the opinions of scholars who said that either Muhammad’s death or the decisions of his earliest successors have put an end to this category forever. [17]

According to Al-Qaradawi it is impossible for any companion of Muhammad to abolish one of Allah’s commandments. [18] Early in his chapter he does leave some room for the opinion that this category temporarily expires during times of Islamic strength. [19] But he does seem to have his issues with his vision as well, [20] since he states that reasons to spend funds on the reconciliation of hearts can be found under any circumstances. He does add that the Islamic state primarily decides this. If an Islamic state is not fulfilling this task, or is non-existent, Islamic organizations can take on this responsibility. He considers it undesirable for individual Muslims to give to such people on their own accord, even if the Islamic state and Islamic organizations are not. [21]

According to Al-Qaradawi there are seven subcategories [22] within this category of Zakah receivers:

People who are close to becoming Muslims
Those who may do harm to Muslims, to whom giving zakah stops them from hurting Muslims
People who have just embraced Islam, to whom giving helps them be steadfast
Muslims whose social status is respected by disbelievers who have status in their own communities, such that giving these Muslims encourages their non-Muslim counterparts to consider embracing Islam.
Muslim leaders whose faith is shaky, to whom giving generously could strengthen their faith and commitment.
Muslims living on the borders of a Muslim country who are expected to defend Muslim land against any attack from enemies
Muslims whose influence is needed in the zakah collecting process to persuade would be rebels to pay their zakah, to avoid having to fight those who reject paying zakah

Al-Qaradawi’s treatment of the other opinions

According to Al-Qaradawi it was the opinion of Al-Shafi’i (eponym of the Shafi’i school of thought) that newcomers to Islam do fall under this category of Zakat receivers, but that unbelievers cannot receive from the same fund, considering that Muhammad gave the unbelievers from the fay (booty) and not from the Zakat. Likewise, the famous mufasir and Shafi’i jurist Al Razi, who in turn quotes Al Wahidi, was of the opinion that unbelievers can definitely be spent on for the sake of bringing them into Islam, but that this cannot come from the Zakat treasure. In response to this Al-Qaradawi considers the fact that mufasir Qatadah ibn Di’ama al-Sadusi said that those whose hearts are to be reconciled were often pagan Bedouins, to whom Muhammad gave directly from the Zakat in order to bring them to the Islamic faith. [23] Later on we’ll see other examples in which Muhammad gave unbelievers from the Zakat. Al-Qaradawi continued by stating that the Maliki jurist Al Qurtubi wrote that ‘ spending Zakat on unbelievers in order to bring them to Islam is a form of Jihad .’ [24]

On the same page Al-Qaradawi also writes that Ahmad ibn Hanbal (eponym of the Hanbali school of thought) and his disciples believed that the rules concerning the reconciliation of hearts are permanent. This was also the position taken by Maliki jurist Abu Bakr ibn Al-Arabi, who according to Al-Qaradawi added the following:

“ The way I see it, if Islam becomes strong, this group of recipients becomes null, but if they are needed, they may be given their share, the same way the Messenger of God (p) used to give them .”

The previously mentioned Al-Nawawi is also mentioned by Al-Qaradawi. The former is said to have quoted from the scholar Al Hasan as follows: ‘Today there should be no reconciliation of hearts from the Zakah’. Al Sha’bi went further, by writing that those people were a group whose hearts had to be reconciled during the life of Muhammad and which was canceled when Abu Bakr became the leader of the Muslims. [25]

Al Nawawi is said to have quoted Al Shafi’i als follows: ‘If unbelievers are reconciled, they must only be paid fay’ and not zakah, since the latter must not be given to non-Muslims’. The latter is also reported to have said that this group does not receive from any funds as soon as the Islamic state is strong. [26]

Concerning the Malikites, Al-Qaradawi writes, there are two opinions among them, of which one allows this group to receive from the Zakat and the other group does not allow it. Hanifi’s believe that there is no more spending on this category since Muhammad’s death. For this Al-Qaradawi points to Kasani, who called it the correct position because the companions were supposedly unanimous on this issue. However, Al-Qaradawi claims to refute this, in part by referring to the earlier mentioned fact that the companions cannot abolish any Quranic creed.

He explains that the scholars of usul confirm that the dependency a rule has on a defined element, is an indication that the element is the cause of the rule:

“ The spending of zakah in the case on hand depends on the need for reconciliation of hearts. This indicated that reconciliation is the reason for payment .” [27]

The Egyptian scholar continues to build his case, by suggesting that when there is no need for the reconciliation of hearts Umar’s step can be made again. After all, the same would happen when for instance Zakat employers (those who collect and distribute it) are not paid because at any time there are no Zakat workers. This does not mean that the category is annulled by any means, but that it is temporarily lifted.

Moreover, Al-Qaradawi is of the opinion that there was never an ijma (consensus) on the annulment of this creed from Allah:

“ Umar did not annul payment to ‘individuals whose hearts are being reconciled’ nor was there an ijma’ on such annulment .” [28]

He elaborates by pointing his readers to the fact that Allah’s laws can only be annulled through a revelation to his messenger, which would have to take place during the life of Muhammad. After that, abolishment is only possible when two authentic texts in the Quran or Sunnah completely contradict each other and when it is known which was revealed later than the other one, says Al-Qaradawi. [29]

Can this category be temporarily annulled?

Now that Al-Qaradawi explained why this category is not abolished, he focusses on some scholars who have said that the necessity of reconciling hearts can be temporarily suspended. It should be noted that earlier quotes seem to show an Al-Qaradawi who accepted this position for the sake of his refutation of the view that it was eternally abolished by Muhammad’s successors.

Al-Qaradawi calls it an incorrect assumption that reconciliation can only have a place when the Muslim state is weak: ‘This is an unnecessary restriction and an unrealistic assumption’. [30] For this statement he quotes Al Tabari’s tafsir, [31] who is said to have written the following:

“ God makes zakah fulfill two objectives, namely satisfying the needs of Muslims and strengthening the cause of Islam. The cause of Islam covers rich and poor alike, since what is given for this purpose is not aimed at erasing destitution, but at strengthening commitment to Islam. Fighters for the sake of God are given zakah regardless of whether they are rich or poor. Payments to those whose hearts are being reconciled are made regardless of their wealth, because giving them is supporting the call of Islam. The Prophet (p) gave zakah for reconciliation of hearts after God had opened for him most of Arabia and after the Islamic state was well-established. There is no support in Sunnah for those who claim that after the strengthening of Islam and its state there is no need for reconciling hearts .” [32]

Apart from Al-Qaradawi’s case for the application of this rule to all times, he confirms something we’ve already seen in other sources and quotes: the “charity” has very little to do with the well-being of the receiving individuals, but rather concerns the needs of the Muslims and Islam.

֎ Bribery?

We’ve already seen that some Islamic scholars have expressed the opinion that the charity towards ’those whose hearts are to be reconciled’ is mostly, if not entirely, based on the needs of Islam or the Muslim community. This shows that the act of giving, in these cases, is not sincere in nature, but simply a way to expand Islamic influence.

It seems evident that the act of giving money to people with the premeditated intent of drawing them towards Islam is questionable at best. Whether we are dealing with actual bribery, however, depends on the specifics of the situation. We’ve already heard the hypothetical scenario Zaid Shakir used, in which the receiving party is plainly told that this money is being given because the Muslims know this person is already thinking about becoming a Muslim, although it should be noted that the rest of Shakir’s sketch certainly suggested that these people had a radical change of heart. By receiving this money, the receiver will allow himself to be influenced in such a way that he will enter a (new) religion thanks to a financial stimulant, which often comes from the compulsory Zakat funds for which other Muslims have to pay if they want to continue to be considered a Muslim.

In cases where the receiver is a critic of Islam, people could likewise assume that the purpose for the gift should be known to its receiver. At the very least this should be considered a one-sided attempt to commit bribery (in the moral sense), seeing that the giver knows very well that the purpose of his gift is to make someone do something (convert to Islam) or stop doing something (so called anti-Islam activities).

Let’s examine whether more clear examples of bribery can be found. At this point it can be useful to determine what the Islamic definition of full-blown bribery looks like. Perhaps it is most interesting to see how Islamic writers judge similar acts when they are not thinking about defending the reputation of Islam.

We know that Islamic scholars and organizations speak of bribery openly [33] when it concerns the infamous attempt by the Quraish tribe to make Muhammad stop insulting and ridiculing their religion and way of life. [34] This makes all the sense in the world, seeing that the Islamic source describes an undisguised attempt to make Muhammad a rich man so long as he would stop his acts against them.

In ‘Fiqh al Zakah’ by Al-Qaradawi, two narrations from the life of Muhammad are quoted in which the same mechanism appears. The only difference is that these times the initiative comes from the receiving parties. However, such a construction does not change the fact that it is bribery:

“ The second group includes those who may do harm to Muslims, to whom giving zakah stops them from hurting Muslims. Ibn ‘Abbas narrates that certain people came to the Prophet who, if they are given sadaqat, praise Islam and declare it a good religion, but if not, malign Islam .” [35]

It is remarkable that Al-Qaradawi applies a narration about the potential damaging of Islam to the potential damaging of Muslims. From this we could perhaps conclude that both forms of damage are synonymous according to the scholar. The fact that he refers to the above mentioned narration to support his views on Zakat spending suggests that Muhammad must have really spent the money. Here the observant reader could remark that this transaction falls more into the category of blackmail, since the receiver threatens to speak evil about Islam if he doesn’t receive anything. However, the general application by Al-Qaradawi shows that money can go to people who can damage Muslims, and it is not specified that it must concern people who take the initiative to ask for something. After all, Al-Qaradawi’s focus there is the proactive spending on those who can damage Muslims. Nowhere does he point towards a rule that says it must be the non-Muslim who attempts to blackmail the Muslim community. This makes sense, because otherwise people could abuse such a rule at will.

Moreover, it is unlikely that Muhammad would have given out of fear of anyone speaking ill of Islam. More plausible is the assumption that Muhammad gave to such people for pragmatic reasons, namely to enlarge the (political) influence of (political) Islam.

But, should the above be reason enough for an escape route, there is still the more clear example of this narration Al-Qaradawi also mentioned:

In the two aforementioned narrations it becomes more than clear that both parties were aware of the purpose for the transactions: the receiver asks the giver (Muhammad) to get something in exchange for his conversion to Islam. In both cases someone is given “a bag of money” for either doing something or not doing something. That is the very definition of bribery:

“ The crime of giving someone money or something else of value, often illegally, to persuade that person to do something you want .” [37]

֎ Contemporary examples

Perhaps you have personally witnessed examples of these practices in your environment. Perhaps someone who had recently become a Muslim was suddenly able to make expensive trips to Muslim countries in order to promote Islam before Western media. Or perhaps someone who has always criticized Islam at some point stopped doing so and possibly even began to speak positively about the religion. One could also think of journalists who show an attitude towards Islam which contains not a single critical look. When you have proof of financial transactions in such cases, you can contact us.

Ceasing criticism of Islam

One instance, in which a relatively poor Christian was offered to stop criticizing Islam in exchange for a descent steady salary, has been documented. In 20212 an employee of the Quran’ic Da’wah Center International (QDCI) was seen offering a Christian 50.000 rupees (almost 300 dollars) a month if he were to accept Islam and work for them (see picture).

The Christian was further pressured by the remark that the Muslim knew he came from a poor Christian family. The Christian openly turned down the offer. We note that the offer is in line with what Imam Zaid Shakir already told us in his video for the National Zakat Foundation: these are often poor people who can be brought closer to Islam with gifts. Although strictly speaking this practical example constitutes a job offer, it remains a financial incentive of which it was hoped and expected that it would move the Christian towards using his debate skills for Islam rather than against it.

We decided to reach out to QDCI in Pakistan. A representative and teacher admitted to knowing the person and that he is a former student of his. He also said that he had not seen him in years. He added that the offer made on Facebook is unacceptable according to Islam. Of course we did not expect to hear any recognition of this phenomenon, but the conversation certainly had its value for determining the authenticity of the online comments, since it was confirmed that this person did work for the organization at that time.

Others cases have come to the surface in which Muslim organizations were suspected of bribing people for the sake of converting them to Islam. In 2014 there was a case in Malaysia in which an Islamic charity came under investigation by journalists. It is unknown if the accusations were correct. The organization denied the allegations. There was also a case in India in which journalists suspected that poor Hindus were given money to help their conversion to Islam. It is clear that such cases are not going to make it to the public eye very often. We have established, however, that the theological grounds for such acts must be considered strong.

Mass media

For years we have noticed that certain members of mainstream media spoke strikingly positive about Islam. In itself this is not suspicious, since this could be their sincere opinion. But when you structurally hear the most intellectually insincere standpoints [38] which seem to come straight from a Dawah (Islamic “evangelization”) booklet, one could suspect foul play. Could it be that what many have deemed to be a case of political correctness is sometimes really a case of bribery? Perhaps it is no coincidence that such a form of bribery can be justified in Islam.

At least, this seems to be the opinion of Al-Qaradawi:

“ It could also be extended to support research, and utilize mass media that teaches the religion of Islam and defends its cause against attackers .” [39]

֎ Conclusions

The first question was whether people can be paid to become Muslim. The answer is “yes”, seeing that Muhammad gave abundantly to non-Muslims. By his own admission he did so in order to reconcile their hearts with Islam. This terminology is found in Sura Taubah (9) of the Quran, where the lawful receivers of Zakat are listed.

A second question was whether non-Muslims can also receive money in order to stop them from speaking ill of Islam. Again, the answer is given by Muhammad’s actions, seeing that he sometimes gave men goods to prevent them from speaking about Islam with a negative tongue. He did so in a way that it must have been clear to both parties that this was a case of bribery. When caught off guard Islamic scholars have no issue with the assumption that bribery was the name of the game when the Quraish tried to persuade Muhammad to stop his anti-Quraish activities.

We have seen that both the Quran and the Sunnah have led many prominent scholars to conclude that Zakat can be given to non-Muslim (and even rich) people. This can be given in hopes of: 1. Their conversion to Islam, 2. The conversion of their peers, 3. The ending of their anti-Islam activities or attacks on Muslims. Whichever of these variants is at play, we have seen that certain prominent scholars always see a reason for this money to be given in such a way that the receiving party understands that a compensation is expected of them. We have also seen that there was never an ijma (consensus) with regards to the annulment of the giving for the reconciliation of hearts .

Although some Muslims say the Quran forbids all forms of bribery in Surah al Baqara (2) verse 188, we have shown from Tafsir literature that this is limited to specific judicial circumstances in which someone unjustly denies to have loaned money while nothing was written down. [40] The Quran here condemns the act of trying to get “justice” in court because the loan cannot be proven. When it comes to the spreading of Islam, however, the willing student of Islam can easily find guidelines which tell them how money can be given to people for the purpose of their conversion to Islam or to stop criticizing it.

References

[1] Al-Qaradawi, Yusuf; ‘Fiqh al Zakah’; Volume I, translated by Monzer Kafh; ‘Scientific Publishing Centre King Abdulaziz University, Jeddah, Kingdom of Saudi-Arabia (2000), p. xl

[2] Sahih al Bukhari, book 55 hadith 558; see also dr. Muhammad Mushin Khan; The Translation of the Meaning of Sahih al-Bukhari, Volume 4, p. 339

[3] Tabari, History of al-Tabari, volume 9, translated by Ismail K. Poonawala, p. 31

[4] Ibn Ishaq, Sirat Rasul Allah – The Life of Muhammad, vertaling van A. Guillaume, p. 594

[5] Al-Qaradawi, Volume II, p. 33-34

[6] https://themuslim500.com/profiles/imam-zaid-shakir/

[7] Sahih Muslim, volume 6 boek 43, hadith 2313, translated by Nasiruddin al-Khattab; Darussalam 2007 ( online reference )

[8] Ibid.

[9] Al-Qaradawi, Volume II, p. 33

[10] Ibid, p. 34

[11] Ibn Rushd, Bidayat Al-Mujtahid, Volume 1, translated by professor Imran Ahsan Khan Nyazee, p. 320

[12] Deo Volente NL; ‘Force them to the side of the Road” Islamic Humiliation of Jews and Christians or Pragmatism in Times of War?’ (‘In a country where Muslims are living as a minority, they are allowed to give such leeway to non-Muslim rulers for the greater interest of the Muslim community.’); link

[13] Al-Qaradawi, Volume II, p. 36

[14] Al-Mawardi, Al-Ahkam As-Sultaniyyah, The Laws of Islamic Governance, translated by Asadullah Yate PhD, p. 181

[15] Al-Nawawi, Minhaj et Talibin; a manual of Muhammadan law according to the school of Shafi, translated by L.W.C. van den Berg and E.C. Howard, p. 277

[16] Al-Fawzan, Salih, Dr.; ‘A Summary of Islamic Jurisprudence, Volume I, special Edition for Al-Daawah Foundation’; Al-Maiman Publishing House, Saudi Arabia; p. 363

[17] Al-Qaradawi, Volume II, p. 36

[18] Ibid, p. 37 (“Needless to say, the sayings and doings of a Companion cannot annul Qur’anic-texts…”)

[19] Ibid, p. 39 (“If weakness is a reason for distribution towards reconciling hearts, it exists today.”)

[20] Ibid, p. 39 (“There is no support in Sunnah for those who claim that after the strengthening of Islam and its state there is no need for reconciling hearts.”)

[21] Ibid, p. 39

[22] Ibid, p. 33

[23] Ibid, p. 35

[24] Ibid.

[25] Ibid.

[26] Ibid. p. 36

[27] Ibid.

[28] Ibid. p. 37

[29] Ibid.

[30] Ibid. p. 38

[31] Tafsir al Tabari, ed. Shakir, Vol. 14, p. 316

[32] Al-Qaradawi, Volume II, p. 39

[33] Safi-ur-Rahman al-Mubarkpuri, scholar: https://aboutislam.net/shariah/prophet-muhammad/quraish-negotiates-prophet-story/ ; also see: https://www.infinitelight.org/detailed-biography/905-an-attempt-to-bribe.html, https://www.rafed.net/en/index.php?option=com_content&view=article&id=13804:the-quraysh-try-to-bribe-the-holy-prophet&catid=79:history&Itemid=1033 en https://islamicpedia.in/quresh-tried-to-bribe-prophet-muhammad-pbuh/ .

[34] Sira Ibn Hisham, biography of the Prophet, translated by Inas A. Farid, Al-Falah Foundation, p. 48, 50

[35] Al-Qaradawi, Volume II, p. 34

[36] Al-Qaradawi, Volume II, p. 33

[37] https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/bribery

[38] Deo Volente NL; ‘Zegt de Koran: “Wie één mens doodt, doodt een hele mensheid?”; link

[39] Al-Qaradawi, Volume II, p. 39

[40] https://quranx.com/tafsirs/2.188

Bergklimschandaal legt problematische abortusmoraal bloot

Wed, 23 Aug 2023 19:48:58 GMT

V orige week was er internationale ophef over het sterven van de bergbeklimmer Mohammad Hassan. Naar verluidt werd hij op de berg K2 achtergelaten terwijl medeklimmers een recordpoging ondernamen. Diverse ooggetuigen noemden het schandalig dat niemand stopte, aangezien de Pakistaanse sherpa na zijn val nog moet hebben geleefd. Op sociale media lijkt de consensus eveneens te zijn dat de klimmers de morele plicht hadden om hem te redden. Laat dit morele kompas zich toetsen aan onze houding ten opzichte van andere morele vraagstukken, zoals abortus?

Er valt veel meer over het klimincident te zeggen, waardoor het morele oordeel mogelijk vervalt. Zo hebben de klimmers zelf aangegeven dat ze Mohammad langdurig hebben willen meeslepen, totdat duidelijk werd dat hij niet te redden was. Laten we er gemakshalve van uitgaan dat de mening van sommige getuigen klopt: de klimmers hebben zich onvoldoende om Mohammad bekommerd, mogelijk zelfs om een record te vestigen. Wat valt hier ethisch over te zeggen?

Een publiekelijke veroordeling van de klimmers kan getuigen van een goed werkend moreel kompas. Mohammad was het immers waard om in leven te blijven, zoals ieder mens dat is. En toch is deze zienswijze in theorie het tegenovergestelde van de moraal die het Westen vijftig jaar geleden omarmde, toen het ging om de keuze voor legale abortus. Dit vergt wat uitleg. Veel mensen denken dat we voor legale abortus kozen omdat ongeboren leven, tot een bepaald punt, niet kan worden beschouwd als mens. Los van de wetenschappelijke onjuistheid van die claim, is het ook niet de reden waarom het Westen sinds de jaren zeventig massaal koos voor ruime toegang tot abortus.

Nooit verplicht een ander in leven te houden

Abortus dankt zijn legale status vooral aan de overtuiging dat we nooit verplicht zijn een ander mens in leven te houden met behulp van ons lichaam. Dat zou immers de zelfbeschikking beperken. De werkelijke filosofie achter ‘baas in eigen buik’ is dan ook dat de vrouw niet alleen bepaalt wat maar ook wie in haar buik mag (over)leven. Filosofen als Judith Thomson zijn hierin baanbrekend geweest, door vorm te geven aan het no-duty-to-sustain principe, waarin de verbinding tussen een moeder en een ongewenste foetus wordt vergeleken met een soortgelijk dilemma rond twee volwassenen.

De haast retorische vraag, of je een ander mens in leven moet houden terwijl je zelf ook in moeilijke omstandigheden verkeert, lijkt behalve voor abortus ook op te gaan voor de bergbeklimmers. Ze bedreven een extreme sport die al veel levens nam. Waarom zou je Mohammad moeten redden als je daarmee je eigen welzijn riskeert? De vergelijking wordt scherper als we beseffen dat veel vrouwen voor abortus kiezen om hun carrière voorrang te geven. De Noorse bergbeklimmer Kristin Harila gaf, indien we uitgaan van bovenstaand scenario, de voorkeur aan haar carrière boven het leven van Mohammad.

Eén lijn trekken

Toch bevinden zich onder de mensen die de klimmers bekritiseren vast een hoop voorstanders van abortusrechten. Hangt het antwoord op deze ethische vraag dan vooral af van onze begeerte? Wil je graag dat vrouwen abortusrechten hebben, dan ben je nooit verplicht om een mens in leven te houden. Wil je graag dat Pakistaanse sherpa's worden gered door Westerse bergbeklimmers, dan luidt het oordeel dat je hem met al je macht probeert te redden. Daarin zit een tegenstrijdigheid waar we als samenleving iets mee moeten.

We staan voor de keuze om ons morele kompas consistent te maken. Wat denkt u? Blijven we ontkennend denken over alle situaties waarin zwakke mensen afhankelijk zijn van de intensieve lichamelijke steun van de sterken? Of trekken we de lijn aan de andere kant van het spectrum, door vanaf nu ieder mensenleven, jong, oud, zwart, wit, geboren, ongeboren intrinsiek beschermwaardig te achten? Natuurlijk zijn er verschillen tussen de situatie van de klimmers en een ongewenste zwangerschap. Maar die zijn nog niet zo makkelijk te benoemen, als we beseffen dat abortusrechten zijn gebaseerd op het idee dat we niemand (al is het Nelson Mandela; al is het ons eigen kind) in leven hoeven te houden als de situatie erom vraagt.

Nieuwe Tom Hanks film onbedoeld kritisch op voorstanders euthanasie

Wed, 26 Jul 2023 19:40:14 GMT

"Al zouden ze geen maatschappelijk nut meer hebben, dan nog moet hun levensadem ons zoveel waard zijn dat we ze helpen het goede en het nuttige in het leven te blijven zien."

(Let op: dit artikel bevat spoilers)

Een van de meest recente films waarin Tom Hanks de hoofdrol speelt is ‘A man called Otto’. Hierin speelt hij een knorrige oudere man die zich stoort aan zo’n beetje alles wat ademhaalt. Dat is nu net iets waar hij zelf zo spoedig mogelijk mee hoopt te stoppen: ademhalen. Zijn zoektocht naar een snelle dood wordt echter steeds opnieuw onderbroken door uitgerekend al die vervelende mensen uit zijn buurt. Totdat hij eindelijk beseft waarom. De film biedt dan ook interessante invalshoeken die raken aan het euthanasiedebat. Alleen al om die reden zou iedere maatschappelijk betrokken Nederlander de film moeten kijken.

Otto Anderson beweegt zich door zijn stad in het noorden van de Verenigde Staten als een echte brombeer. Het hek waarmee zijn straat wordt afgesloten, wordt steeds opengelaten, niemand lijkt nog normaal te praten en iedereen is vastgeplakt aan een mobiele telefoon. Als hij bij de bouwmarkt 1m75 aan touw wil kopen, wordt hij aangeslagen voor 2 meter, ‘omdat de computer het nu eenmaal zo berekent’. Eenmaal thuis blijkt waar het touw voor was bedoeld. Net als hij het om zijn nek wil doen, ziet hij door het raam dat er wéér een auto wil parkeren die daar niet thuishoort. Hij stelt zijn voorgenomen dood direct uit om verhaal te gaan halen bij de mensen die zijn nieuwe buren blijken te zijn.

De Mexicaanse Marisol en Tom blijken met hun gastvrijheid en chaotische leven echte tegenpolen van Otto. Hij moet dan ook niets van ze hebben, maar langzaamaan steelt vooral Marisol zijn hart dankzij de volharding waarmee ze deze probeert te raken. Want ook bij zijn tweede poging, als hij de uitlaatgassen van zijn auto wil inademen, is het Marisol die op zijn garagedeur bonkt met een noodgeval. Haar man is van de trap gevallen en wordt naar het ziekenhuis gebracht. Otto belandt in een reeks van hulpacties waarmee hij het gezin van zijn kersverse buren ondersteunt.

Toch blijft zijn doodswens. Hij wil voor de trein springen, maar er gebeurt wederom iets waardoor het allemaal niet door kan gaan. Bij al zijn bijna-doodervaringen hoort Otto de stem van zijn overleden vrouw. Ze is pas een half jaar eerder heengegaan vanwege de gevolgen van kanker. Hij heeft gewoon niets meer op aarde te zoeken als zij er niet bij is. Hij wil naar haar toe, al maakt de film niet duidelijk of Otto gelooft in een hiernamaals.

Otto is zijn hele leven lang een doorzetter geweest. Een zogeheten blue-collar Amerikaan die niet zeurt en dit ook niet van anderen wenst te horen. Je werkt jezelf uit de nesten door hard te werken en nooit op te geven. Otto blijft zich ook nu koppig vastbijten in zijn voornemen om te sterven en doet nog een uiterste poging. Hij wil zichzelf met een geweer door het hoofd schieten, daar helemaal alleen in zijn koude huis dat al dagen geleden van de stroom en het water afging, omdat hij die had opgezegd (want dat bespaart geld).

Wéér gebeurt er iets waardoor zijn poging finaal mislukt. Er staat een oud leerling van zijn vrouw op de stoep, een transjongen die door zijn vader op straat is geschopt. In het boek ‘Een man genaamd Ove’, waar dit al de tweede verfilming van is, gaat het om een homoseksuele jongen, maar dat is veranderd om het actueler te maken. Otto noemt de vader een idioot, waaruit misschien moet blijken dat Otto het hart best op de goede plaats heeft. Hij uit zich gewoon een beetje nors. De in het huidige Hollywood onvermijdelijke onderbreking van de film ten bate van de woke agenda heeft wel een positieve keerzijde: Otto is een oude witte man, maar hij is wars van racisme en helpt een transjongen in nood zonder er twee keer bij na te denken. Dat zien we weleens anders wanneer Hollywood deze twee demografische kenmerken bij elkaar brengt.

Het besef dat Otto nog een poosje op aarde moet blijven rondlopen, daalt pas echt in als gretige vastgoedhandelaren het huis van zijn buren dreigen te kopen met slinkse trucs. Zijn oude vriend, waarmee hij al jaren is gebrouilleerd, dreigt naar een verzorgingstehuis te worden gebracht omdat het vastgoedbedrijf op illegale wijze wist te achterhalen wat de medische situatie van hem en zijn vrouw is. Otto hoort ervan en brengt al zijn contacten van de afgelopen tijd in stelling, waaronder een social media journalist. Ze sturen de man weg met zijn staart tussen zijn benen en de buurt is gered.

Nederlanders met een doodwens

Het doel van de film is niet het aankaarten van euthanasie. Maar toch gebeuren er een aantal interessante dingen die de kijker doet uitkomen bij precies dat ingewikkelde ethische thema. Zo noemt Otto zijn zelfmoordpogingen aan het einde van de film ‘domme acties’. Ook was het duidelijk dat Otto geïsoleerd was en verbitterd. Hij zag het positieve niet meer in van menselijk contact en liep de ganse dag te klagen over alles wat hij zag. Maar zijn omgeving liet hem niet stikken en drong bij hem aan dat gezelligheid en naastenliefde een schat aan waarde bevatten.

Deels of geheel oplosbare problemen spelen vaak een grote rol bij euthanasieverzoeken van ouderen in Nederland. Maar liefst 81 procent geeft aan dat piekeren een grote rol speelde en 56% zei hetzelfde over gevoelens van eenzaamheid, zo bleek uit een PERSPECTIEF-onderzoek dat in 2020 werd uitgevoerd in opdracht van het kabinet. Ook andere randproblemen zoals geldproblemen (36%) en zich tot een last voelen (42%) speelden een grote rol. Het feit dat deze factoren zo’n bepalende rol spelen bij euthanasieverzoeken van ouderen laat zien dat het niet goed gaat met de sociale kant van onze maatschappij.

Het lijkt voor de hand liggend dat veel euthanasieverzoeken zouden verdampen als een aantal oplosbare problemen daadwerkelijk zou worden aangepakt. Maar hebben we dat nog voor elkaar over? De overheid kan en moet daarin een rol vervullen, maar zij kan het niet alleen. De mensen onderling moeten ook de mouwen opstropen en elkaar simpelweg weer zien staan. Het lijkt zo makkelijk en misschien is het ook veel te eenvoudig gesteld, maar ergens moet het beginnen. Het is ondenkbaar dat een beschaafd land eenzaamheid en piekeren onder ouderen laat bestaan, wetende dat zij hierdoor dikwijls eerder uit het leven willen stappen. Aan het verhaal van Otto kun je zien dat zij nog een rol van onschatbare waarde kunnen vervullen. En al zouden ze geen maatschappelijk nut meer hebben, dan nog moet hun levensadem ons zoveel waard zijn dat we ze helpen het goede en het nuttige van het leven te blijven zien, iedere dag opnieuw.

Christelijke rapmuziek: zegen in een goddeloze cultuur

Wed, 28 Jun 2023 07:06:55 GMT

"Het kan de jongeren op een laagdrempelige manier aansporen tot het heroverwegen van hun levenswandel."

M ijn tienerjaren speelden zich geheel af in de jaren ‘90. Begin januari 1990 werd ik een tiener en op dezelfde datum in het jaar 2000 verliet ik de ingewikkelde leeftijdsgroep. Het was een lastige tijd, omdat ik niet wist hoe ik me staande moest houden in een -toen al relatief snelle- maatschappij waarin weinig ruimte bestond voor bezinning. Zoals zoveel mensen vond ik in de muziek enige houvast. Mijn eerste liefde als jochie van tien was de rockmuziek, maar die werd al snel opzij geduwd door de tijdgeest. R ’n B en rapmuziek eisten een belangrijke plek in mijn jonge leven. Maar het is zelden van positieve invloed geweest.

Negatieve invloed

Halfnaakte vrouwen waren een standaard ingrediënt in iedere videoclip. Dat is in de loop der jaren alleen maar versterkt. De teksten waren al niet veel beter. Vrouwen werden door rappers neergezet als lustobjecten en de jongedames zelf leken dat alleen maar te omarmen als je naar hun zangteksten luisterde. Als jonge kerel denk je al snel dat het op die manier werkt in de wereld. Gelukkig hebben veel jongeren vaders en moeders die de balans kunnen bewaken maar die luxe had ik niet.

Eminem werd, natuurlijk, mijn grote idool. Een witte rapper die eigenlijk betere teksten schreef dan de meeste zwarte rappers (tegenwoordig geven de grote zwarte rappers dat ook toe, dus ik mag het zeggen). Eminem was komisch, schreef niet over de lichamen van vrouwen dus het was ook nog eens verfrissend om zijn Cd’s te luisteren. Toch was hij geen positieve invloed op me. Ja, ik genoot van zijn lyrische vermogens en dat motiveerde me om zelf te gaan schrijven. Maar de inhoud van zijn teksten bleek achteraf gezien troep.

Destijds waren er al wel geluiden uit conservatieve Amerikaanse hoek, die schande spraken van sommige van zijn teksten. Hij schreef over het vermoorden van de moeder van zijn kind en over het ontvoeren van mensen. Maar hij deed het meestal op zo’n absurdistische wijze dat het duidelijk een grap moest zijn. Maar toch, al dat negativisme en de afstandelijkheid richting de samenleving beginnen toch aan je te kleven, vooral als je zo jong bent. In die tijd vond ik al weinig redenen om vrouwen te respecteren, maar met de “adviezen” van Eminem en veel andere rappers op zak was er geen haar meer op mijn hoofd die de vrouw overwoog als het gelijkwaardige andere geslacht. Ook zat er veel woede in de teksten van Eminem, over andere rappers die vooral dood moesten vallen of zijn eigen moeder die hem slecht zou hebben behandeld. Het resoneerde enorm bij een worstelende tiener zonder al te veel perspectief.

Bekering

Na mijn bekering tot het christelijk geloof begon ik de effecten van dit soort muziek pas in te zien. Mijn vrouwbeeld moest drastisch worden bijgesteld. Daarvoor was meer nodig dan alleen het afzweren van rapmuziek, maar het had er wel degelijk mee te maken. Ik snapte ook veel beter hoe vrouwen altijd als lustobject aan mij werden gepresenteerd, met name in muziekvideo’s van rapartiesten. Drugs werd afgedaan als iets moois, waar je zelfs geld mee kunt verdienen en conflicten los je op met geweld, aldus de levenshouding van veel beroemde rappers.

Hoewel ik steeds meer moeite kreeg met de teksten en beelden van deze stroming, had ik geen moeite met de muzikale aspecten. Voor sommige christenen is ook daarin veel negativisme te vinden, vanwege de zware bas en de opzwepende ritmes. Die zorgen heb ik zelf juist meer omtrent traditionele volksmuziek uit bepaalde landen, zoals Turkije of delen van Afrika. Die klanken zijn -van oudsher- bedoeld om in een soort trance te raken.

Het is aan christelijke rapmuziek te danken dat het genre in mijn leven kon blijven. Wel de beats, maar de vunzigheid en agressie zijn vervangen door teksten van dankbaarheid richting God en het aankaarten van maatschappelijke problemen vanuit een christelijk perspectief. Wat een zegen! Hoewel, ergens is het ook een offer. Net als bij christelijke films moet de luisteraar van christelijke rapmuziek niet verwachten te worden overladen met de hoogste kwaliteit. De Eminem van de christelijke rapwereld moet, voor zover ik weet, nog opstaan. Maar inmiddels ben ik op een aantal artiesten gestuit die me enthousiast maken, zowel lyrisch als muzikaal.

Nieuwe christelijke rapgeneratie

De voornaamste is Bizzle. Zijn stijl past precies bij de vorming die ik als christen doormaak: apologetisch en onomwonden kritisch op de eigen cultuur. Neem bijvoorbeeld het nummer ‘ Dear hiphop ’, waarin hij een brief schrijft aan de Amerikaanse hiphopcultuur, waarvan rapmuziek het belangrijkste element is. Hij stelt zich deze cultuur voor als een soort adoptievader, aangezien het voor hem voelt alsof hij door de hiphop werd opgevoed. Bizzle brengt in herinnering hoe rapmuziek hem vertelde dat je vrouwen nooit moet respecteren maar wel mag gebruiken. Via de grote hiphopartiesten kreeg hij allerlei levensinstructies vanuit zijn speakers: laat je broek tot onder je heupen zakken; communiceer met slechte grammatica, vermijd fysieke gevechten door een pistool te trekken, enzovoorts.

Vervolgens contrasteert de rapper deze lessen met die van zijn echte Vader, die hij ontmoette na zijn bekering tot het christelijk geloof. Bizzle ontdekt dat zijn hemelse Vader hem helemaal niet heeft verlaten, zoals de rappers hem soms voorhielden. God had slechts zijn keuze gerespecteerd. De deur om bij Hem terug te komen had altijd opengestaan. Sterker nog, zijn Vader heeft allerlei brieven voor Bizzle geschreven. ‘ Maar die heb ik blijkbaar nooit gekregen ’, bijt hij zijn wereldse “adoptievader” toe.

Bizzle beschrijft veel van wat er misgaat in de cultuur waarin miljoenen zwarte en witte Amerikanen opgroeien. Het contrast met zijn huidige geloofsleven kan bijna niet groter en dat is veelzeggend. Hoewel ik niet opgroeide met straatbendes en excessief geweld op school, raakt zijn tekst me iedere keer opnieuw. Het brengt me terug naar mijn eigen jeugd waarin ik, alleen op mijn kamer, een soortgelijke immorele wereld bouwde als in de rapmuziek, alleen dan in mijn hoofd.

Bizzle is behalve een goede thema-artiest ook steengoed in het schrijven van “lyrics”. In het nummer ‘ Lucky you ’ neemt hij bewust de stijl van Eminem aan, vermoedelijk om te laten zien dat hij zich kan meten met de besten. Het nummer gaat dan ook over het feit dat Bizzle de wereldse rapindustrie had kunnen domineren als hij geen ander pad had gekozen. Maar zijn ‘ flow werd gedoopt ’ en daarom mogen de wereldse rappers van geluk spreken dat hij geen directe concurrent is, aldus Bizzle. Tja, een beetje stoer doen blijft toch bij het genre horen. Maar eerlijk gezegd kunnen Westerse christenen van vandaag wel wat zelfvertrouwen gebruiken.

Bizzle is ook niet bang om de grote wereldsterren aan te pakken via zijn reactienummers . Hij gebruikte een beat van Jay-Z om de beroemdheid te ontmaskeren als een slechte invloed op jongeren, die gebruik maakt van satanistische symboliek en Christus belachelijk maakt in zijn video's. Wie het reactienummer luistert zal sommige dingen met een korreltje zout nemen, maar het lyrische pak slaag dat Jay-Z daar krijgt valt niet te ontkennen. Ondanks de inmiddels bijna 2 miljoen views, heeft Jay-Z nooit gereageerd.

Ook de middelmatige knuffelrapper Macklemore krijgt ervan langs in Bizzles reactie op zijn nummer ‘Same Love’ dat gaat over het gebrek aan acceptatie van homoseksuelen in Amerika. Macklemore zegt daarin dat homoseksualiteit het nieuwe zwart is, vanwege de vermeende vervolging die ze meemaken. Dat schoot bij Bizzle in het verkeerde keelgat, aangezien de zwarte bevolking van Amerika -naast slavernij- is onderworpen aan lynchpartijen en moordaanslagen als reactie op de wens van kinderen om naar school te gaan. Getergd vraagt Bizzle hardop aan Macklemore of homoseksuelen deze gruwelijkheden ook hebben moeten doorstaan in de Verenigde Staten: ‘It ain't the same fight. Y ou can play straight, we can never play white! ’.

En dan is er nog de knaller waarmee Bizzle opnieuw reageert op een bestaand nummer van een beroemde wereldse rapper. In dat nummer klaagt de artiest Joyner bij God over het leed in de wereld en dat de goeden te lijden zouden hebben onder de slechten. Bizzle gebruikt zijn kunstvorm om te reageren zoals hij denkt dat God het zou doen: met een ferme veroordeling van de klaagzang maar ook met een handreiking naar het hart van de verdwaalde rapper. De tekst die er voor mij uitspringt gaat over de unieke goedheid van Jezus Christus: ' You ask why the good die young, but the truth is: none of y'all are good, not one. The only one that's ever been good is My Son. So to answer your question: the good died once!'

Andere moderne christenrappers

Andere christelijke rappers waar ik graag naar luister zijn de veelbelovende jonge artiesten Hulvey en Forrest Frank , het zwaar getatoeëerde ex-bendelid Sevin en de Puerto Ricaanse Datin .

Amerikaanse rapmuziek van christenen is wat mij betreft een hoop in bange tijden voor jongeren zonder goede rolmodellen. Het kan jongeren op een laagdrempelige manier aansporen tot het heroverwegen van hun levenswandel. En het genre krijgt steeds meer kwaliteit. Moderne christelijke rapmuziek is, zoals Bizzle het zo mooi zegt: ‘not hiphop in a lesser form but truth music: harder to make but it’s better for ‘em.’

En reken maar dat het moeilijker is om goede rap te schrijven waarin niet wordt gescholden en niet naar de gemakkelijke clichés wordt gegrepen zoals de vernedering van vrouwen en de verheerlijking van moord. Nee, deze mannen staan tegenover een agressieve geest en vertellen deze de waarheid over zichzelf, in de hoop dat de jongeren niet meer luisteren naar de stem van de wereld, maar naar de verhogingen van Gods Heilige Naam.

Nederland

Ook in Nederland is christelijke rap in opkomst. Recentelijk ging de video ‘ Medz Yeghern ’ viraal van de Zuid-Hollandse rapper Seraiah. Daarin breekt hij een lans voor het Armeense volk en hun worsteling tijdens en na de genocide van 1915. Naast dit Engelstalige nummer heeft Seraiah ook Nederlandstalig werk, zoals het nummer ‘ Mantality ’ , waarin hij felle kritiek uit op de wereldse man, die volgens de rapper te kinderlijk is en geen waarden meer kent. Andere Nederlandstalige rapartiesten om in de gaten te houden zijn onder meer Mengus en Ammi.

Bij Family7 praten over tragisch abortusincident in Engeland

Wed, 21 Jun 2023 17:03:10 GMT

Op 20 juni 2023 mocht ik namens de NPV - Zorg voor het leven aantreden in het televisieprogramma Uitgelicht van Family7. Het ging over een tragisch incident in Engeland, waar een vrouw via beeldbelconsultatie tegen een arts loog over de duur van haar zwangerschap, waarna ze abortuspillen kreeg thuisgestuurd. Het gevolg was een doodgeboren kind bij 32 weken zwangerschap en een vrouw die zelf bijna stierf. In medialand werd vervolgens goed zichtbaar dat veel voorstanders van abortusrechten inmiddels vinden dat abortus nooit een probleem is, hoe ver de zwangerschap ook is. Dat bleek, mijns inziens, uit het feit dat velen van hen vonden dat deze vrouw geen straf mocht krijgen voor het overtreden van de wet.

Bekijk het hele gesprek:

Wie één (ongeboren) mens doodt, doodt een hele wereld

Mon, 05 Jun 2023 20:17:54 GMT

‘ Wie één mens doodt, doodt een hele mensheid. En wie iemand redt, redt een hele mensheid’. Deze prachtige uitspraak heeft u vast weleens gehoord. Het spreekt direct tot de verbeelding als het gaat om de tragedie rond een vroegtijdige dood. De anders zo moeilijk te formuleren pijn van een gewelddadig verlies wordt ineens helder. Het is alsof de wereld vergaat en alle mensen erin. Voor anderen is het een waarschuwing om niet te lichtzinnig te denken over het beëindigen van leven. Maar er is nog meer te ontrafelen, als we de aanleiding van dit eeuwenoude schrijfsel achterhalen.

De uitspraak won de laatste jaren aan populariteit. Moslims citeren het vaak zoals het hierboven staat, maar zo is het niet in de Koran opgenomen. Daar staat: ‘ Wie een mens doodt, behalve voor moord of het zaaien van verderf op aarde, die doodt de hele mensheid . En wie iemand redt, die redt de hele wereld. ’

Het eerste verschil is dat de Koran spreekt over ‘de hele mensheid’ terwijl men ook weleens spreekt van ‘een hele mensheid’. Het laatste laat meer aan de verbeelding over. Maar het meest opmerkelijke verschil betreft de twee uitzonderingen op de regel. Kennelijk doodt je niet de hele mensheid als je iemand hebt gedood om een legitieme reden.

Talmoed

De Koran is echter niet de bron van dit gezegde. Het werd 1500 tot 1800 jaar geleden opgenomen in de Babylonische Talmoed. Moslims hebben er geen moeite mee om toe te geven dat het oorspronkelijk uit het joodse boekwerk komt. In de Koran staat immers dat Allah dit al openbaarde aan de joden. Het is simpelweg opnieuw geopenbaard, maar dit keer is de exacte bewoording bewaard gebleven, aldus islamapologeten.

In de Talmoed staat het immers weer net iets anders opgeschreven: ‘ Daarom was de mens gecreëerd om te laten zien dat wie een ziel van een mens vernietigt, diegene zal door de Schrift worden gezien als iemand die een hele wereld vernietigt, en wie een ziel van Israël redt, zal worden gezien als iemand die een hele wereld redt.’

Het is uitvoeriger maar daarmee niet minder schoon. Het levenslicht van elk menselijk bestaan schijnt langs de rondingen en hoeken van alle letters. Sterker nog, het ritme van de tekst voelt – zelfs in een vertaling van een vertaling – authentieker aan. Het wordt immers niet onderbroken door een wat neurotisch aandoende uitzondering op de regel.

Aan die uitzonderingsclausule in de Koran kun je eigenlijk al zien dat de passage een kopie is, los van een goddelijke overdracht. Want degene die het in de Koran zette, begreep niet wat hij in handen had. Waarschijnlijk vond men het nodig deze prachtige passage te harmoniseren met de rest van de Koran, zodat er geen tegenstrijdigheid zou ontstaan met teksten die zeggen dat je soms wel degelijk mag doden. Maar die ruimte om te doden, biedt de Talmoed ook. Toch was een dergelijke harmonisering volgens de rabbijnse schrijver niet nodig. De eerste moslimgemeenschap heeft het gezegde een wettische lezing gegeven terwijl het gaat om een verfijnde wijsheid.

Abel en Kaïn

De Talmoedische tekst betreft een rabbijnse uitleg van Genesis 4 vers 10 in het Oude Testament van de Bijbel. In dat hoofdstuk lezen we over de eerste moord, toen Kaïn zijn broer Abel doodde uit blinde jaloezie. Wanneer God bij Kaïn komt, ontkent de eerste moordenaar zijn zonde. Maar God laat zich niet voorliegen. In vers 10 lezen we dat ‘ ..Hij zeide: Wat hebt gij gedaan? Hoor, het bloed van uw broeder roept tot Mij van de aardbodem’.

Bij deze Bijbelpassage schreef de rabbijn zijn beroemde tekst. Hij stopte daar echter niet en lichtte toe: ‘Kaïn vergoot het bloed van slechts één persoon, dus waarom wordt hier de meervoudsvorm [van “bloed”] gebruikt? Hieruit blijkt dat het bloed van de afstammelingen van Abel, diens kinderen en kleinkinderen, en alle afstammelingen die van hem zouden komen, allen huilden voor het oog van de Heilige…’.

Deze interpretatie maakt een hoop duidelijk. Het gaat er niet om wanneer je mag doden. Maar als je doodt, kan het weleens zijn dat je een hele wereld doodt. Voor één van de eerste mensen werkt dit door tot op de dag van vandaag. Want vanwege Abels dood werd zijn toekomstig nageslacht eigenlijk met hem van het leven beroofd. Hoe de Schepper dit verder "afhandelt" met de zielen, zullen we tijdens ons aardse bestaan waarschijnlijk niet te weten komen. Maar een biologische nazaat van Abel zal er nooit meer zijn. Wat heeft Kaïn de Schepping onmetelijk veel schade berokkend!

Maar wees waakzaam. Voor Abels nageslacht is er een vrij letterlijk gevolg van die ene moord op hun stamvader, maar dat is niet automatisch te kopiëren naar onze tijd. Inmiddels sterven mensen immers ook door ziekten en ongelukken. Als een vruchtbare kankerpatiënt het leven laat, sterft er met hem evengoed een bataljon aan potentieel nageslacht. En wie is daar dan verantwoordelijk voor?

God wilde met zijn uitspraak in Genesis 4:10 misschien duidelijk maken dat onze acties en intenties veel meer schade kunnen aanrichten dan we zelf kunnen overzien. Het is alsof de Schrift je uitdaagt: bekijk het eens door de bril van God, als je kunt - en als je durft.

Kaïn dacht één broer te doden, maar wat God betreft doodde hij een wereld. Let wel: een wereld en niet de wereld . Die laatste woordkeus in de Koran zorgt ervoor dat het niet meer klopt. Want het waren niet alle nakomelingen van Adam die stierven toen zijn zoon Abel het leven niet, maar een groot deel ervan.

Ongeboren mens

Een van de redenen waarom ik deze Talmoedische uitspraak zo mooi vind, is dat het me doet denken aan ongeboren kinderen in de baarmoeder. Het idee dat je een hele wereld doodt wanneer je één mens van het leven berooft, steunt op het gegeven dat ieder leven in het verlengde ligt van dat daarvoor. Zo is het ook met de levensfasen die één individu potentieel doorloopt. Want is het niet waar dat het feitelijke gat dat door een moord geslagen wordt, gaat over de toekomst en niet over het verleden?

Als iemand een man van 35 doodt, zou diegene op hetzelfde moment zorgen voor het "sterven" van alle levensjaren die het slachtoffer nog zou meemaken ware dit geweld niet op zijn pad gekomen. Je zou de rabbijnse wijsheid heel letterlijk kunnen omvormen: 'Wie één embryo vernietigt, vernietigt een heel mensenleven.' Klets - of Kaïn - je daar maar eens onderuit!

De wijsheid die hierachter schuilgaat is dat het niet uitmaakt hoe pril een leven is. Al is het nog niet zichtbaar met het blote oog, je beëindigt altijd een toekomst. In potentie gaat het zelfs om veel meer toekomst dan het slachtoffer van 35 jaar. En, als we de rabbijnse tekst letterlijk nemen, beëindig je ook nog de toekomst van een hele wereld die ooit had kunnen bestaan. Laten we in plaats daarvan bij iedere ongewenste zwangerschap één ongeboren mens redden en daarmee een hele wereld.

Je eigen kip slachten is zo gek nog niet

Mon, 08 May 2023 12:22:57 GMT

"Als dieren zulke dierbare wezens zijn,
hoe zit het dan met mensen?"

S chaarsbergen had nog nooit zo'n toepasselijke naam. Afgelopen mei openden de deuren van een bijzonder restaurant. Want naast dineren kun je daar vooraf je eigen kip slachten. De eigenaar wil hiermee bewustzijn creëren, zodat we weer beseffen wat er moet gebeuren om een onherkenbaar stuk dierenvlees op ons bord te krijgen. Ondanks kritiek van mede-vleeseters vind ik het idee zo gek nog niet. Maar voor nu trek ik wel aan de noodrem. Vergeten we namelijk niet iets?

De Gelderlander stuurde vast een journalist op verkenning . Babs mocht een kip helpen slachten. Het werd eerst beneveld, vervolgens ondersteboven gehangen en de nek afgesneden. De restaurantmedewerker pakte een mes en sneed de nek van het piepende beestje in één vloeiende beweging door. Ondanks de beneveling spartelde het heftig, maar dat doen ze allemaal. De cameraman van De Gelderlander maakte nog even een indrukwekkend beeld van het met bloed besmeurde snijwapen.

Heftige beelden, voor wie het geen dagelijkse kost is om een dier van het leven te beroven. Hoewel de gruwel het grootst moet zijn bij dierenactivisten -die juist niet willen dat dit gebeurt- zullen zij ook inzien dat zo'n expliciete ervaring mensen kan “bekeren” tot een vleesvrij bestaan. De kans dat mensen, na het zien bungelen van een leegbloedende kip, nóg vaker vlees gaan eten lijkt in elk geval klein.

Veel dieren kunnen lijden, maar dat is niet de enige reden waarom steeds meer mensen het vlees laten staan. Het zijn levende wezens, met een andere bestemming op deze aarde, volgens vegetariërs en veganisten. Ze verdienen het om te leven naar hun soort en op reis te gaan naar een natuurlijke dood.

Bovendien is de mens allang geen natuurlijke jager meer. Wij kunnen, volgens dierenactivisten, op allerlei andere manieren aan ons voedsel komen. We moeten onszelf en onze omstandigheden veranderen, zodat het dier weer wordt gezien voor wat het is: een prachtige schepping met een intrinsiek recht op leven. Dat geldt niet alleen voor dieren die we willen eten, maar ook voor beesten die in de weg lopen en ons leven bemoeilijken.

Geen ideologie

Het messenwerk in Schaarsbergen lijkt echter niet gericht op het uitroeien van vleesconsumptie. Ik kan het mis hebben, maar het lijkt me wat paradoxaal als een dierenactivist zelf de kippen van het leven berooft. Tegenstrijdig handelen valt misschien nog wel bij de klant te bespeuren. Die kan, zo blijkt uit het voorproefje van Babs, niet onbewogen kijken naar de volledige bereiding van het stukje vlees dat ze normaliter zo achteloos op haar bord legt.

Je kunt je echter afvragen of dat hypocriet is. Moet een beveiliger van zijn opdrachtgever eisen dat hij meehelpt met het uitschakelen van een belager, of mag hij daar gewoon op afstand voor betalen? Is het hypocriet als je met de ogen dicht bloed laat prikken, omdat je flauwvalt bij het zien van de eerste druppel? De mens besteedt van alles uit dat hij zelf niet kan, mag of wil.

Vlees voor liefnemen

Toch denk ik zelfs niet dat dit restaurant is bedacht om mensen op hun eigen inconsistenties te wijzen. Het concept lijkt gericht op een bepaald besef over wat het eten van vlees inhoudt. Iets dat we mogelijk zijn kwijtgeraakt.

Onze consumptiemaatschappij voorziet haar klanten van een drukknop waarmee alles binnen no-time kan worden opgeleverd. Morgen een 55-inch flatscreen in je woonkamer? Geen enkel probleem. Je boodschappen overmorgen thuisbezorgd? Dat gaat lukken. Als het om voedsel gaat, zijn we al net zo verwend. Kippepoten, kippedijen, kippenhartjes en kipfilet – alvast in reepjes gesneden omdat … ja waarom eigenlijk? Het ligt allemaal voor ons klaar bij de dichtstbijzijnde supermarkt. En als je geld hebt, ga je naar een peperduur restaurant waar je biefstukje nóg minder herkenbaar wordt geserveerd dankzij een dun laagje eetbaar goud!

Het gaat de restauranthouder niet om het idee dat vlees eten verkeerd is. Maar de manier waarop is iets om bij stil te staan. Denk aan de indrukwekkende scène uit de film Dances with wolves waarin de indianen met open mond keken naar honderden buffels die “de westerling” huidloos had achtergelaten, terwijl het vlees wegrot in de brandende zon. Het is de weggooicultuur die centraal staat in dit verhaal; het achteloos afdanken en voor lief nemen van Gods schepsels.

En de mens?

Hoewel ik van mening ben dat mensen van de dieren mogen eten, wil ik er beter mee omgaan dan ik nu doe. Maar mensen staan voor mij wel bóven dieren. Wie meer van dieren houdt dan van mensen is wat mij betreft niet goed in balans. Soms komt dat door beschadiging. Mensen kunnen elkaar immers beestachtig behandelen. Maar er kan ook sprake zijn van een ongezonde drang om koste wat kost dieren te redden. Denk aan de dakloze Parijzenaar die van zijn hondje werd bestolen door een goed bedoelende groep dierenactivisten. Het leed dat deze man én zijn trouwe vriend werd bezorgd was schrijnend om te zien.

Een restaurant waarin je zelf je eten mag slachten is zo'n gek idee nog niet, mits het gaat om het kweken van meer respect voor de natuur. Maar als het toch stiekem de bedoeling is dat we door de gruwelijke beelden van zo'n slachting voortaan afzien van een maaltijd met vlees, trek ik aan de noodrem. Want als dieren zulke dierbare wezens zijn, hoe zit het dan met mensen? Ongeboren mensen zijn volledig overgeleverd aan onze grillen. Vrouwen worden aangepraat dat een ongeboren kind mag worden gedood zodra het je carrière in de weg staat of als je partner liever geen vader wordt. Weinigen vragen zich nog af wat de intrinsieke rechten van een nieuwe menselijke creatie zijn.

De expliciete beschrijving van de onthoofde kip zou ik nooit zonder kritiek kunnen geven over een abortusbehandeling met tangen en los gereten ledematen. De cultuur zou het al helemaal niet tolereren als ik bewegende beelden laat zien van zo'n behandeling. Is dat omdat we onder de streep meer van dieren houden dan van mensen of omdat we het ongeboren kind voor lief zijn gaan nemen; als iets dat je oppakt of laat liggen naar eigen inzicht?

Misschien moet het restaurant in Schaarsbergen dus nog maar even dicht blijven. Want als dit onze manier van bewust worden is, moeten we eerst maar eens nadenken over het concept van een abortuskliniek die ons van a tot z laat zien wat er met het kindje gebeurt. Gewoon, zodat men weer beseft wat ervoor nodig is om "verlost" te worden van het moederschap, of zoiets.

Misschien dat dan het besef indaalt dat het unieke mensen zijn die leven tijdens een vroeg stadium van hun ontwikkeling. Want hoe je ook in het abortusdebat staat, niemand kan erom heen dat het wezens zijn met een menselijke toekomst zoals die van u en ik. Dus, voordat we het vergeten: ook ongeboren menselijke wezens hebben een intrinsiek recht op hun eigen leven en op hun persoonlijke reis naar een natuurlijke dood. De dag dat Nederland deze boodschap omarmt, is de dag dat ik -uit pure dankbaarheid en solidariteit- geen dier meer zal eten.

Tong zuigen als religieuze handeling?

Thu, 13 Apr 2023 18:26:51 GMT

"Niemand heeft het over de mogelijkheid dat het gezien wordt als een zegening"

D eze week kwam de Dalai Lama op bijzonder controversiële wijze in het nieuws. Er ging een video rond waarin de Boeddhistische spirituele leider een jongetje op de mond kust. Maar het werd nog erger toen hij zijn tong uitstak en het kind vroeg hierop te zuigen. Terwijl de Dalai Lama officieel excuses maakte, met de uitleg dat het allemaal maar een grapje was, kwam bij mij de herinnering omhoog van een obscure traditie in een andere religie. Een religie die veel uiterlijke raakvlakken heeft met het boeddhisme. Zou het kunnen dat de bizarre actie van de Dalai Lama ook een religieuze betekenis heeft?

Een grapje dus, volgens de Dalai Lama zelf. Zijn verdedigers brachten nog een andere plot twist. Het zou een oud Tibetaans gebruik zijn om elkaar te begroeten door de tong uit te steken. Geen van deze verklaringen zijn geloofwaardig. Als je met een kind speelt dan pak je zijn neus of tover je een kwartje tevoorschijn van achter zijn oor. In geen enkele cultuur zou het normaal moeten zijn om een kind te entertainen door het op je tong te laten zuigen. Dat wijst doorgaans eerder op “plezier” bij de volwassene, maar laten we dat oordeel nog niet plakken op de Dalai Lama. De Tibetaanse begroeting pleit de bejaarde leider al evenmin vrij, aangezien dat alleen gaat om het uitsteken van de tong. Maar wat bezielde de Dalai Lama dan wel?

Tong zuigen in de islam

Zoals gezegd deed de nogal specifieke actie van de veertiende Dalai Lama me denken aan een andere religie. Het is een godsdienst die vaker aan de puntige kant van de zweep staat, maar het is nu eenmaal een religie met veel eigenaardigheden. Het gaat om de islam, waar het zuigen op de tong van een kind geen onbekend fenomeen is. Dat betekent overigens niet dat uw islamitische buurman precies weet waar u het over heeft als u erover begint tijdens het autowassen op zaterdag. Het gebeurt heel weinig, voor zover ik weet alleen in het sjiitische Iran en uitsluitend door spirituele leiders. Daar zijn het de mullahs die weleens overgaan tot het “zegenen” van kinderen met een tongzoen (google maar eens naar foto’s van “Iranian mullah kissing boy”, maar ga wel eerst even zitten).

Toch is het ook binnen de soenitische islam een niet te ontkennen onderdeel van de geschriften. De Koran zegt niets over dit fenomeen, maar het immense raamwerk van ahadith (overleveringen) die de soenitische Islam rijk is, bevat een handjevol referenties naar dit verderfelijke tafereel. Hadithbronnen zijn binnen de islam onderhevig aan classificaties van zeer betrouwbaar tot gefabriceerd en alles daar tussenin. Daarom is het goed om te beginnen bij de meest betrouwbare collectie waarin we de minst schokkende verwijzing vinden naar een soortgelijke actie als van de Dalai Lama deze week. In Sahih Bukhari staat beschreven hoe Muhammad, de profeet van de islam, het verwijt krijgt dat hij jongetjes kust. Muhammad reageerde door te stellen dat hij de beste man geen mededogen in zijn hart kan geven als Allah dit (kennelijk) al heeft weggenomen.

Zegening van formaat

Het is dus mededogen om jongetjes te kussen, aldus Muhammad. Waar komt dit idee vandaan? We graven verder. In de iets minder authentiek geachte collectie Al-Adab Al-Mufrad wordt meer specifiek gemaakt hoe dit “kussen van jongens” eruit ziet. Hier wordt verteld hoe Muhammad zijn kleinzoon op schoot nam en pardoes zijn tong in zijn mond stak. Vervolgens sprak hij de woorden “Oh Allah, ik hou zo van hem, dus hou van hem en van degene die van hem houdt”.

Het klinkt alsof Muhammad het zelf in elk geval een daad van liefde vond. Hij was immers de directe apostel van Allah en door het kind als het ware te zegenen, mocht het jongetje van geluk spreken voor wat betreft zijn leven in het hiernamaals.

Dat wordt bevestigd in weer een andere overlevering uit de collectie Musnad Ahmad. Daarin staat hetzelfde verhaal over Muhammad en zijn kleinzoon, maar dan is het Muhammad die aan de tong en lippen van het jongetje zuigt. De verteller voegt toe wat dit voor het jongetje betekent: “Geen tong of lippen waaraan de profeet heeft gezogen zal worden gemarteld door het hellevuur”. De website Islamweb.net liet vorig jaar middels een fatwa weten dat de betreffende hadith authentiek is maar volledig verkeerd wordt begrepen door “haters”. De organisatie erkent dat Muhammad aan de tong en lippen van het jongetje zoog, maar stelt dat hij dit niet deed met lust in zijn hart. Kennelijk is dan alles koek en ei maar wat mij betreft zijn dit het soort antwoorden die de apologetiek een slechte naam geven.

Een andere, al evenzo zwakke uitleg betreft de noodzaak om dorstige woestijnkinderen te helpen door ze het vocht uit de tong van een volwassene te laten zuigen. Hoewel ik best mee kan bewegen met het idee dat zo’n handeling voorkomt tijdens een situatie van leven en dood, blijft het een onvolledige verklaring voor de uitspraken van Muhammad.

Dat er zegen zou zijn uitgegaan van het speeksel van Muhammad is een bekendere doctrine in de islam. Onbetwistbare overleveringen geven aan dat mensen gehoorzaam aan hem waren als ze zijn speeksel over hun gezicht wreven en dat Muhammad soms op eten spuugde en vervolgens Allahs zegen afriep. Dat laatste deed hij ook eens in de ogen van zijn neef Ali, met de uitdrukkelijke boodschap dat dit hem zou zegenen.

Kruisbestuiving

Maar wat heeft dit alles te maken met de Dalai Lama? In directe zin: niets. Ik moet bekennen dat ik onbekend ben met een geschrift of traditie uit het boeddhisme waarin het zuigen op tongen van jongetjes wordt aangeprezen. Maar de overeenkomsten zijn mij te specifiek: een spirituele leider die zijn zegen aan een jongetje denkt te moeten schenken door op zijn tong te laten zuigen. Omdat dit in de islam voorkomt is het goed mogelijk dat de ‘slip of the tongue’ door de Dalai Lama stiekem ook een religieuze grondslag kent.

Daar komt bij dat de islam en het boeddhisme mij al langer opvallen als twee onverwacht verwante godsdiensten. Kijk maar eens hoe er in beide religies wordt gebeden: het staan, het vallen op de knieën om vervolgens het hoofd naar de grond te brengen met de handen langs het lichaam. Of wat te denken van de herkenbare oranje kleding van een boeddhistische monnik, die grote overeenkomsten vertoont met het witte gewaad van een moslim tijdens zijn pelgrimstocht in Mekka. Ook het rondjes lopen rondom een verheven object (circumambulatie) komt in beide religies voor. Dat is ook niet zo gek. De islam is ontstaan in een tijd waarin allerlei oosterse religies de klok sloegen op het Arabische Schiereiland. Het is bekend dat Muhammad veel gebruiken meenam uit onder meer het heidense geloof van zijn voorvaderen.

Het is dan ook met een reden dat ik verband denk te zien tussen de verderfelijke actie van de Dalai Lama en de islam. Voor mij is het nog lang niet evident dat de boeddhistische opperleider een pedofiel is of dat hij een eigenaardig moment van verstandsverbijstering ervoer.

Waarom zijn sommige influencers opeens positief over de islam?

Sat, 17 Dec 2022 06:52:10 GMT

"Zou er meer mee gemoeid kunnen zijn dan we op het eerste oog zien?"

D e laatste tijd valt het op hoeveel invloedrijke mensen tot de islam bekeren of positief beginnen te spreken over de religie. Op het eerste oog is daar niets vreemds aan. Mensen bekeren zich aan de lopende band, of het nu om een religie gaat of om een andere kijk op het leven. Maar in deze gevallen wordt er bijzonder veel commerciële aandacht aan besteed. Zou er meer mee gemoeid kunnen zijn dan we op het eerste oog kunnen zien?

Een internationale trend

Andrew Tate is misschien wel het bekendste voorbeeld. De rijke influencer was ooit vrij kritisch op de islam. Zo noemde hij de leden van IS de ware moslims, omdat alles wat zij doen in de Koran zou voorkomen. Later werd hij juist positief , door onder meer te stellen dat de islam de enige religie is die de moderne tijd zal overleven. Daarbij maakte hij duidelijk dat zijn steun aan een religie strategisch wordt bepaald, aangezien hij tot dan altijd veel geld zei te schenken aan de Orthodoxe kerk in Roemenië omdat deze volgens hem zo machtig is. Weer een poos later kwam het nieuws dat hij is bekeerd tot de islam. Vervolgens was hij veel te zien in rijke Arabische landen waar hij belangrijke mensen ontmoette.

In Nederland kenden we de gevallen van Arnoud van Doorn en Joram van Klaveren al. Beiden waren ooit onderdeel van de PVV en hadden derhalve veel kritiek op de islam. Dat veranderde door ervaringen met moslims en een studie naar de religie, zo vertelden ze. Ook zij waren na hun bekering overigens veel te zien in Saudi-Arabië waar veel deuren voor ze open leken te gaan tot aan ' het hoogste niveau '. Dit kan te maken hebben met hun bijzondere bekeringsverhaal, maar er kan ook iets anders aan de hand zijn. Meer recent zagen we een soortgelijke verandering bij weer een andere influencer. Donny Roelvink vond naar eigen zeggen rust bij de islam na een afgrijselijk ongeluk. Zijn broer Dave verdiept zich nu ook in de Islam.

Hoe komt het dat mensen met veel invloed opeens de islam omarmen en hier op vele plekken mee promoten? Het korte antwoord is dat niemand dat weet behalve deze mensen zelf. Er is dan ook veel voor te zeggen om hun getuigenis gewoon voor waar aan te nemen. Normaal gesproken zou het ook nogal complotterig zijn om überhaupt al te denken aan een ander scenario dan een oprechte interesse of bekering richting een godsdienst. Maar de islam zou de islam niet zijn als daar niet toch een aantal theologische nuances bij gemaakt konden worden.

De islam koopt al eeuwen invloed

Binnen de islam heb je voor bijna alles regels. Van hoe je naar het toilet moet tot welke mouw van je trui het eerst moet worden aangetrokken. Zo zijn er ook regels die vertellen wie er allemaal geld mogen ontvangen vanuit de islamitische fondsen. De zakatbelasting, die iedere moslim moet afdragen, moet volgens de Koran worden uitgegeven aan zo’n acht categorieën van ontvangers, zo lezen we in Soera 9 vers 60. De meeste mensen denken dat het alleen naar de armen gaat, maar in werkelijkheid gaat het ook naar de hulpbehoevende reiziger, de mensen die de zakat innen, om slaven vrij te kopen, et cetera.

Eén van de minst bekende categorieën is de groep die wordt aangeduid met de term mu’allafat qulubuhum oftewel: zij wiens harten verzoend worden . Dit zijn doorgaans niet-moslims die geld of giften mogen ontvangen als redelijkerwijs mag worden verwacht dat dit het laatste duwtje is waarmee ze de islam betreden. Dat niet alleen, het kan ook gaan om mensen die kritisch spreken over de islam. Om het imago van de islam te bewaken mogen ook die mensen giften ontvangen zodat zij stoppen met hun aanvallen op de islam.

De theologische bronnen

Dit zijn uiteraard niet mijn eigen verzinsels bij een wat vage term uit de Koran. Primaire theologische bronnen binnen de islam spreken met enige regelmaat over dit fenomeen. Zo is er de hadith-literatuur, waarin het leven en de uitspraken van Muhammad en zijn metgezellen zijn gedocumenteerd. Daarin treffen we aan hoe Muhammad goud gaf aan niet-islamitische legerleiders die onderdeel uitmaakten van zijn militaire alliantie. In de overlevering lezen we dat bepaalde moslims hier met argusogen naar keken en verhaal haalden bij Muhammad. De vermeende profeet liet daarop weten dat hij ‘hen geeft om hun harten aan te trekken voor de islam’.

Dit verhaal wordt bevestigd in de beroemde historie van Al Tabari ¹ waarin staat dat Muhammad giften schonk aan mensen van een bepaalde status om hun harten voor zich te winnen. Hierdoor wordt duidelijk dat mensen met veel invloed een bewuste doelgroep waren voor Muhammad.

Waarom dat is, wordt vervolgens weer duidelijk in de oudste biografie over zijn leven, waar we lezen dat ‘de Apostel giften gaf aan zij wiens harten moesten worden gewonnen, met name de leiders van het leger, om hen voor zich te winnen en via hen hun volkeren.’ ²

Wanneer is het omkoping?

Voor mensen die al wisten dat de islam een duidelijk politiek component bevat is dit misschien niet zo’n verrassing. Het is zelfs gewiekst om de invloed van je eigen staat te vergroten door ervoor te zorgen dat invloedrijke mensen zich erbij aansluiten. Dankzij de bekering van deze mensen zouden nog veel meer mensen de stap maken om zich bij de islamitische staat aan te sluiten, zo was de verwachting.

De vraag is in hoeverre dit omkoping betreft. Bij omkoping gaat het om een transactie waarmee wordt verwacht dat de ontvangende partij iets doet of juist laat dat diegene normaliter anders zou doen. Niet duidelijk is of de ontvangende partij ook op de hoogte moet zijn van de intenties van de giftgever. Puur op basis van die motivatie zou je wat mij betreft kunnen spreken van een poging tot omkoping. Het gaat de persoon immers niet om een oprechte bekering van zijn doelwit maar om het vergroten van de invloed van de islam. Dat blijkt ook de uitleg van veel geleerden, zoals Ibn Rushd en anderen, die stellen dat deze categorie van zakat-ontvangers vervalt zodra de islamitische staat weer sterk is en dit soort zaken niet nodig heeft om invloedrijk te zijn.

Niet-moslims die al positief zijn over de islam kunnen dus een gift ontvangen om ze het laatste duwtje te geven waardoor de islam eigenlijk onweerstaanbaar wordt. Dit hoeven overigens niet altijd rijke mensen te zijn met invloed. Het geld mag ook naar mensen gaan die in financiële nood zitten. Dit kun je echter geen oprechte liefdadigheid meer noemen, als de keuze voor iemand die hulp ontvangt, afhangt van de waarschijnlijkheid dat deze persoon bekeert tot de islam.

Het afkopen van islamkritiek

Volgens de beroemde Egyptische geleerde Al Qaradawi is het ook mogelijk om mensen giften te geven zodat ze hun kritiek op de islam inslikken of positief gaan spreken over de islam. Ook de Pakistaande geleerde Maududi schreef hier heldere taal over in zijn exegese van Soera 9 vers 60. Een soortgelijk oordeel treffen we aan in de werken van Al-Mawardi en Salih al Fawzan. Hiervoor baseren ze zich op hadithbronnen waarin mensen aan Muhammad vroegen om iets te mogen ontvangen voor hun bekering. Soms zeiden ze erbij dat ze slecht over de islam zouden praten als ze niets zouden krijgen. ³

Op basis van die voorbeelden geloven deze geleerden dat je mensen ook pro-actief mag benaderen om te stoppen met het lasteren van de islam. Het is moeilijk te ontkennen dat het hierbij gaat om omkoping, in elk geval wanneer beide partijen volledig begrijpen wat ze van elkaar willen.

Vooral moslims kunnen dit lastig tegenspreken, omdat zij doorgaans wel erkennen dat het omkoping was toen Muhammad een soortgelijk voorstel kreeg van de Quraish. ⁴ Deze afgodendienaren waren Muhammads gepreek zat en waren bereid hem rijk te maken als hij maar zou stoppen met het beledigen van hun goden en het belachelijk maken van hun levensstijl. Het geven van giften zodat mensen stoppen met het aanvallen van de islam is uiteraard precies hetzelfde.

Vandaag de dag zijn er vele soorten mensen met invloed. Denk daarbij zeker niet alleen aan de YouTubers en bekendheden, die ons gemakkelijk in het oog springen. Ook politici op zowel nationaal als internationaal niveau hebben op hun manier veel invloed waardoor ze kunnen vallen onder de doelgroep van mensen wiens harten verzoend kunnen worden, bijvoorbeeld door voor de islam en moslims gunstige stemmen uit te brengen.

The National Zakat Foundation

The National Zakat Foundation is een internationale stichting die zakat collecteert onder moslims om deze vervolgens op de islamitische manier uit te geven. De veelgeprezen Amerikaanse imam Zaid Shakir is verbonden aan de stichting en legt in een video uit welke groepen mensen in aanmerking komen voor het ontvangen van zakat. De meeste tijd besteed hij aan de groep die we hier bespreken.

Voor de uitleg dat het hierbij kan gaan om mensen die een laatste duw nodig hebben om de islam te aanvaarden, schetst hij een scenario waarin mensen door een orkaanramp hulpbehoevend zijn geworden. Vervolgens komt de nationale zakat stichting ze geld brengen, waarna ze zouden beseffen dat de islam een prachtige religie is en de bekering een feit wordt. Ook legt hij uit dat het geld kan worden uitgegeven aan mensen die de islam of moslims schade berokkenen. Hier ziet u een foto van oud-PVV’er Joram van Klaveren samen met Zaid Shakir tijdens een islamitisch evenement.

Wat zeggen de geleerden?

Ook een rondje langs de fuqaha, oftewel de juristen van de islam, laat zien dat deze lezing van de bronnen altijd al wijdverspreid moet zijn geweest. Neem een Maliki-jurist als Ibn Rushd, de Shafi’i-juristen Al-Mawardi en Al-Nawawi, de Hanbali-jurist Salih al Fawzan en uiteraard de hedendaagse Al-Qaradawi. Allemaal erkennen ze de legitimiteit van deze praktijk.

Wel zijn er binnen de islam een paar meningsverschillen. Zo zijn sommige geleerden van mening dat deze doelgroep niet mag ontvangen uit de zakat-fondsen maar uit andere ‘potjes’. En op het eerste oogt lijkt er een verschil van mening te bestaan over de geldigheid van deze betalingen in deze tijd. Een enkele geleerde zou hebben beweerd dat het alleen gold in de tijd van Muhammad, aangezien zijn opvolgers deze praktijk hebben afgeschaft. Dit omdat Umar volgens de bronnen het volgende zou hebben gezegd:

‘Het klopt dat de Boodschapper van Allah (p) jullie gaf om jullie te verzoenen met de Islam, maar vandaag de dag heeft Allah zijn religie versterkt. Als je bij de islam blijft (dan is alles goed) maar als je dat niet doet, dan is er niets tussen ons behalve het zwaard.’ ⁵

De context hiervan betreft een weigering van bepaalde moslims om zakat te betalen omdat dit zou zijn afgesproken met Muhammad. Umar geeft aan dat ze van deze islamitische verplichting waren gevrijwaard toen Muhammad dat nuttig achtte om hun harten te verzoenen. Maar nu de islam sterk is, geldt dit niet langer en zullen ze aan hun islamitische plicht moeten voldoen. Zo niet, dan volgt het zwaard, zo luidt de bedreiging. Dat laatste onderstreept weer eens hoe er in de islam door de staat kan worden bepaald dat individuele moslims afvallig zijn geworden én vervolgens te maken krijgen met fysieke vervolging.

Hoe dan ook, deze overlevering duidt er volgens de meeste geleerden neit zozeer op dat het voor altijd is afgeschaft, maar dat de mu’allafat qulubuhum wel degelijk een geldige doelgroep vormen voor het ontvangen van zakat (of zoals in dit geval: het niet hoeven te betalen van zakat). Veel geleerden geloven dat dit een geldige doelgroep is zolang de islam niet in een sterke positie staat. Wanneer de islam sterk genoeg is, vervalt deze categorie volgens hen. Dit toont eens te meer aadat het geven aan deze doelgroep niets te maken heeft met liefdadigheid maar alles met de versteviging van de islam. Imam Zaid Shakir, van de nationale zakat stichting, geeft dan ook aan dat de islam in deze tijd zwak is, waardoor deze doelgroep weer giften mag ontvangen. Daarbij moet wel gezegd worden dat andere geleerden, zoals Al Qaradawi, geloven dat het hoofd van een islamitische staat in alle situaties beschikt over deze optie, dus niet alleen in tijden van zwakte.

Disclaimer

Voor de duidelijkheid: ik zeg niet dát de Roelvinkjes, Andrew Tate en anderen zijn omgekocht of werden gepaaid met geld om positiever te spreken over de islam en zich eventueel te bekeren. Maar voor een eerlijk en volledig beeld dient te worden erkend dat de mogelijkheid dat het wél zo is in elk geval niet on-islamitisch hoeft te zijn.

Voetnoten

¹ Tabari, History of al-Tabari, volume 9, vertaling van Ismail K. Poonawala, p. 31
² Ibn Ishaq, Sirat Rasul Allah – The Life of Muhammad, vertaling van A. Guillaume, p. 594
³ Al-Qaradawi, Yusuf; ‘Fiqh al Zakah’; Volume II, vertaald door Monzer Kafh; ‘Scientific Publishing Centre King Abdulaziz University, Jeddah, Kingdom of Saudi-Arabia (2000), p. 33-34
⁴ Sira Ibn Hisham, biography of the Prophet, vertaald door Inas A. Farid, Al-Falah Foundation, p. 48 en 50
⁵ Al Qaradawi, p. 36

Overige gebruikte bronnen

Sahih Bukhari Volume 4, Book 55, Hadith Number 558
Ibn Rushd, Bidayat Al-Mujtahid, Volume 1, vertaald door professor Imran Ahsan Khan Nyazee, p. 320
Al-Mawardi, Al-Ahkam As-Sultaniyyah, The Laws of Islamic Governance, vertaling Asadullah Yate PhD, p. 181
Al-Nawawi, Minhaj et Talibin; a manual of Muhammadan law according to the school of Shafi, vertaald door L.W.C. van den Berg en E.C. Howard, p. 277
Al-Fawzan, Salih, Dr.; ‘A Summary of Islamic Jurisprudence, Volume I, special Edition for Al-Daawah Foundation’; Al-Maiman Publishing House, Saudi Arabia; p. 363

Mensen als Johan Derksen houden voetbalchristenen in de kast

Sat, 10 Dec 2022 10:45:59 GMT

"Hij vertegenwoordigt binnen de voetbalwereld een
meer directe versie van de seculiere cultuur."

D e afgelopen week was er opmerkelijk veel aandacht voor het persoonlijk geloof van Oranjespelers. Met name Dakpo en Memphis zouden een aantal anderen inspireren om het geloof een kans te geven. Zo wordt er samen aan Bijbelstudie gedaan en worden er via whatsapp passages gedeeld. Dat lijkt een breuk te zijn met een traditie waarin spelers met een geloof dit vooral voor zichzelf hielden en zeker geen openbare gebeden uitspraken. Opvallend is wel dat witte spelers (nog) niet zo makkelijk uitkomen voor hun geloof. Waar kan dat aan liggen?

Journalist Sander de Kramer kan ronduit vertellen over het geloof en bijgeloof van voetballers, omdat hij velen van hen persoonlijk kent en er nog veel meer sprak over dit onderwerp. Volgens hem speelt het geloof nog altijd een grote rol op het hoogste internationale voetbaltoneel. Maar ook in Nederland komen steeds meer sporters uit voor hun geloof, merkt hij op. Waar dat tot voor kort vooral ging om moslims, komen ook christelijke spelers nu zelfverzekerd naar voren als volgers van Christus.

Memphis was de eerste die tijdens wedstrijden onbeschaamd op het gras ging zitten om God te danken. De wat jongere ster Cody Gakpo, die bij zijn club PSV al een kerkdienst organiseerde, voegde zich inmiddels bij Memphis om teamgenoten te vertellen over het geloof. Zo gaf onder meer Denzel Dumfries aan dat hij zich dichter bij God voelt dankzij samenkomsten waarin over geloof wordt gesproken. Volgens de Volkskrant zouden al zo’n 11 spelers meedoen aan de religieuze bijeenkomsten van Memphis en Gakpo.

Witte schaamte

Bij Op1 en de Ongelooflijke Podcast vertelde De Kramer dat deze “coming out” vooral van de allochtone spelers komt omdat autochtone voetballers meestal liever niet te koop lopen met hun geloof, als ze al een godsdienst aanhangen. Wel zijn er uitzonderingen zoals Wouter Weghorst uit het Oosterse Borne. Als reden voor de ingetogenheid werd soms genoemd dat geloof vooral een privézaak is, wat mogelijk te maken heeft met onze Nederlandse cultuur. Maar volgens De Kramer werd door sommigen ook toegegeven dat ze bang zijn voor veroordeling.

Dat laatste is opvallend. Waarom zou je je moeten schamen voor je christelijk geloof? Als voormalige niet-christen denk ik daar antwoord op te kunnen geven. Christenen worden op alle mogelijke manieren belachelijk gemaakt in een Nederland dat de afgelopen decennia steeds verder seculariseerde. Met name binnen de autochtone cultuur heeft dit gezorgd voor een taboe op het geloof in de Bijbelse God. Geloof wordt door veel landgenoten gezien als iets dat is voorbehouden aan goedgelovige sukkels en in potentie zelfs gevaarlijk is. Het ooit opgevatte idee dat “de kerkelijke macht” moet worden geridiculiseerd gaat tot vandaag door, zelfs als die macht er allang niet meer is. Op zo’n moment wordt het bullygedrag.

Dat was goed te zien aan de reactie van Johan Derksen: ‘ Vroeger moesten coaches de hoeren uit de kamer slepen, nu moeten ze overal Bijbels weghalen ’, zei de talkshowpersoonlijkheid afgelopen week aan tafel bij Vandaag Inside. Wie Derksen een beetje kent, weet dat hij nooit een moralistisch woord heeft geuit over de vele prostitués in zijn voetbalanekdotes. Het geloof in een Schepper vindt hij echter wel ‘ een beetje eng ’ en sektarisch worden zodra het wat meer in de openbaarheid komt.

Mensen zoals Derksen zijn dan ook een belangrijke reden dat bepaalde voetballers liever hun mond houden over hun godsdienstige levenswandel. Hij vertegenwoordigt binnen de voetbalwereld een meer directe versie van de seculiere cultuur. Dat is in zijn geval opvallend omdat Derksen normaliter de mond vol heeft van tolerantie, bijvoorbeeld richting homoseksuelen in de voetballerij. Zo moedigde hij homoseksuele voetballers aan om vooral karakter te tonen door uit de kast te komen. Kennelijk moet de christen vooral in de kast blijven. Tegelijkertijd moeten we onze ogen niet sluiten voor het feit dat bepaalde christenen zichzelf kennelijk in die kast opsluiten. Mogelijk – en ik zeg dit voorzichtig – is er sprake van een zwak geloof bij spelers die zich naar verluidt schamen voor Christus. Ook zij verdienen dus meer aanmoediging en daar ligt een taak voor u en ik!

Irritante spiegel

Gaat de honende houding van mensen als Derksen dan alleen om een bepaalde antipathie tegen het christelijk geloof? Ik denk dat het meer is dan dat. Mensen zoals Derksen hebben vaak een wild leven gehad en voelen over de meeste van hun escapades geen berouw. Juist dan is het “prettig” om niet al te vaak te worden geconfronteerd met openlijk belijdende christenen. Misschien speelt dit ook mee bij het fenomeen waarin er wordt gezocht naar kansen om christenen te betrappen op hypocrisie. Want als christen, zo lijkt men te impliceren, loop je te koop met moraliteit en mag je geen fouten maken.

In werkelijkheid zijn veel christenen zondaars die beter weten, zoals een roker die niet kan stoppen en toch het goede doet door anderen te waarschuwen voor deze gevaarlijke gewoonte. Dat is niet hypocriet maar juist een nederig gebaar waarmee je anderen wilt besparen wat jou overkwam. Ja, daar is zelfs moed voor nodig.

Zedeloosheid

Van de christenen in Oranje mag je verwachten dat ze kennis hebben van Gods wetten en geboden. In Zijn Bijbel lezen ze dat lustige ogen al zondig kunnen zijn als ze niet zijn gericht op de eigen huwelijkse partner, laat staan dat er prostitués worden besteld voor een heel elftal, zoals vroeger nog weleens gebeurde. Nu wordt er gezamenlijk gebeden en nagedacht over het eren van God. Als Derksen daar moeite mee heeft dan is een drastische ommekeer in zijn leven waarschijnlijk hoognodig. Vooralsnog doen hij en veel anderen, waaronder De Kramer zelf, het geloof onder sterspelers af als een psychologisch fenomeen: ‘ Die jongens staan onder enorme druk om te presteren en dan is het geloof een houvast ’, zeiden de meeste talkshowgasten.

Met zo’n bagatellisering kan de vrije geest weer gemoedelijk verder als slaaf van de zonde. Het zijn geen echte gelovigen, welnee. Ze zijn mentaal gewoon wat zwakker en zoeken daarom steun bij een wezen dat nóg groter is dan zijzelf. Dit betreft dezelfde minachting voor het geloof, alleen met een strik eromheen. De gedachte dat deze mentale krachtpatsers daadwerkelijk de levende God in hun harten ervoeren komt niet op bij de verstokte atheïst.

Derksens laatste opmerking laat zien dat hij, ondanks een deels gelovige opvoeding, geen kaas heeft gegeten van het geloof: ‘Als we met bidden wereldkampioen moeten worden, dan hoeven we van mij geen wereldkampioen te worden’, beet hij toe. Maar De Kramer, die de gelovige jongens voor KRO/NCRV observeerde, moest toegeven dat ze opvallend vaak bidden voor de tegenstander, in de hoop dat iedereen heel en gezond blijft.

Zelfs al zou men bidden voor de overwinning, hetgeen ongetwijfeld gebeurt, dan is dit nog altijd geen hypocriet gedrag. Je mag bidden voor je eigen geluk, zolang het besef er is dat Gods wil geschiedde en niet die van jou. Dat laatste was goed te zien, gisteravond na de uitschakeling van Oranje door Argentinië. Uitgerekend Memphis tilde zijn ploeggenoten op, sprak ze moed en positivisme in. Louis van Gaal, ooit een gelovig man, stond er verslagen bij maar luisterde aandachtig. Ik wou dat Johan Derksen gisteravond in die kring van verslagen spelers stond. Daarbij mocht hij voor één keer best een sigaar roken.

Waar zijn de christelijke 'concurrenten' van Baudet en Tate?

Tue, 01 Nov 2022 11:10:23 GMT

"Rechts-conservatieve influencers die kunnen rekenen op miljoenen volgers zijn eigenlijk nooit christen en dat is een probleem."

W e leven in een tijdperk van uitersten, vooral als het gaat om levensovertuiging. Het normaliter zo dominante feminisme en ander links gedachtegoed maken binnen de (sociale) media steeds vaker plaats voor rechts-conservatieve geluiden met een enorme aantrekkingskracht op jonge mannen én vrouwen. De pioniers zijn goedgebekt, barstensvol zelfvertrouwen en/of kennis. Hun volgers zijn vaak jongeren die zich niet thuis voelen in een samenleving waarin een kleine groep bepaalt wat het betekent om te deugen en waar je na ieder statement moet vrezen voor levenslange uitsluiting. Met deze ogenschijnlijk positieve wenteling komt er ook gevaar mee, vooral voor jonge christenen.

Christelijke leiders zijn er genoeg, met name in de kerken. Op de vele sociale media valt die zichtbaarheid echter tegen. Vooral jonge christenen nemen nu het initiatief om, vaak niet ondersteund door een kerkelijke gemeente, via YouTubekanalen en Instagram een christelijk (tegen)geluid te laten horen. Maar rechts-conservatieve influencers die kunnen rekenen op miljoenen volgers zijn eigenlijk nooit christen en dat is een probleem.

Een van de redenen waarom veel jongeren worstelen met hun omgeving is dat ze aanvoelen hoe mannelijkheid wordt gezien als vergif terwijl transgenderisme wordt verheerlijkt. De man wil zijn spreekrecht terug en daar wordt voor gestreden door allerlei dertigers en veertigers met verschillende motieven en achtergronden. Andrew Tate is zo’n voorbeeld. De voormalige kickbokser spreekt in zijn podcast over mannelijke dominantie en het pakken wat je kunt, vooral op gebied van een polygaam seksleven en welvaart. Omdat hij de linkse elite nog weleens verbaal te grazen neemt, kunnen ook sommige christenen hem waarderen. Het probleem is dat Tate’s invloed veel negatieve bijvangst met zich meebrengt. Het slaan van vrouwen in seksueel getinte rollenspellen, vulgair taalgebruik en een groot gebrek aan medemenselijkheid dwingen zich via het scherm de huiskamer in. Onlangs werd Tate ook nog eens moslim, waardoor de vraag rijst welke invloed hij binnenkort zal uitstorten over zijn grote hoeveelheid volgelingen.

Jordan Peterson is een heel ander rolmodel. De Canadese psycholoog en schrijver heeft kennis tot en met en lijkt te werken vanuit een hoge mate van integriteit. Niet slechts een goedgebekte schooier dus. Vooral jongemannen lijken op te bloeien van het zelfvertrouwen na het verorberen van Petersons intensieve en succesvolle strijd tegen de vernedering van hun geslacht en levensstijl. Zijn waardering gaat juist meer uit naar het christendom dan de islam. In Christus ziet hij de ideale morele leider en in de Bijbel een cruciaal handboek voor een deugdelijk leven. Er wordt zelfs beweerd dat hij al christen is. Het is bekend dat enorm veel christenen zijn boeken verslinden en ook ik heb zijn tweede boek, '12 Rules for Life', op de plank staan. Maar zijn aanzien is zo groot dat je de vraag kunt stellen hoeveel invloed hij heeft op de invulling van het geloof van christenen wereldwijd. De vrijzinnigheid in zijn kijk op de Bijbel staat buiten kijf. Zo ziet hij de gebeurtenissen waarover Gods woord vertelt veelal als mythes over nuttige archetypes. Hij vindt vooral de lessen in de verhalen enorm belangrijk, maar feitelijke gebeurtenissen zou Peterson het niet durven noemen.

En dan Thierry Baudet. Ook hij trok veel christenen aan met zijn strijd tegen dezelfde stromingen die het christendom nog weleens in het verdomhoekje willen plaatsen. Zijn liefkozende woorden over het christendom waren echter slechts ingegeven door een culturele waardering. De politieke leider wil behouden wat Europa, mede dankzij het christendom, heeft opgebouwd. Christenen in het hele land voelden zich gestreeld, dat kon je om je heen wel merken. Een buitenstaander nota bene, die eindelijk eens de waarde van het christendom benoemt en verdedigt. Het is misschien de zeldzaamheid geweest die zijn boodschap zo aantrekkelijk maakte – en als dat zo is, laat de kerk zich dit dan aanrekenen.

Inmiddels verklapte Baudet meerdere keren dat hij een heus geloof in Christus niet kan respecteren. “Een religie voor losers” noemde hij het in een buitenlandse podcast. Je zou zeggen dat geen christen hem nu nog zal steunen, maar toch blijkt het voor sommigen nog best lastig om Baudet volledig af te schrijven als spreker met invloed op hun persoonlijk leven.

Nu is het heel makkelijk om mensen te veroordelen voor het achternalopen of waarderen van dergelijke niet-christelijke rolmodellen. Maar neem het ze eens kwalijk! Welke moderne christelijke leider is er in de tussentijd opgestaan om de strijd even moedig aan te gaan als een Tate of een Peterson – of in het verlengde daarvan een Joe Rogan? Welke moderne gelovige denker trok de stoute schoenen aan om ferm te staan voor zijn geloof ondanks onterechte beschuldigingen van homo-, xeno-, islamo- en transfobie? Buiten de SGP om zie ik ze niet of nauwelijks. Jongeren lijken behoefte te hebben aan een 'modernisering' die ik maar even duid met woorden als bravoure, zelfverzekerdheid, confrontatie en moed.

De uitdaging voor het christelijk leiderschap van nu zit misschien wel in het vinden van de juiste combinatie. Je zou het kunnen omschrijven als zelfverzekerd de voeten wassen van al je volgelingen, zoals Christus dit nadrukkelijk als leider deed in Johannes 13. Autoriteit afdwingen, niet alleen binnen de eigen gelederen maar juist ook daarbuiten. Zo dwong Christus, maar ook de apostelen, respect af van andersdenkenden. Waar nodig spraken zij ferme woorden van waarheid bedoeld voor mensen uit alle lagen van de samenleving, om op een volgend moment klaar te staan voor de medemens in zijn moment van nood.

De rolmodellen waar deze tijd zo’n honger naar lijkt te hebben, zijn eigenlijk helemaal niet modern of nieuw, want de Bijbel legt het ons uitgebreid voor. Kan het zijn dat de kerk steekjes liet vallen door alleen binnen de kerkmuren vast te houden aan een Bijbelse kijk op leiderschap en voorbeeldgedrag? Dát er zoveel behoefte is aan de Bijbelse manier van 'voorgaan in de samenleving' is dan ook een natuurlijke, door God gegeven reactie die alleen de kerk goed kan invullen. Wanneer de kerk hierin verzuimt, laten met name veel jonge christenen de oren hangen naar zelfverzekerde wereldse types die slechts lijken op te komen voor dezelfde waarden, maar in werkelijkheid slechts voorgaan op een andere baan van de brede weg.

Waarom abortusvideo 'Kill the Baby' van niemand begrip zou moeten krijgen

Wed, 21 Sep 2022 18:04:22 GMT

"Zolang we die ernst in elkaars standpunten blijven zien, kan het toch niet zo zijn dat we spotten met iets dat de ander beleeft als een nachtmerrie?"

Op een uitgedroogd stuk land, ergens in Texas, staat nog een vervallen kerkje dat oogt als zo’n gebedshuis waar vroeger slangen werden bezworen door hevig zwetende predikanten. Het landschap werd voor even het decor van de nieuwste videoclip van rockband ‘Pulpit’. De groep bestaat uit vier bebaarde mannen die allemaal even overtuigd zijn van hun christelijk geloof. Voor het nummer ‘Enslave the woman’ werd gekozen voor een heftige setting midden in het hart van hun geliefde staat, waar abortusrechten tegenwoordig flink worden beperkt.

De banken van het kerkje zijn gevuld met echtparen, jong en oud. De vrouwen zijn vastgeketend aan hun echtgenoten. Daarna lopen ze gedwee als slavinnen het kapelletje uit, ieder naar hun eigen huis, waar ze moeten zorgen voor de koeien, de kinderen en het eten. De mannen houden hun vrouwen zichtbaar onder de duim, terwijl de zanger erbij staat en ze toeschreeuwt: “You are my wife! You make my babies! And if you die, I will not care!”. De video eindigt met een vrouw aan het einde van haar korte leven, eenzaam in een bed met bebloede lakens. Ze stierf aan de gevolgen van haar zoveelste zwangerschap. Het raam geeft nog net uitzicht op de vader, die achter het huis speelt met het jongste kind, een zoon.

Na de lancering van de videoclip duurde het niet lang voordat de kritiek losbarstte. Het hielp ook niet dat een door de staat gefinancierde website voor conservatieven promotie maakte voor de nieuwe single van de band. Vrouwen die slachtoffer werden van huiselijk geweld of religieuze sektes klaagden over het trauma dat werd herbeleefd bij het zien van de video. Pro-choice organisaties spraken er schande van dat de muzikanten spotten met iets waar zij tegen strijden en wat, volgens hen, daadwerkelijk in Texas plaatsvindt.

Zelf begrepen de bandleden van Pulpit niets van de ophef: ‘Onze videoclip is natuurlijk sarcastisch bedoeld. Al jaren horen we absurde aantijgingen over onze motieven als beschermers van ongeboren leven. Zo zou de prolifebeweging stiekem vrouwen willen onderdrukken en zou ons beleid zelfs verantwoordelijk zijn voor meer moedersterfte. We vonden het tijd om hier eens de draak mee te steken.’ Ondanks de kritiek kan de band op veel steun rekenen vanuit politiek en media, die vooral gehoor gaven aan de oproep van de band om nóg meer op te komen voor de rechten van ongeboren kinderen.

Alle gekheid op een stokje

Ziet u het voor zich, dit ondenkbare scenario? Laat ik u allereerst geruststellen: alles hierboven is fictie. Er is geen Texaanse band waarvan de leden zoiets in hun hoofd haalden. Zou iemand het wel uitvoeren, dan zou de prolifewereld er schande van spreken, verzeker ik u.

Maar, indien u het heeft gemist, moet ik u alsnog teleurstellen. Als we dit absurde scenario 180 graden omkeren, komen we namelijk precies uit bij wat zich de afgelopen weken ontvouwde in de Nederlandse media. Toen haalde de onbekende punkband ‘Vulva’ het landelijk nieuws. Er was ophef rond hun videoclip getiteld ‘Kill the Baby’.

De feministische groep vrouwen wilde hiermee de discussie aanzwengelen over abortusrechten. In het nummer klinken teksten als “Kill the baby! I’m not your mother!” Seculiere media haalden de feministen binnen als helden. Soms werd nog toegegeven dat hun videoclip niet erg smaakvol oogt, ‘maar ze wilden nu eenmaal een punt maken’, zo klonk de consensus.

Babypoppen "vermoorden"

Wie weleens kijkt op de website van ‘3voor12’ van de VPRO kan een paar weken terug zijn gestuit op een promotioneel artikel voor de nieuwe videoclip van Vulva. Er stond geen waarschuwing bij voor mensen die ooit een kindje verloren, terwijl het zeker schokkend kan zijn om de videoclip te bekijken. In plaats van het te laten zien, zal ik de inhoud beschrijven: Babypoppen worden bespuugd, van de trap en uit het raam gegooid, door een hond aangevreten, op de barbecue gelegd, onthoofd, in een hete auto opgesloten, in brand gestoken en tot slot geëlektrocuteerd.

Sarcasme, zo noemt Vulva het zelf, bedoeld als reactie op prolifers die een embryo beschouwen als een baby. Dat is opvallend, want ik ken geen Nederlandse prolifers die steevast van een baby spreken. Wel is dit een veelgehoord narratief van Amerikaanse prolifers. De voorstanders van abortusrechten in dat land merken daarom vaak op dat dit een absurde duiding is voor wat eigenlijk een klompje cellen is. De realiteit is natuurlijk dat beide kanten het mis hebben, maar dat terzijde.

De ongevoeligheid voor andere meningen, van zowel de band als hun vele medestanders, is zorgwekkend. Zijn we in het abortusdebat zo ver van elkaar verwijderd dat we niet meer weten wat door de beugel kan?

Het is allesbehalve respectvol of productief om de draak te steken met zo’n ernstige mening, hoe absurd je deze zelf ook vindt. Er moet toch een manier zijn om voorstanders van abortusrechten hiervan te overtuigen? Vandaar mijn denkbeeldige scenario van een muziekband uit Texas. Wanneer dít werkelijkheid zou worden, zie ik de giftige reacties van de Tim Hofmans van ons land al paraat staan op Twitter. En toch zijn het precies die mensen die Kamervragen van christenen over Vulva weglachen als hypocriet en onzinnig. Maar als we elkaar in alle oprechtheid aankijken denk ik dat zowel voor- als tegenstanders van abortus weinig lol kunnen zien in een video over vrouwenonderdrukking.

Negatief voorbeeldgedrag

Wat dit nieuwe dieptepunt binnen de abortusretoriek in elk geval laat zien, is dat er weinig klopt van eerdere verhalen over hoe niemand abortus verheerlijkt of bespot. Demonstratieve agressie loslaten op babypoppen gebeurde al eens, met een onmiskenbaar serieuze ondertoon, tijdens een feministisch betoog in Zuid-Amerika, toen babypoppen op een brandstapel werden gegooid. Deze week lanceerde een rapper haar video, waarin vrouwen driekwartnaakt dansen voor de deuren van Planned Parenthood, de grootste abortuskliniek van Amerika. Het nummer heet ‘ Baby Daddy Free ’ en de vrouw rapt erin dat ze moord in gedachten heeft terwijl ze vertelt hoe ze dankzij abortus geen gedoe heeft met de verwekker. Ook jonge meiden die daadwerkelijk een abortus ondergaan, delen op TikTok satirische video’s over hun omgang met zwangerschap en de beëindiging ervan.

Waar komt dit gedrag vandaan, nog geen halve eeuw nadat abortus met veel moeite werd gelegaliseerd voor uiterste noodgevallen? Het zou te maken kunnen hebben met decennia van misinformatie, waarin een uniek menselijk leven steevast wordt betiteld als vruchtje of klompje cellen. Het kan ook te maken hebben met negatief voorbeeldgedrag van politici, zowel in Amerika als in Nederland. Toen New York een extreme verruiming van abortus door wist te voeren, werd dit gevierd met gejuich en geklap, waarna het World Trade Center roze werd belicht zodat de hele stad het kon zien. In Nederland ontving Corinne Ellemeet met veel euforie een bos bloemen toen de initiatiefwet voor de abortuspil bij de huisarts door de Tweede Kamer kwam. Op ongeveer hetzelfde moment werd elders aan vrouwen met spijt na abortus uitgelegd dat zij niet bestaan.

Het debat rond abortus is soms heftig. En dat moet ook, want het gaat volgens beide kampen om leven en dood. Zolang we die ernst in elkaars standpunten blijven zien, kan het toch niet zo zijn dat we spotten met iets wat de ander beleeft als een nachtmerrie? Het abortusdilemma zal altijd een keuze tussen twee kwaden blijven. Althans, zo wordt het beleefd door de mensen die erkennen dat er niet één maar twee levens in het spel zijn.

Bij Family7 praten over o.a. reclames voor abortusklinieken

Fri, 01 Jul 2022 17:17:57 GMT

Op 30 juni 2022, toen ik nog werkte voor Stichting Schreeuw om Leven, mocht ik aantreden in het televisieprogramma Uitgelicht van Family7. Het ging o.a. over de opheffing van het reclameverbod voor commerciële abortusklinieken en de afschaffing van Roe vs Wade, het landelijke abortusrecht in Amerika.

Bekijk het hele gesprek:

Pieter Sleutels onthult onbedoeld hoe klem de pro-choice moraliteit zit

Wed, 29 Jun 2022 07:42:11 GMT

In een opiniestu k voor NRC schreef Pieter Sleutels afgelopen dinsdag dat het ongeboren kind irrelevant is binnen de abortusdiscussie. Je kunt immers nooit iemand dwingen zijn of haar lichaam beschikbaar te stellen voor het in leven houden van een ander mens. Ik vind het positief dat de pro-choice beweging eindelijk weer eens uitkomt voor haar bottom-line: Al is het een kind, het moet gedood kunnen worden.

Dit was niet de enige bekentenis die Sleutels deed namens de voorstanders van abortusrechten. Hij onthulde ook dat de pro-choice argumentatie slechts bouwt op een gedachtenexperiment uit de jaren zeventig. En het klopt, er komt geen wetenschap kijken bij het verdedigen van de pro-choice visie. Sleutels suggereerde nog wel dat dit zou komen doordat er geen consensus bestaat over wanneer een foetus een mens wordt, maar dat is een drogreden. Want een ongeboren menselijk wezen is al ruim voor de foetale fase, bij de bevruchting, een mens. Dat bevestigde 96 procent van 5.500 biologen kort geleden in een wereldwijde enquête van Steve Jacobs, die hiermee afstudeerde aan de universiteit van Chicago. Zelfs het biologieboe k voor 4havo dat ik thuis heb liggen, bespreekt de embryologische groei van een mens als “de stadia in de ontwikkeling van een ongeboren kind”.

De vraag over het begin van menselijk leven is immers een biologische vraag. De levende mens bezit drie cruciale biologische kenmerken: 1. leven, 2. in bezit zijn van het volledige menselijk genoom, 3. zich ontwikkelen binnen de menselijke levenscyclus. Dat laatste toont eveneens aan dat een piepklein embryo dezelfde toekomstperspectieven heeft als iedere willekeurige passant op straat.

Wat Sleutels ook vergeet is dat de no-duty-to-sustain-filosofie van Thomson is ontstaan vanwege de overweldigende bewijzen voor de menselijkheid van het ongeboren kind. Er moest worden gezocht naar een filosofie die dat vraagstuk overbodig zou maken. Je kunt je afvragen of dit is gelukt. Zoals Sleutels al schreef, betreft het een gedachtenexperiment: je word wakker in ziekenhuisbed en blijkt via allerlei buisjes te zijn vastgemaakt aan een beroemde vioolspeler. Mag je nu gedwongen worden om deze persoon negen maanden in leven te houden? Het antwoord van Thomson was ‘nee’.

Allereerst moet worden opgemerkt dat deze grondslag voor leuzen als “baas in eigen buik” impliceert dat abortus tot aan de geboorte moet worden toegestaan. Een consistente toepassing van deze visie staat het namelijk niet toe dat “de baas” na 24 weken opeens wordt gedegradeerd tot assistent manager. Vandaar dat clubs als Abortion Network Amsterdam en, op subtielere wijze, Rebecca Gomperts voorstander zijn van abortus tot aan de geboorte, mocht de vrouw dit willen.

Maar dan nu het gedachtenexperiment zelf. Prolife filosofen wisten jaren geleden al goede antwoorden te schrijven op de toch wat zwakke analogie van Thomson. Hun grootste bezwaar was dat de vergelijking compleet mank gaat. Dat terwijl de verbinding tussen de lezer en de beroemde vioolspeler moet dienen als vergelijking van een ongewenste zwangerschap. Maar bij een zwangerschap gaat het ten eerste om je bloedeigen kind in plaats van een vreemde. Nog veel belangrijker is het feit dat het losrukken van de ziekenhuisbuisjes iets heel anders betreft dan een abortus. In het eerste geval onthoudt je iemand levensreddende steun. Bij abortus wordt de ander actief gedood met instrumenten of middels een chemische abortuspil. Zelfs juridisch worden deze zaken van elkaar gescheiden.

Wat wel klopt aan de analogie van Thomson is dat het gaat om twee mensen in plaats van één mens en één klompje cellen. Ook gaat het in beide scenario’s heel duidelijk om de vraag of een sterkere mens een zwakker persoon moet helpen in nood. Als we iets hebben geleerd van de wereldwijde pandemie dan is het dat we hartstikke wel vinden dat zelfbeschikkingsrecht (en daarbij een boel andere rechten) nooit uitstijgt boven het recht om in leven te blijven. Kijken we niet altijd naar de zelfbeschikking als een recht dat duidelijke grenzen kent? Zo heeft u het recht om wild met uw armen te zwaaien, maar stopt dit privilege direct op het moment dat hiermee een ander mens dreigt te worden verwond of erger. Het is dan ook niet vreemd dat het recht op leven een niet-opschortbaar mensenrecht is. Of zelfbeschikking ook op die lijst staat? Kijkt u zelf .

Docent middelbare school: ‘Witte, boze, oude mannen beperken abortusrecht’

Fri, 24 Jun 2022 10:20:53 GMT

Racisme is van alle tijden. Dat geldt ook voor het ontkennen ervan. Vooral de huidige wokebeweging bepleit dit vaak. Zo zouden witte mensen altijd racistisch zijn, terwijl ze het zelf vaak niet inzien. Dat deze uitspraak het eigen racisme in één moeite presenteert én ontkent, betreft een ironie die aan veel leden van de wokebeweging voorbijgaat. Pas geleden kwam ik hiervan een treffend voorbeeld tegen.

Vanuit mijn werk bij een prolifestichting word ik regelmatig gevraagd voor een interview met scholieren of studenten. Het is opvallend hoe vaak een profielwerkstuk of thesis de laatste tijd over abortus gaat. Dit kwetsbare onderwerp prikkelt de jonge generaties en men schroomt niet langer om het te kiezen voor een schoolopdracht. Voor mij zijn dit mooie kansen om jongeren te spreken die anders nauwelijks interactie hebben met prolife gedachtengoed. Na zo’n interview hoor ik regelmatig dat ze meer intolerantie en stijfkoppigheid hadden verwacht dan de door ons gegeven antwoorden.

Dit keer wilden twee 4havo scholieren een interview voor hun opdracht binnen het vak maatschappijleer. Ze mochten het gesprek bij ons op kantoor filmen. Ze stelden echt goede fundamentele vragen, bijvoorbeeld over de botsing tussen het zelfbeschikkingsrecht en het recht op leven. Hier wordt de prolifer blij van, omdat het een waarheid zoekende vraag is die de kern van de discussie opzoekt. Het doet me zo goed als ik zie dat jongeren vaak heel oprecht kijken naar het ethische dilemma dat ongewenste zwangerschap heet. Van scholieren en studenten hoor ik vrijwel nooit toespelingen naar een of andere geheime prolife-agenda om vrouwen mee te onderdrukken. Misschien zegt dat iets over een afnemende invloed van de wat meer venijnige pro-choice polemiek.

Een maand na het gesprek ontving ik een e-mail met de mededeling dat hun project af is en op YouTube staat. Het eindresultaat draaide om interviews met twee ideologische tegenstanders binnen het abortusdebat. Het verraste me enigszins dat de voorstander gewoon hun docent bleek te zijn. Gelukkig niet die van het betreffende vak, maar het is denkbaar dat de gewetensvrijheid van de leerlingen hiermee toch onder druk komt. Stel bijvoorbeeld dat de prolifer goed uit de verf komt. Raakt de docent dan teleurgesteld in haar leerlingen? Het is een schijn die je mijns inziens moet zien te voorkomen. Maar ach, misschien was er geen andere pro-choicer voor handen. In dat geval kwam het goed uit dat deze vrouw naast docent ook feminist is.

De meeste antwoorden waren niet al te verrassend. Zij was vooral blij met de ontwikkelingen in Nederland, zoals het afschaffen van de beraadtermijn en de verhoogde druk op demonstraties bij abortuscentra. En ik gaf aan hoe spijtig het is dat het ongeboren kind zo wordt weggestopt, ook tijdens discussies over wat abortus ethisch gezien nu eigenlijk is.

Halverwege de video was er een vraag over de huidige situatie in Amerika: ‘Het wordt mogelijk dat je in de V.S. geen recht meer hebt op abortus, wat denkt u daarvan.’ Mijn uitgebreide antwoord is niet te zien, waardoor de video alleen de mening van de feministe bevat. Ik ga er vanuit dat dit een slordigheidje betreft, dus daar val ik niet over. Maar haar antwoord onthulde een schokkend gedachtengoed:

‘ Dat voelt als twintig stappen terug in de tijd. Volgens mij hebben we dit gesprek allang gevoerd en zou dit een vanzelfsprekendheid moeten zijn. Waarom zijn er dan een paar witte, boze, oude mannen die gaan bepalen dat dat niet kan? En waarom bepalen diezelfde witte, boze, oude mannen dat het wél OK is om een geweer te dragen en andere kinderen dood te schieten? Ik vind vooral dat contrast bizar .’

Sjonge. Ik werd er een beetje stil van. Worden de jonge geesten van Nederland op deze manier klaargestoomd voor de toekomst? Lopen er straks honderdduizenden racistische, leeftijd en geslacht shamende zielen door ons land?

Ik begon me af te vragen hoe het zou voelen om onbeschaamd te wijzen naar iemands huidskleur. Deze jonge vrouw was immers ook wit, net als de meeste feministen die dit soort invalshoeken gebruiken. Misschien moet ik het eens proberen, want kennelijk spreekt dit veel mensen aan. Ga ik het dan hebben over de boze witte vrouw met deels opgeschoren haar? Dat klinkt voor geen meter. En wat zou ik me schamen als zoiets uit mijn mond kwam! Zal ik ze dan pakken op hun leeftijd? Tijdens een confrontatie met de mening van een wat oudere feminist kan ik bijvoorbeeld roepen dat ze van de dolle mina generatie is, al insinuerend dat ze daarmee geen relevante gesprekspartner is. Dat zou me vast populairder maken bij sommige delen van de samenleving. Maar nee, stop! Ik voel het gif van de intolerantie al bijna door m’n aders omhoog kruipen. Zoiets hou je toch niet vol?

Haar referentie naar witte, boze, oude mannen verwijst naar de Hoge Raad van de Verenigde Staten, die naar alle waarschijnlijkheid op korte termijn het federale abortusbeleid zou afschaffen, hetgeen toevallig vandaa g daadwerkelijk is gebeurd. Daarmee verdwijnt abortus niet landelijk, maar mogen alle staten zelf bepalen wat ze met abortus doen.

Naast het feit dat haar uitspraak hatelijk tot en met was, onthulde het ook een gebrekkige kennis van de Amerikaanse situatie. Beide kampen binnen de Hoge Raad zijn namelijk even “divers”: twee van de vier rechters die tegen de afschaffing van Roe vs. Wade stemden zijn oud, wit en (hoe durven ze) man. Van de overige twee vrouwen is er één wederom wit en de andere heeft Puerto Ricaanse roots. De groep van vijf Republikeinse rechters die Roe vs. Wade wil afschaffen bestaat uit een Afro-Amerikaanse man, een witte vrouw en drie witte mannen. In beide kampen dus bijna evenveel wit testosteron (resp. 2/4 en 3/5) en slechts één niet-witte persoon.

Maar de door feministen zo verketterde conservatieve kant van de Raad bevat als enige een Afro-Amerikaan. Daar moet je toch iets mee, als je beweert dat de conservatieve rechters uitsluitend bestaan uit witte mannen die ook nog eens boos zijn? En al zou de conservatieve stok vol staan met witte haantjes. Dan nog kun je hun huidskleur op geen enkele manier presenteren als intrinsiek gebrekkig. Dat zou immers een racisme-opwekkende generalisering zijn. Hetzelfde geldt voor de kwalificaties oud en man.

In reactie op het tweede deel van haar uitspraak kon ik in het begin alleen maar mijn hoofd schudden. Wat een armoede om ideologische tegenstanders zo te framen dat ze letterlijk akkoord zouden gaan met het doodschieten van kinderen. Dit laat treffend zien wat er gebeurt wanneer mensen gedurende een lange periode niet meer buiten de eigen bubbel kijken. Waar de oprechte interactie stopt, start het onmenselijk maken van de personen buiten je groep.

Natuurlijk is kritiek op het Amerikaanse wapenbeleid zinvol, zeker ook vanwege die massaschietpartijen. Maar het is ontzettend destructief om de intenties van de ander in deze groteske mate te wantrouwen. De Republikeinse partij hecht inderdaad veel belang aan het recht op wapenbezit. Maar nog belangrijker: de partij is van mening dat een wapenverbod de problemen slechts groter maakt en verplaatst naar de illegaliteit. Het gaat me nu echter niet om die discussie. Ik snap best dat iemand het vreemd vindt als mensen zich prolife noemen terwijl ze ook voor legaal wapenbezit zijn. Het verschil met de uitspraak van de docent is echter dat zij niet meer uitgaat van goede intenties bij voorstanders van het huidige wapenbeleid. En dan wordt het eng.

In juni van dit jaar verijdelde de FBI een geplande moordaanslag op Brett Kavanaugh, één van de Republikeinse rechters van de Hoge Raad. De verdachte gaf aan de rechter te willen vermoorden vanwege precies de twee punten waarover de feminist zo ongenuanceerd sprak: zijn standpunten met betrekking tot abortus en wapenbezit. Toeval?

Dat de Nederlandse docent slechts Amerikaanse retoriek herkauwt, is evident. Maar ik blijf het antwoord op de gevreesde vraag voor me uit schuiven: Hebben we in Nederland dan echt te maken met hetzelfde gedachtengoed dat in Amerika (o, ironie) witte , mannelijke extremisten kweekt die rechters door het hoofd willen schieten met (o, ironie 2.0) een vuurwapen ?

“De Ongelooflijke Podcast” van de EO over abortus: in Nederland goed geregeld

Sun, 29 May 2022 09:14:07 GMT

Het was de eerste keer dat David Boogerd het thema abortus behandelde tijdens zijn podcast van afgelopen week. Vaste tafelgast en theoloog Stefan Paas schoof aan met de feministische theologe Heleen Zorgdrager. Zelden werd hun onderhoudende gesprek een discussie. Ze waren het vooral eens dat de Nederlandse abortuswet goed in elkaar zit. Omdat een prolife spreker ontbrak, kon de luisteraar weinig opsteken over verschillende zienswijzen binnen het abortusdebat. Soms voelde het gesprek zelfs wat unheimisch aan: een EO-tafel met louter christenen, zonder duidelijke bewogenheid voor het ongeboren leven.

Presentator Boogerd hield moedig vast aan het feit dat de abortusdiscussie valt of staat met de vraag wat het ongeboren leven is. Maar voor Zorgdrager bleek het prille levensbegin een complexer concept waar ze niet altijd eenduidig over spreekt. Zo zou het ongeborene geen non-persoon zijn maar ook geen persoon: ‘Het zit er tussenin en ontwikkelt zich steeds meer’. Een persoon wordt je pas wanneer je ‘zelf ademt en los bent gekomen van het moederlichaam’, aldus Zorgdrager. Kort daarop moest ze toegeven dat er geen persoon hoeft te zijn om te kunnen spreken van waarde van leven.

Ze kwam tot deze herformulering na Boogerds opmerking dat je met haar definitie van een persoon ook kunt pleiten voor legale abortus tot de geboorte. Concreet werd ze pas met de stelling dat abortus moreel gerechtvaardigd is tot het moment van levensvatbaarheid. ‘Daarna kan het ook nog mits er sprake is van een medische noodzaak’, voegde ze toe. Het probleem met dat laatste criterium is de brede definitie die dikwijls wordt gehanteerd, vooral wanneer de mentale gezondheid van de vrouw hieronder wordt gerekend.

Goede balans

Als het om de Nederlandse wet gaat is Paas het met Zorgdrager eens: ‘De abortuswet is goed in evenwicht. De botsing tussen de keuzevrijheid van de vrouw en de beschermwaardigheid van het leven zijn tot uitdrukking gekomen in een termijn. Als het enige principe de keuzevrijheid is, wordt het lastig uitleggen waarom abortus niet tot de geboorte kan – of zelfs daarna. Juist deze botsing van twee principes heeft geleid tot het huidige compromis.’

Meer mensen hebben de overtuiging dat onze abortuswet een evenwichtig compromis zou zijn. Alsof het kamp van de vrouwenrechten flink water bij de wijn deed en het ongewenste kind allesbehalve kansloos is. De realiteit is toch echt anders. Ongeboren menselijk leven is bij wet overgeleverd aan de gevoelens van de moeder, die ruim de tijd krijgt om te beslissen dat het prille leven in haar mag worden beëindigd. Het enige wetsartikel dat een drempel voor abortus opwerpt (de verplichte bedenktijd) is eerder dit jaar op de vloer van de Tweede Kamer gesneuveld. De balans die Paas benoemt, kan alleen worden gezien als de levensvatbaarheidsgrens met een roze bril wordt bekeken. Want ook Stefan Paas zal uiteindelijk niet geloven dat deze termijn veel abortussen tegenhoudt.

Rooskleurige gedachtevlinders fladderden wel vaker over tafel. Zo knikten de tafelgasten elkaar bijna opgelucht toe dat wij Nederlanders principieel afwijzend staan tegenover abortus op basis van geslacht. Aangezien de wet dit nergens verbiedt, doelde men vast op een cultureel fenomeen dat ons, op dit moment, onderscheidt van landen als India. Maar ik miste hier de realiteitszin. Een meisje dat een zoontje moest zijn, mag wel degelijk worden geaborteerd. En zo geschiedt het dan ook soms in de Nederlandse praktijk, niet in de laatste plaats omdat sommige van onze landgenoten de Indiase – of een andere – cultuur meedragen. Tot slot zou ik de theologen willen vragen waarom abortus op basis van geslacht verworpen dient te worden, als abortus slechts immoreel wordt na het moment van levensvatbaarheid. Is dit niet een tamelijk irrationele afwijzing, mogelijk gevoed door onze geëmancipeerde cultuur? Een meisje aborteren omdat het moederschap te vroeg komt, is immers geen moreel probleem volgens beide theologen.

Mee naar de kliniek

Zorgdrager vertelde openhartig hoe ze jaren geleden als predikant hulp bood aan een vrouw in haar gemeente door mee te gaan naar de abortuskliniek. Dat beiden met niemand van de kerk konden spreken, vindt ze nog steeds heel erg. ‘Vanwege haar omstandigheden kon deze vrouw niet anders dan besluiten tot een abortus en ik ervoer de pastorale verantwoordelijkheid om mee te gaan naar de abortuskliniek.’

Over de prolifebeweging is Zorgdrager overwegend negatief: ‘Ik zie daarin ook een beweging die de rechten van vrouwen wil terugdringen. Men wil een natuurlijke orde herstellen waarin het patriarchaat een duidelijke plek inneemt.’ Bijzonder, die stellige overtuiging van iets dat nooit wordt gezegd door een prolife-organisatie zelf. Het laat zien hoeveel wantrouwen er binnen het feminisme leeft ten opzichte van prolife-initiatieven. Na zo’n verwijt vraag ik weleens waar een dergelijke motivatie bij prolife vandaan moet komen. Dan blijft het eigenlijk altijd stil en ook Zorgdrager onderbouwde haar polariserende stelling niet. Een kwalijke zaak, gelet op de zwaarte van de beschuldiging.

Ik snap best dat een voorstander van abortusrechten vindt dat prolifedoelen beperkend zijn voor de rechten van vrouwen, maar zo werd het niet gezegd. Er zou sprake zijn van een heimelijk motief om de vrouw – over de rug van het moederschap en het ongeboren kind – terug te werpen naar een tijd waarin ze werd achtergesteld. Je zou hopen dat iemand die deze mening koestert de vraag eens voorlegt aan een professionele prolifer. Het tragische is dat ik er op mijn beurt niet meer zeker van ben dat ze het antwoord zou geloven.

‘Vertrouw vrouwen!’

Dit dieptepunt van wantrouwen ketste in één moeite door in een hardvochtige oproep: ‘Vertrouw vrouwen!’ De prolifebeweging, die grotendeels uit vrouwen bestaat, zou het vertrouwen zelf niet waard zijn, maar moet er wel op varen dat vrouwen zelf prima weten of hun abortus moreel is. Zo blijkt maar weer dat een misplaatst gevoel van morele superioriteit niet alleen onder prolifers voorkomt. Gelukkig zat David Boogerd er nog, die opmerkte dat we normaliter nooit op die manier kijken naar morele kwesties: ‘Mensen moeten ook tegen elkaar beschermd worden. Je kunt als wetgever niet uitgaan van het vertrouwen.’

Ik zou het nog scherper hebben gesteld: waarom zou je vrouwen (of mannen) moeten vertrouwen om het juiste te doen, als je ervan overtuigd bent dat abortus in de basis niet moreel is? Mag het oordeel over een kwestie nog worden gekoesterd buiten de mensen die de kwestie beleven? Mag ik vinden dat een brandweerman heldendaden verricht en een vandaal iets verkeerds doet?

De eloquente Zorgdrager bood een prachtig – maar o zo problematisch – handvat om haar oproep tot vertrouwen beter te begrijpen: ‘De zwangere vrouw heeft een intrinsieke relatie met de foetus. Zonder haar kan deze niet overleven. Vanuit die relationaliteit wil ik denken. We moeten het dichtbij de ervaringen van vrouwen houden. Want zij kunnen ook over hun abortus vertellen als een verlies, terwijl ze toch geen spijt hebben van die keuze. Misschien was het niet de tijd om moeder te worden of ging de zorg voor anderen voor. Binnen die complexiteit maken ze een morele afweging. Een moederlijke afweging zelfs.’

Hiermee wordt mijns inziens toegegeven dat het ongeboren kind leeft en dat deze volledig afhankelijk is van de moeder. Juist van die relatie zegt de feministe dat de sterke de zwakke mag laten doden, simpelweg omdat zij die macht heeft. Zorgdrager vindt het ongeboren wezen rechteloos. Tegelijkertijd zou er sprake zijn van een keuze waarin het belang van een te aborteren kind zwaar wordt meegewogen, door een moeder die waakt over het leven dat in haar groeit. Hoe is zoiets mogelijk als je datzelfde kind geen rechten toekent? Als je een wezen niets kunt afnemen, wat kun je het dan geven? Toch neigt haar visie naar abortus provocatus als een moederlijk offer, deels ten bate van het kind om het een lastig leven te besparen. Bij mij rijst de vraag of het kind niet zelf moest beslissen of het wilde leven. Maar misschien is die overweging voor de theologen te kinderlijk.

Bij Family7 opkomen voor demonstranten bij abortusklinieken

Fri, 22 Apr 2022 16:47:36 GMT

In de tijd dat ik nog voor Stichting Schreeuw om Leven werkte, mocht ik op 21 april 2022 aanschuiven bij het programma Uitgelicht van de christelijke televisiezender Family7. Daar mocht ik vertellen waarom er wordt gewaakt en gedemonstreerd in de buurt van een abortuskliniek. Ik mocht ingaan op de kritiek vanuit pro-choice kant en mocht vertellen hoe belangrijk het juist is dat vrouwen in liefde worden gewezen op alternatieven voor abortus.

Bekijk het gesprek hieronder:

Na Jos B. nu "afrekenen" met paragnosten

Mon, 31 Jan 2022 19:52:11 GMT

Zij verdienden hier geld mee, terwijl
de familie Verstappen achterbleef met niets

Jos B. is vorige week veroordeeld voor het ontvoeren, misbruiken en doden van Nicky Verstappen. Voor de familie van het slachtoffertje kan het afsluiten hopelijk beginnen, na 23 jaar onzekerheid over de dader. En dat zal nog knap moeilijk worden, niet in de laatste plaats omdat Jos B. voornamelijk gezwegen heeft. Anderen mensen hebben door de jaren heen wel veel details gegeven over wat er met Nicky Verstappen zou zijn gebeurd. Zij noemen zichzelf doorgaans mediums, paragnosten en waarzeggers. Sommigen van hen hebben de nabestaanden van Nicky Verstappen op een vreselijke manier misleid. Derek Oglivie bijvoorbeeld, in samenwerking met RTL4. Ook andere mediums hebben zich door de jaren heen over de zaak uitgelaten. Nu Jos B. achter slot en grendel zit, kunnen we nagaan of ze gelijk hadden.

In 2004, tien jaar na de moord op Nicky Verstappen, bracht RTL4 de familie Verstappen in contact met Derek Oglivie, het Schotse medium dat contact zegt te kunnen maken met overleden mensen. De familie hing aan Dereks lippen en neem ze het eens kwalijk! Voor veel geld liet Derek zich in die tijd bevragen door hoopvolle nabestaanden die iets wilden horen van een verloren zoon, dochter, vader, moeder of wederhelft. De ene keer liet hij zich “Ghost Whisperer” noemen, de andere keer vonden zijn producenten bij RTL “Kindfluisteraar” de juiste insteek voor een programma over kinderen, waarin hij kennelijk ook met het onbewuste deel van levende mensen kon communiceren. Bij het Vlaamse VTM waren ze nog slimmer. Op de Belgische televisie was Derek de “Babyfluisteraar”. Een baby kan immers helemaal niets verraden.

En wat de mensen zoeken, geeft Derek. Met veel mimiek en angstkreten laat hij mensen zien hoe het met hun overleden dierbare gaat. Dat Oglivie meerdere malen is ontmaskerd – onder meer door James Randi in 2009 – was voor RTL nooit reden om ermee te stoppen. Hij werd zelfs op gênante wijze verdedigd, bij RTL Boulevard, na een nieuwe ontmaskering door het programma Rambam.

Met plaatsvervangende schaamte bekeek ik de beelden waarin Oglivie, voor het oog van Nederland, thuis op de bank zat bij de familie Verstappen. In een stortvloed van triviale details onthult Derek opeens concrete aanwijzingen. Hij heeft het over een grasgebied waarin Nicky gelegen heeft (wat al jaren bekend was). Maar hij ging verder. Derek zou er een miljoen om wedden dat de sleutel in deze zaak zal draaien om een gebroken tand van de dader. Je moet het maar durven zeggen! Hij probeert niet eens creatief te zijn en lijkt zelfs te spotten met de goedgelovigheid van zijn slachtoffers. Sinds de arrestatie van Jos B., drie jaar geleden, is de gebroken tand nergens te zien op foto’s waarop hij breeduit lacht.

Een wanhopige familie Verstappen kijkt toe hoe Derek door hun huiskamer paradeert met overdreven grimassen op z’n rijke smoel. Hij gilt af en toe en doet alsof hij enorme hoofdpijn krijgt. Dan komt er een “spannend moment”. Derek zegt dat de overleden Nicky erbij is. Hij staat naast het bankstel. Woorden schieten tekort om te beschrijven welke kwalijke rol RTL4 en Oglivie hier speelden. Zij verdienden hier geld mee, terwijl de familie Verstappen achterbleef met niets. Tijd voor excuses van de hoogste baas van RTL, Peter van der Vorst!

Maar er zijn meer paragnosten die zich over deze zaak uitlieten voordat Jos B. werd gepakt. In 2018 heb ik dat eens uitgeplozen, door te kijken welke paragnosten zijn arrestatie hadden zien aankomen. In de online voorspellingen voor dat jaar stond niets over Nicky Verstappen. Logisch! De zaak lag jaren stil, waardoor media er weinig over spraken. Ja, Max Verstappen, daar spraken de paragnosten wel vaak over. Niets over Nicky.

Ik besloot verder terug te gaan. Wat hebben de paragnosten in die twintig jaar ervoor opgeschreven? Bij het struinen langs enkele paragnostenfora stuitte ik op ene Wim Helsdingen. In 2013 schreef hij dat de zaak Nicky Verstappen in 2014 toch echt wel zal worden opgelost. Iemand anders, die zich “Avi” laat noemen, schreef dat ze al vanaf 1998 een witte truck met oplegger voor zich ziet. Ook hoort ze Nicky hard “Oom Harold” roepen. En dan Carin. Zij had die nacht de volgende woorden doorgekregen: ‘ Het is in Rheine, die seriemoordenaar, die verkrachter is een tweede Marc Dutroux in Duitsland .’ Allemaal ziekelijke verzinsels.

Gelukkig zijn dit nog de obscure mediums op het internet. Maar mensen als Oglivie en Jomanda (die Nederland ontvluchte na haar dubieuze rol in het leven van Sylvia Millecam) schopten het tot de grote massa met shows waarvan ze slapend rijk werden. Hoe komen dit soort mensen aan zo’n groot podium, vraag je je af. Iemand bij de media moet de eerste zijn om zo’n kwakzalver op de zeepkist te hijsen. In het geval van Jomanda blijkt het Radio Noordzee te zijn die haar in 1992 een eigen radioprogramma gaf. De Telegraaf probeerde haar in 1994 te ontmaskeren. Dat mislukte, maar het voornemen getuigt van een goede journalistieke neus.

Fijn. Prettig, dat journalisten deze rol oppakken. Op de website van De Telegraaf kijk ik een video waarin Berthie Verstappen en Royce de Vries de plopmicrofoons te woord staan over de veroordeling van Jos B. Ze lijken vermoeid en toch opgelucht. Van mijn vrouw – en haar verwerking van de moord op haar broer – weet ik dat die opluchting niet ver rijkt. De hamer is eindelijk gevallen, maar dat is eigenlijk alles. Het eerste deel van het proces is nu achter de rug en er kan worden toegewerkt naar iets dat lijkt op een afsluiting.

Ik scrol naar beneden om te zien of er nog tekst bij de video staat. In plaats daarvan zie ik suggesties voor andere video’s. Terwijl een oude frustratie in me begint te broeien, lees ik de eerste titel in het rijtje voor de tweede maal, nu hardop: ‘Paragnost Liesbeth voorspelt: The Voice komt terug.’ Ik pak mijn laptop en begin te schrijven: ‘ Na Jos B. nu “afrekenen” met paragnosten ’.

Voice of Holland: het probleem met idolen en bewonderaars

Sun, 30 Jan 2022 09:58:28 GMT

Als de enige les uit de affaire bij the Voice of Holland luidt dat mannen met macht zich moeten inhouden,
komen we bedrogen uit

Idols was de eerste moderne talentenjacht in een reeks wereldwijde succesformules. X-factor, Popstars en the Voice of Holland namen het stokje snel over, maar in de naam van die eerste zit een belangrijke link met de beerput van die laatste.

Afgoderij

Een idool is eigenlijk een afgodsbeeld. Zo wordt de term nog altijd gebruikt door studenten van religieuze geschriften. Het is per definitie iets of iemand die wordt verafgood en verheven boven andere mensen. Je dweept als het ware met een idool, want hij overstijgt, in de beleving van zijn bewonderaars, al het vergankelijke dat hun eigen levens kenmerkt.

Een idool is ook per definitie machtig, kijk naar de gegijzelde wil van de bewonderaars. Ze lijken in trance wanneer ze hun idolen zien; in extase als ze hen in levende lijve ontmoeten. Hun lichamen trillen, hun pupillen staan wijd. En het idool lijkt, als hij dat wil, alles met ze te mogen doen.

Gelukkig ontwaken mensen ook weleens uit hun trance, maar soms is dat veel te laat. Nu pas beseffen veel van de Voice-slachtoffers dat hun idool of superieur helemaal niet boven anderen staat en daarom fout was toen hij haar betaste, aanrande of erger. Eén jonge vrouw zei het treffend in het programma van BOOS: “Wat hij wilde doen, moest gebeuren. Zo voelde het.” Daarom liet ze Ali B. zijn gang gaan. Zijn begeerte telde meer dan die van haar, ook al had hij haar lichaam ervoor nodig. Zij is maar een mens, hij een idool.

Dit leidt tot allerlei excessen. Ouders die hun kinderen wekenlang toevertrouwen aan een wereldvreemde man, puur omdat hij Michael Jackson heet, bijvoorbeeld. Maar je ziet het ook bij mensen met aanzien binnen een kleinere gemeenschap, zoals een predikant, imam of leidinggevende. Als er met bewondering naar deze mensen wordt opgekeken, hoeft er slechts een kwade intentie in hen te groeien en het misbruik kan beginnen.

Collectief terugslaan

Dat zie je ook aan de achterkant van deze tragedies, omdat er zo weinig aangifte wordt gedaan. Slachtoffers zijn bang nogmaals te worden geslachtofferd. “Hoe durf ik het op te nemen tegen deze god? Zoveel mensen kijken op naar deze icoon. Misschien ligt het aan mij!” Het zijn de kwellende gedachten van een eenzame geest, die werd opgeslokt en uitgespuugd door een alom geprezen afgod. Daarom is terugvechten vaak alleen mogelijk in collectieve gedaante. Als één lichaam moeten slachtoffers een vuist opheffen tegen de valse goden, die zich uitsluitend kunnen voeden met onzedelijke offers. Het lijkt wel een sprookje, maar wie zegt dat sprookjes niet rechtstreeks uit de realiteit komen?

Archetypische iconen, zoals afgoden, worden door een rechtvaardig collectief verslagen en afgewezen. Maar dat collectief moet ook berouwvol zijn, om toekomstige terugval te voorkomen. Als de enige les uit de affaire bij the Voice of Holland luidt dat mannen met macht zich moeten inhouden, komen we bedrogen uit. We moeten ook leren dat geen mens zoveel eer verdient dat hij boven ons uitstijgt. Hoe religieus de ervaring ook is, wanneer je naar ze kijkt en luistert, er moet een stem zijn die zegt dat het maar een mens is. Want het idool bestaat niet zonder zijn bewonderaars en een bekwame “herder” wijst iedere lofprijzing direct af!

“ik ben slechts een mens”

Marcus Aurelius schijnt dit te hebben begrepen. Wanneer de Romeinse keizer op ongezonde wijze werd geprezen, liet hij een dienaar in zijn oor fluisteren: “Je bent slechts een mens”. Wat hij naliet, is dit inzicht ook met de bewonderaars te delen, terwijl de boodschap voor hen nóg belangrijker is! Zowel het potentiële idool als de bewonderaar moeten bewust omgaan met hun rol in het proces. Bij hen ligt de plicht om de relatie vanaf het begin gezond te houden.

Twee andere historische figuren deden het beter dan Aurelius. De apostelen Barnabas en Paulus werden door een aantal mensen als goden vereerd vanwege hun goede daden (en met goede daden wordt niet eens bedoeld dat ze semi-mooi konden zingen). Ze lieten direct weten hier niet blij van te worden, door hun kleren in afschuw kapot te scheuren en te roepen: “Vrienden, wij zijn slechts mensen net als jullie!”.

Dát hadden Ali en Marco B. moeten doen bij de eerste signalen van bewondering! Weglopen, met hun handen over hun oren: “Alsjeblieft, prijs mij niet. Want ik ken de duistere inhoud van mijn diepste verlangens!”

Spannend he, zo’n "sprookje"? Elders in de Bijbel is er zelfs een engel die het neerknielen van Johannes resoluut afwijst. Want ook hij is die eer, naar eigen zeggen, niet waard.

De apostelen en de engel hadden ook wel een flink voordeel, dat geef ik toe. Zij wisten dat er altijd, maar dan ook altijd, Iemand boven hen staat – en boven al het andere binnen de schepping. En zo blijkt maar weer: al zou God niet bestaan, het is nog steeds een goed idee om Hem alle eer te geven.

Een eerdere versie van dit artikel werd reeds gepubliceerd op The Post Onlin e .

Neutraliteit abortusvoorstanders is slechts schijn

Sun, 09 Jan 2022 12:20:02 GMT

Een neutrale kijk op het abortusdebat bestaat niet

Opkomen voor het levensrecht van ongeboren kinderen kan aanvoelen als een strijd tegen de gevestigde orde. Die is op dit moment overwegend prochoice. Let bijvoorbeeld op de eenzijdige samenstelling van tafelgasten in praatprogramma's, of de hooiberg aan opiniestukken waarin het recht op abortus wordt verdedigd. Je moet goed zoeken om één (vaak korte) prolifebijdrage te vinden. Hierdoor is het beeld ontstaan dat prochoice de neutrale partij is, terwijl prolife handelt en betoogt vanuit een subjectieve, religieuze invalshoek. Maar klopt dit wel?

Kenniscentrum Rutgers, Fiom, abortuscentra, eigenlijk iedereen die redeneert vanuit een wereldbeeld waarin vrouwen zelf kiezen of ze een abortus ondergaan, wordt doorgaans beschouwd als neutraal. Dat beeld wordt gewekt met behulp van een debattruc. De prochoicebeweging heeft er veel tijd, geld en moeite in gestoken om de gewone burger ervan te overtuigen dat het eigenlijk gaat over de vrijheid om te beslissen over je eigen lichaam - en wie kan daar tegen zijn? Alsof prolife dáár zoveel moeite mee heeft! Het échte meningsverschil gaat over de waarde en rechten die men bereid is te geven aan ongeboren menselijk leven. Daarover kun je eigenlijk niet neutraal zijn. Want abortusvoorstanders gaan uit van het beginsel dat je ongeboren leven mag beëindigen.

Het karikatuur van de prolifepositie is goed aangekomen, zo bleek onlangs weer uit een opiniestuk van Nazmiye Oral in De Gelderlander. Daarin schreef ze dat abortus slechts een vehikel is, terwijl het eigenlijk zou gaan om de positie van vrouwen en meisjes in onze maatschappij. Zo framet de dominerende ideologie het prolifestandpunt al decennia, meestal zonder openbaar tegengeluid.

Zelfbeschikking

Hoe kunnen we deze framing doorprikken? Een goed begin is de erkenning dat de prolifebeweging geen bezwaar heeft tegen lichamelijke autonomie en zelfbeschikking. Sterker nog, zij die opkomen voor ongeboren leven omarmen deze vrijheden. Maar bij de meeste vrijheden hoort een grens. Zelfs onze wetgever, die met 24 weken zo'n extreem late abortusgrens hanteert, zegt vrouwen dat ze vanaf week 25 géén baas in eigen buik meer zijn.

Als het echte meningsverschil niet gaat over zelfbeschikking, waarom is prochoice dan zo neutraal, zoals haar aanhangers beweren? Dat komt omdat zij de keuze voor abortus geheel bij de vrouw leggen. Natuurlijk klinkt het heel neutraal, inlevend en tolerant om de handpalmen naar je gesprekspartner te keren en te zeggen: 'Dat is aan de vrouw zelf om over te beslissen'. Het is niet alleen een makkelijke (en populaire) manier om de discussie te beëindigen, maar leidt ook af van het ethische dilemma. Het is niet de vraag óf vrouwen het beslisrecht moeten hebben over hun lichaam. Het gaat erom wáárover ze binnen de abortuscontext beslissen. Prolife vindt dat abortus ongeboren menselijke levens beëindigt en daarmee een mens zijn of haar toekomst afneemt. Dit zijn levens die bescherming verdienen, los van hun afhankelijkheid van het sterkere moederlichaam of hun mate van ontwikkeling.

Vanuit dat vertrekpunt is de "bemoeienis" met andermans vermeende recht legitiem. Zij is niet anders dan de inmenging in andere maatschappelijke kwesties waarbij een mens iets dreigt te worden afgenomen dat hem toekomt. Ook dan gaat het weleens om een botsing van rechten waarover niet iedereen hetzelfde denkt, zoals bij het vermeende recht om je zoon te besnijden versus het vermeende recht van het kind om daar zelf over te beslissen. We kunnen het toch eens zijn dat er ook in dat geval één waarheid is? Opvallend is hoeveel werk de gevestigde orde verzet om die discussie niet te hoeven voeren als het gaat om abortus.

"Parasiet"

In activistische abortusvoorstanders zie ik een beweging die er veel aan doet om bepaalde termen, die de identiteit van de ongeboren mens verraden, te vervangen. Daarom zal een getrainde prochoice-activist niet snel spreken van een kindje of een ongeboren mens. Er is ruimte geschapen voor dehumaniserende termen, zoals "vruchtje", "zwangerschapsproduct" en "parasiet". Die laatste kwalificatie zal vaker gaan langskomen, nu Women on Waves en De Bovengrondse verleden jaar hebben geclaimd dat zwangerschap meer levens bedreigt dan abortus en dat het laatste juist levens redt. Het zijn termen die al voor mijn geboorte bestonden, maar mogelijk weer uit de kast worden gehaald nu de prolifebeweging lijkt te groeien. Echter, onze abortuswet spreekt zelfs niet over een "klompje cellen". Die verwijst naar "ongeboren leven" als één van de twee entiteiten die zijn betrokken bij een zwangerschap. Dat is deels omdat er geen wetenschappelijke basis is voor die verhullende termen.

Waarheid

Voorstanders van het leven, die de bescherming van ongeboren kinderen nastreven, zullen hun individuele verantwoordelijkheid moeten nemen. Dat kunnen ze, door niet alleen te menen maar ook te verdedigen dat ongeboren mensen recht hebben op hun door God gegeven toekomst. Het liefst doen we dat op zo'n manier dat ook de niet-gelovige het kan begrijpen. Christenen moeten niet bang zijn om de Bijbel los te laten tijdens zo'n discussie. Als we echt geloven in een Bijbelse waarheid, mogen we er vanuit gaan dat sommige standpunten prima te bewijzen zijn vanuit een seculier wereldbeeld. Dat geldt mijns inziens zeker voor het prolifestandpunt .

Een eerdere versie van dit artikel werd gepubliceerd in het Reformatorisch Dagblad van 9 januari 2021.

Een kind is dood: breng je klaphamer naar de schroot

Wed, 05 Jan 2022 20:54:03 GMT

Een nutteloze traditie alla het in de
lucht schieten van kogels

In Puerto Rico overlijden gemiddeld twee mensen per jaar aan kogels die in de lucht worden geschoten tijdens het Oud & Nieuw feest. Nederlanders kijken graag neer op dit soort culturen. Want ja, welke gek schiet er met een wapen in de lucht?! Toch zijn er ook in ons land regelmatig doden te betreuren door (illegaal) vuurwerk en andere gevaarlijke tradities, zoals dit jaar in Haaksbergen toen een klaphamer uit elkaar spatte. Sterker nog, het aantal gewonden in ons land overstijgt het Puerto Ricaanse gemiddelde met grote cijfers.

In het Zuid-Amerikaanse land wonen ruim drie miljoen mensen. Naast het gemiddelde van twee doden, vallen er jaarlijks ook 25 gewonden te betreuren door neervallende kogels. In Nederland is het aantal vuurwerkslachtoffers echter vele malen hoger. Zelfs als we ons beperken tot de minderheid, die op de spoedeisende hulp belandt, komt ons land op een gemiddelde van 498 per jaar. Dat betekent dat Nederland, ondanks slechts zes maal zoveel inwoners, minstens twintig maal zoveel gewonden heeft.

Natuurlijk hebben ze in Puerto Rico ook nog andere gevaarlijke oudejaarstradities, maar dat geldt voor ons ook. Denk maar aan al die aangestoken vuren. Het gaat me nu om de vergelijking tussen hun extreme kogels en het door ons gebagatelliseerde vuurwerk. En wat zijn wij nuchtere Hollanders gek op ons vuurwerk. Zelfs tijdens het verbod van de afgelopen twee jaar, blijven we het Puerto Ricaanse aantal kogelslachtoffers ruim voor. Dan weet je dat je wordt omringd door een heleboel idioten, die vrij spel hebben dankzij een error in de cultuur en een lakse overheid.

Klaphamerdode

Uit een recent onderzoek , in opdracht van de regering, blijkt ook dat maar liefst veertig procent van de slachtoffers op de spoedeisende hulp bestaat uit omstanders. Dat gold ook voor het twaalfjarige jongetje dat afgelopen oudejaarsdag in Haaksbergen overleed. Zijn vriendje raakte ernstig gewond aan zijn benen. Het ongeluk gebeurde toen iemand een klaphamer liet vallen. Met een mengsel van zwavel en natriumchloraat of magnesiumpoeder creëer je een harde knal zodra je daar een hamer op laat neerkomen. Het is een middeleeuws ogend apparaat dat, net als carbidschieten, vrij populair is in bepaalde delen van Nederland. Vanwege het vuurwerkverbod winnen deze activiteiten bovendien steeds meer terrein. Hoewel het al langer bekend was dat deze twee tradities ongelukken veroorzaken, zijn ze nog altijd legaal.

Formeel heeft de man die het ongeluk met de klaphamer veroorzaakte dus niets verkeerd gedaan. “Een ongeluk kan immers altijd gebeuren”, zeggen we dan volgens een andere Nederlandse traditie die van mij mag verdwijnen. Maar ik kan wel iets zeggen over de absurditeit van deze hobby. Ik snap heel goed dat deze man voor het leven is getekend. Hij heeft dit nooit gewild, echt, ik snap het. Daarom ben ik ook niet voor een zware straf. Maar ik wil wel oproepen tot een verandering van onze cultuur. En dan zijn harde woorden soms nodig.

Harde woorden

Dus, daar sta je dan. Er is een jongetje dood, omdat jij “poef” wilde horen. Sorry, maar ik kan er gewoon niet bij hoe absurd en zinloos dit allemaal is, dus ik ga het herhalen. Omdat jij een hele grote “pang” moest doen, liet je zo’n middeleeuws ding vallen op een explosief poeder, daar waar kinderen omheen staan? Hoe dan?!

Ik hoor sommigen denken: “autorijden veroorzaakt nog veel meer doden, hypocriet!” Maar dat is appels vergelijken met peren. Zelfs wanneer autorijden niet nuttig is, praten we nog steeds over een zo veilig mogelijk gemaakte handeling. Het doel van autorijden is ook niet het opzoeken van gevaar of sensatie. Wanneer dit wel gebeurt, bijvoorbeeld door te hard te rijden, zijn er juridische consequenties. Ook rijden we extra voorzichtig met kinderen in de buurt, door alerter te zijn en allerlei signalen rondom scholen te plaatsen. Bij carbidschieten en klaphamertje gooien, hebben we het over een nutteloos gebeuren – alla het lukraak in de lucht schieten van kogels – waarvan iedere gek snapt dat er dingen kunnen gaan rondvliegen. En omdat de overheid dit legaal noemt, is zij laks geweest in het op waarde schatten van dit probleem.

Collectieve plicht

Ben ik onredelijk? Misschien ben jij het probleem, omdat je denkt als een individualist. Ik denk meer in collectieve plichten, die verder gaan dan het thuis weggooien van je plastic bekertje. We moeten naar elkaar omkijken op gebied van veiligheid, zelfs als er bij ons nooit ongelukken gebeuren. We hebben namelijk ook een collectieve cultuur, die door de eeuwen heen werd ingekleurd, dus waarom geen collectieve plicht om die cultuur schoon te houden van verkeerd voorbeeldgedrag? We moeten afstekers van gevaarlijk vuurwerk gaan zien als één lichaam, dat collectief slachtoffers maakt. Alleen dan kan die groep zich niet langer verstoppen achter het feit dat het op individueel niveau meestal goed gaat.

Het moet dan ook afgelopen zijn met het gehuil over tradities die ons worden “afgenomen”. Als iets niet deugt, moet je ermee kappen. Het interesseert me niets dat je familie al 300 jaar zonder incidenten projectielen over een weiland schiet. Ik wijs ook graag de vinger naar alle mensen die groot (illegaal) vuurwerk afsteken. Je houdt namelijk iets in stand dat slachtoffers maakt. Breng dus vandaag nog je achterlijke carbidspeelgoed en je stress verminderende klaphamertje naar de sloop en stop met het aankopen van groot knalvuurwerk. Want naast slachtoffers maken, kwetst het collectief waar jij lid van bent ook jaarlijks veel mensen en dieren. Dat kleutercollectiefje moet beseffen dat zij niet alleen is op de wereld. (Huis)dieren zijn een halve week doodsbang, duizenden mensen durven niet naar buiten en je verontreinigt het milieu. En dat allemaal omdat jij “piefpaf” wilt doen.

Wie het hiermee eens is, roep ik op om hun lokale en nationale vertegenwoordigers in de politiek aan te schrijven met een soortgelijk beklag. Houd je vast aan het goede nieuws dat het aantal vuurwerkslachtoffers sinds 2013 daalt. Maar pak nu ook door, zodat onze cultuur misschien over een paar decennia gevrijwaard is van mensen die zelf vuurwerk willen afsteken.

Een eerdere (ingekorte) versie van dit artikel werd reeds gepubliceerd op The Post Online .

Update : in de zomer van 2023 heeft de Tweede Kamer vergaderd over een motie rondom illegaal vuurwerk. Daarin stond onder meer de oproep om in gesprek te gaan met de VNG, met als doel om de klaphamer te verbieden. Deze motie is aangenomen . Politici als Michon-Derkzen (VVD), Van der Plas (BBB), Verkuijlen (VVD) en Mutluer (PvdA) zeiden dat ze een verbod op de klaphamer graag zouden steunen. Minister Yesilgoz gaf aan dat ze zeker met de VNG wil gaan kijken naar een 'strakke vorm rond de klaphamers'. Uit het verslag blijkt onder meer dat er geen CE-keuring of landelijke regelgeving bestaat voor het gebruik van klaphamers. Voor zover ik weet zijn er sinds 2023 geen nieuwe ontwikkelingen.

Covid-19 en het einde van de abortusfilosofie

Fri, 31 Dec 2021 06:16:18 GMT

De erkenning van het gelijk van prolife!

Veel mensen vinden dat alles wel zo’n beetje is gezegd als het gaat om abortus. Maar is dat zo? Voorstanders van abortus konden jarenlang zonder weerstand uitleggen wat hen motiveert, dat klopt. Maar de prolifebeweging moest het meestal doen met karikaturen van zichzelf, opgevoerd door diezelfde voorstanders. Als de pro-choicer voorbij de populaire karikatuur van de prolifer kijkt, wacht hem een regenboog met onaangeraakte argumenten voor de bescherming van het ongeboren leven. En die regenboog krijgt steeds meer kleuren.

In dit stuk wil ik de abortusdiscussie vergelijken met een actueel en prangend thema. We zullen eerst een stap terug in de tijd zetten, naar de ethische overwegingen die het ongeboren menselijk wezen in het Westen vogelvrij maakte. Die kernwaarden leg ik vervolgens naast de ethische implicaties van Covid-19.

Iedereen is pro-leven

We leven in een bijzondere tijd, waarin overheden hun burgers vragen te wennen aan het nieuwe normaal. U verwacht het misschien niet, maar over het nieuwe normaal valt veel te zeggen met het oog op een thema als abortus. Ik ga het niet met u hebben over de vraag of Covid-19 gevaarlijker is dan de griep en of de maatregelen (lockdowns, bezoekbeperkingen, vaccinatie, afstand houden) goed werken. Omwille van de discussie wil ik uitgaan van het hypothetische gelijk van onze overheid en de mensen die haar maatregelen steunen.

Veel langer dan de tijd die het kost om een kind te baren, hielden we afstand van elkaar en kwamen we niet meer op plekken waar we graag komen. Tijdens de Covid-crisis accepteerden we, dat onze dierbaren eenzaam stierven en werden begraven door een selecte dierbaren. Sommigen van ons hadden bedrijven die ten onder gingen aan de maatregelen. Anderen moesten een belangrijke operatie uitstellen vanwege angst voor verspreiding van het virus.

Een aantal van deze zaken betrof een ingrijpende beperkingen van onze vrijheid van beweging. Hoewel dit een mensenrecht is, valt het buiten de zogeheten niet-opschortbare rechten en daarom is het niet heilig.

Vrijheid van beweging kan gezien worden als een subcategorie van het zelfbeschikkingsrecht. In het verleden heeft een mensenrechtenorganisatie uit Ierland eens bepleit dat het recht op vrijheid van beweging een subcategorie is van het recht op lichamelijke integriteit. Omdat vrouwen bepaalde wijken vermeden uit angst voor aanranding en verkrachting, was dit een beperking van hun vrijheid van beweging, aldus de organisatie.

Dit alles biedt een interessante parallel tussen onze maatschappelijke antwoorden op enerzijds de problemen van ongewenste zwangerschap en anderzijds een wereldwijd virus. Vanaf het begin van de maatregelen valt me namelijk iets op: iedereen is pro-leven. Sterker nog, iedereen vindt het de normaalste zaak van de wereld dat we wereldvreemde mensen beschermen tegen een vroege dood. Als we daar offers voor moeten brengen, doen we dat. Interessant, vindt u niet?

Misschien denkt u mij te hebben betrapt op een foutje. Hoe kan ik immers zeggen dat iedereen met een pro-leven visie naar Covid-19 kijkt, als er behoorlijk wat tegenstanders van de maatregelen zijn? Sterker nog, onder hen bevinden zich opvallend veel mensen die zich op gebied van abortus prolife zouden noemen! Maar dan vergeet u het fundament. Die mensen zijn nog steeds prolife, alleen vinden ze oprecht dat de maatregelen niet in verhouding zijn of zelfs niet werken. Van hypocrisie is dus geen sprake, althans niet aan hun kant van de vijver.

Aan de kant van de abortusvoorstanders zweert een groot deel nu opeens bij een morele verplichting om wereldvreemde mensen, koste wat kost, in leven te houden. Dat is opvallend, na een leven lang zweren dat een moeder haar kind mag laten doden dankzij haar recht op zelfbeschikking. Het viel de voormalige Amerikaanse president Ronald Reagan al eens op dat voorstanders van abortus altijd al geboren zijn. Mij valt nu op dat iedereen pro-life is, zodra hun eigen levens op het spel staan.

Voelt u hoe de meerderheidsopstelling ten opzichte van Covid-19 schuurt met die ten opzichte van abortus? Zo niet, dan denkt u mogelijk dat de pro-keuze visie als vertrekpunt heeft dat het ongeboren wezen geen mens is – en er dus niemand wordt gedood. U heeft gelijk als u zich hiervoor beroept op de ongetrainde abortusvoorstander, die het vooral prettig vindt klinken dat vrouwen bepaalde vrijheden behouden. Maar dat is niet de filosofie die de Westerse abortuswetten beïnvloedde. De Nederlandse abortuswet spreekt bijvoorbeeld nergens over een klompje cellen, maar hanteert de term “ongeboren leven”. Daarbij staat ook geschreven, dat de vrouw een zekere verantwoordelijkheid heeft over dit ongeboren leven. Dat zou een absurde opmerking van de wetgever zijn, als haar uitgangspunt is dat er bij een abortus niets anders wordt verwijderd dan een levenloos klompje cellen. Nee, de realiteit is hoogstwaarschijnlijk dat de Nederlandse wetgever de menselijkheid van het ongeboren wezen nooit heeft willen ontkennen.

De morele plicht om levens te beschermen

De abortuswet schotelt ons een “strijdbeeld” voor van twee menselijke wezens die fysiek met elkaar verbonden zijn geraakt. De “gastvrouw” houdt het leven van de andere entiteit in stand en niet andersom. Daarom mag zij bepalen hoe lang dit leven in stand wordt gehouden. Deze oplossing, van een uiterst unieke botsing tussen twee mensenrechten, lijkt overgenomen van een argument uit de jaren zeventig van de vorige eeuw dat onder filosofen populair was: het geen-plicht-tot-instandhoudingsargument. De Amerikaanse Judith Jarvis Thomson was één van de bekendste uitdragers van deze filosofie, die zij onder meer vormgaf met haar beroemde analogie van de beroemde vioolspeler.

In die analogie speelt zich een bijzonder tafereel af, dat moet dienen als een hypothetische vergelijking met een ongewenste zwangerschap: u wordt wakker en blijkt in een ziekenhuisbed te liggen. Al snel ziet u dat er allerlei buisjes uit uw lichaam komen die leiden naar het bed naast u. De dokter komt binnen en legt uit dat het andere bed wordt gevuld door een beroemde vioolspeler. Hij is terminaal ziek en u bleek de enige die hem kon redden. Met de unieke eigenschappen van uw lichaam houdt u zijn leven in stand, zodat artsen de tijd hebben om hem helemaal te genezen. “Verbreekt u de verbinding tussen de lichamen binnen nu en een bepaald aantal maanden, dan sterft de vioolspeler. Dat wilt u toch niet?”

Vervolgens stelt Thomson haar cruciale vraag: kan iemand worden gedwongen een ander mens in leven te houden met zijn of haar lichaam? Het doel van deze hypothese was om de discussie over de menselijkheid van het ongeboren wezen buitenspel te zetten en daarmee alle wetenschappelijke basis voor de prolifevisie dat het om mensen gaat en derhalve amoreel is. Volgens de filosofe doet het er niet toe of het een mens is. Al zou het een beroemde vioolspeler zijn, de afhankelijke mens mag naar zijn sterven worden geleid indien de ander haar lichaam niet wil laten gebruiken, bijvoorbeeld omdat ze geen vrijheden wil opofferen. Zou het nobel zijn om de persoon te redden? Ja, maar van een morele verplichting was volgens Thomson geen sprake.

De antwoorden van de prolifebeweging kwamen al snel na Thomsons publicatie. Zo heeft men destijds bepleit dat de vergelijking om allerlei redenen niet opgaat. Om er slechts een paar te noemen: de vioolspeler is niet haar bloedeigen kind en het onthouden van levensreddende steun, staat niet gelijk aan het actief doden van een menselijk wezen, zoals dat tijdens een abortus gebeurt. Voor het doel van dit artikel richt ik me echter op een ander punt van kritiek: Thomsons conclusie dat het geen morele verplichting zou zijn om een deel van onze zelfbeschikking te offeren, zodat een ander mens kan blijven leven.

180 graden gedraaid

U begint mijn motief misschien al te zien: momenteel vinden miljoenen Nederlanders het een morele verplichting om iemand te redden van een relatief kleine kans op de dood. Dit zijn weliswaar mensen waar ze niet fysiek mee verbonden zijn, maar de onderlinge afhankelijkheid is (in hun optiek) hetzelfde. Als u geen afstand houdt, gaan er immers mensen dood, zo liet de populaire opiniemaker Arjan Lubach zijn kijkers in maart 2020 weten. Het moge duidelijk zijn dat onze overheid soortgelijke morele pressie nooit uit de weg is gegaan. En dat is mogelijk terecht, wil ik benadrukken. Nogmaals, ons gedachtenexperiment is geen beoordeling van de coronamaatregelen.

“Oké, maar het is ook gewoon geen mens”

U heeft een punt als u zegt dat veel abortusvoorstanders ook vinden dat het ongeborene geen mens is. Sterker nog, voor de meesten is dat het hele argument. Bovendien zijn de overwegingen van Thomson niet al te bekend bij het grote publiek. Maar het is duidelijk dat deze filosofie en de huidige abortuswet alle ruimte bieden voor het kwalificeren van een ongeborene als mens, mét de duidelijke boodschap dat deze mens mag worden gedood. De rechten van ongeboren mensen zijn dus afhankelijk van de welwillendheid van de moeder, aldus de wet.

Dit verklaart waarom abortusvoorstanders zelf geen tegenstrijdigheid ervaren bij het spreken van een kind, als de zwangerschap gewenst is. Zoals bij zoveel moderne thema’s spelen biologische feiten geen rol meer. Plooibare gevoelens bepalen steeds meer wie wij zijn en, binnen het abortusthema, wie anderen zijn.

Ideeën over een semi- of potentieel-menselijk wezen bestaan natuurlijk wel binnen de filosofieën achter de pro-choice beweging. Maar het geen-plicht-tot-instandhoudingsargument bevat een filosofie die aan de wieg stond van leuzen als “baas in eigen buik”. Met de achtergrond van dit artikel snapt u vast en zeker wat deze leus echt betekent. Het gaat niet om de vraag of abortus een stuk weefsel doodt of een mens. Nee, boven alles staat het gegeven dat een vrouw baas is over haar eigen lichaam. Het maakt niet uit wiens leven van haar afhankelijk is, want het offer van een tijdelijk lot als “gever van leven” hoeft zij niet te maken, aldus Thomson; aldus de Nederlandse abortuswet.

Tijdelijke baas in eigen buik?

In haar meest pure vorm betekent de leus overigens ook dat een vrouw altijd baas in eigen buik is. Dus niet slechts tot het kind levensvatbaar is, of tot een ander moment tijdens de fysieke verbinding tussen de twee lichamen. Dat is de reden dat sommige abortusvoorstanders daadwerkelijk doorstrijden voor abortusrechten gedurende de gehele zwangerschapsperiode.

Dit standpunt wordt niet vaak gedeeld, vermoedelijk omdat het een bepaald extremisme blootlegt. Voor de gemiddelde voorstander van abortusrechten gaat zoiets immers veel te ver, omdat zij abortus alleen kunnen legitimeren met het excuus dat er nog geen sprake is van een mens. Maar een vertegenwoordiger van Abortion Network Amsterdam (ANA) gaf in 2019 aan dat de 24-wekengrens nog altijd een beperking is van de vrouwelijke zelfbeschikking. Een jaar later liet de oprichtster van Women on Waves, Rebecca Gomperts, zich in televisieprogramma De Vooravond ontvallen, dat het aan de vrouw zelf is om te bepalen tot wanneer haar zwangerschap kan worden afgebroken. Deze denkwijze komt rechtstreeks uit de ware filosofie achter het standpunt van abortusvoorstanders.

Wie het nog niet wist, beseft nu dat de verdediging van abortusrechten dikwijls gepaard gaat met een erkenning van het gelijk van prolife: het gaat om mensen! Maar de tragische realiteit die erop volgt, is dat het strijden voor abortus daarmee geen decibel zachter wordt. Misschien zal Covid-19 de mensheid doen bekeren naar de erkenning dat zwakkere, afhankelijke mensen wel degelijk levens leiden die beschermwaardig zijn. Want dát onze ongeborenen mensen zijn, valt anno 2021 niet meer te ontkennen.

Het is opvallend dat voorvechters van abortusrechten het tegenovergestelde bepleiten, als het gaat om de coronamaatregelen. De sleutelwoorden van hun pleidooi – offeren, beschermwaardigheid, naastenliefde – lijken rechtstreeks overgenomen van het prolifehandboek dat al decennia lang bestaat.

Een eerdere versie van dit artikel is al gepubliceerd in het magazine Bijbel & Onderwijs (december 2021)

RD interview: Chris Develing was niet gelovig en toch prolife

Sun, 19 Dec 2021 10:14:36 GMT

Chris Develing (41) werd prolife vóórdat hij christen werd. Welke argumenten overtuigden hem?

Abortus: het brandende gebouw, de vriezer en de baby

Fri, 10 Dec 2021 19:59:07 GMT

Leer in vijf minuten hoe je dit pro-choice argument weerlegt

Luister de audio versie:

Stel je voor, je staat in de gang van een brandend huis. Je ziet twee deuren. Achter de eerste staat een wieg met een baby. Achter deur twee staat een vriezer met daarin duizend ingevroren embryo’s. Je hebt alleen genoeg tijd om één van de deuren te openen en te vluchten, met de baby of de embryo’s. Welke deur kies je? Maar let op: wie je niet kiest, is volgens jou dus niet beschermwaardig!

Dit gedachtenexperiment is populair onder abortusvoorstanders die nooit een scherpe prolifer tegenkwamen. Niet omdat er zo weinig scherpe prolifers zijn, maar omdat de meeste abortusvoorstanders liever in hun eigen bubbel blijven. Dat werd op pijnlijke wijze duidelijk toen Patrick Tomlinson, een populaire schrijver van Science Channel, op Twitter opschepte dat hij in tien jaar nog nooit een eerlijk prolife antwoord kreeg op het gedachtenexperiment hierboven. Die week kwam hij erachter dat hij kennelijk zijn leven lang scherpe prolifers heeft ontlopen.

Het is namelijk niet moeilijk om de drogredenering achter dit gedachtenexperiment te zien. Veel Twitteraars lieten hem dat al weten snel weten. Het scenario van het brandende huis is ontworpen om je te laten toegeven dat er achter de deur die je dichtlaat geen beschermwaardige mensen zitten. Als de prolifer dus kiest voor de baby, wat iedereen zou doen, betekent dit automatisch dat diegene nooit meer kan beweren dat ongeboren embryo’s beschermwaardig zijn en niet mogen worden geaborteerd. Goed argument, toch? Fout!

Eén van de mensen die Tomlinson resoluut terechtwees was Ben Shapiro, die Tomlinson wees op de foutieve aanname dat we alleen morele waarde geven aan degene die we uit het brandende huis zouden redden. Dat is heel gemakkelijk aan te tonen door een wedervraag te stellen. Bijvoorbeeld: “Stel, je loopt door datzelfde brandende huis, maar dit keer staan er achter deur één drie kleuters en achter deur twee ligt jouw bloedeigen baby. Welke deur maak je open?” Iedereen zou z’n eigen kind kiezen. Maar zeg je daarmee automatisch dat drie kleuters geen morele waarde hebben? Ben je ineens hypocriet omdat je vorige week nog zei dat kleuters mensen zijn? In zo’n situatie maak je instinctieve keuzes. Je grijpt naar je subjectieve belevingswereld om te bepalen wat je moet (en vooral wilt) doen. Dat zegt niets over je verstandelijke begrip van leven, moraliteit en menselijke waarde.

Laten we ook eens de koele praktische kant bekijken. Het lijkt me nogal tijdrovend om duizend embryo’s voorzichtig bij elkaar te verzamelen, om ze vervolgens heelhuids het gebouw uit te sjouwen. En bevroren embryo’s door een brandend gebouw vervoeren? Succ es!

De hele vergelijking met abortus gaat bovendien niet op. Scott Klusendorf zegt het mooi in zijn geweldige prolife boek ‘ The Case for Life ’: “Het gaat niet om de vraag wie we zouden redden, zoals bij een brandend lab, maar om de vraag: ‘wie gaan we bewust doden voor ons eigen voordeel?’” Een abortus is bepalen dat een beginnend leven mag worden beëindigd. Het is het wegnemen van een menselijke toekomst. Dat is niet te vergelijken met een situatie waarin je iemand niet kunt redden van de dood.

Over subjectief gesproken, een ander voorbeeld: Je leest in de krant over een vrouw in India die op brute wijze is vermoord. Verstandelijk weet je dat dit vreselijk is, maar je zal er waarschijnlijk geen traan om laten. Als het echter een dierbare was, zou je geschokt en emotioneel reageren. Twee mensen zijn vermoord en het is allebei even erg. Maar jouw instinctieve reacties verschillen behoorlijk van elkaar. Hoe kan dit? Geef je niets om Indiase vrouwen? Beschouw je ze niet als mensen? Onzin natuurlijk.

We trekken de analogie met de prolifer nog iets dichterbij. Stel dat je regelmatig in de krant leest dat Indiase vrouwen in brand worden gestoken door een of andere sekte. Het kan zomaar zijn dat dit onrecht je niet loslaat, juist omdat je verstand je vertelt dat dit echt niet kan. Je besluit actie te ondernemen en schrijft naar de Nederlandse ambassade in India. Niet lang daarna ben je al zo betrokken dat je een echte activist bent. Maar zou je al die vrouwen redden door één van je dierbaren te laten sterven? Zeer waarschijnlijk niet. Maar wie jou vervolgens een hypocriete nepactivist noemt, is niet goed bij z’n paasei.

Hoop, vanaf vandaag, dat abortusvoorstanders je dit dilemma voorleggen. Geef niet direct antwoord, maar stel eerst de wedervraag over de twee deuren met daarachter drie kleuters en je eigen kind. Als de persoon dit toestaat, is het goed mogelijk dat hij jouw antwoord niet meer nodig heeft, omdat hij op tijd beseft hoe slecht zijn argument is. Wil hij per se dat jij eerst antwoord geeft – omdat abortusvoorstanders nooit Plato of Jezus Christus hebben gelezen – geef dan eerlijk toe dat je de baby zou kiezen, maar dat dit niets zegt over de morele waarde van de duizend embryo’s. Knal vervolgens alsnog die wedervraag erin. Je zult er geen spijt van krijgen.

Mijn Zwartepietenspagaat

Mon, 06 Dec 2021 15:35:57 GMT

Mijn reis van voor- naar tegenstander

Over Zwarte Piet heb ik al vanaf zeer jonge leeftijd een mening. Mijn eerste kritische herinnering is van de kleuterschool, waar ik de juf ervan beschuldigde dat zij die rotzooi zelf had gemaakt en niet een of andere “rommelpiet”. Voor iemand die later in God zou gaan geloven, kon je mij toen weinig wijsmaken. Verderop in mijn schoolcarrière hield ik mijn twaalfjarige leeftijdsgenootjes voor dat het best racistisch was om jezelf zwart te schminken. Ik kreeg geen gehoor en liet het gaan. Als volwassene werd ik pas weer geconfronteerd met de moeilijke randjes van Zwarte Piet, maar mijn reactie was heel anders.

De moderne anti-zwartepietbeweging trok zo fel van leer dat ik direct in de verdediging schoot: ‘Mijn hele land racistisch noemen? Kinderen lastigvallen? Wegwezen, gauw!’ Vanwege de wildheid van de critici verloor ook ik alle nuance. Volgens hen was er geen middenweg. De “vreselijke daad” van Zwarte Piet spelen, werd direct overgeheveld naar de “daders”. Wat ze nalieten was het bieden van ruimte voor dialoog en het bestaan van onwetende daders. Ik mengde me in de strijd en schreef boze stukjes over de bredere agenda van de organisatie Kick Out Zwarte Piet (KOZP). Ik zei ook dat Zwarte Piet helemaal geen racisme is, gelet op de meest plausibele ontstaansgeschiedenis.

Dat de Quario’s en Sylvana’s van ons land het allemaal verkeerd zien met die historie, daar blijf ik bij. Zwarte Piet is geen slaaf maar een islamitische slavendrijver van Europeanen. Zijn status als knecht van Sinterklaas symboliseerde de overwinning van de goedheiligman (het christendom), die de “duivelse” vijand (de Moorse overheerser van Zuid-Europa) had weten te onderwerpen. Nu was hij veroordeeld tot een redelijk goed leven als knecht.

Het uitwissen van Zwarte Piet houdt in dat die archetypische les verloren gaat. Daarom heb ik weleens geopperd dat we een schattige IS-strijder bedenken, Radicale Richard, die vanaf nu de knecht wordt van een oude zeikbaard uit het Europees Parlement, gemodelleerd naar Frans Timmermans. Dat is beter dan de sfeerverpestende roetpiet die we nu hebben, waardoor kinderen meteen zien dat het hun oom is in die witte maillot met roetvegen.

Maar genoeg daarover, dat punt is gemaakt. Het gaat erom dat ik ergens in 2015 ben overgelopen naar het kamp dat best tevreden is met een afschaffing van Zwarte Piet. Ik vind het zelfs kinderachtig dat volwassenen zo vasthouden aan een kleur. Als ze bang zijn dat die gesubsidieerde clubjes straks nog meer afpakken, dan hebben ze gelijk en moeten ze daar maar tegen opstaan. Maar in dit geval hebben de activisten helaas een punt. Er zijn nu eenmaal doodgewone mensen die Zwarte Piet als kwetsend ervaren. Ondanks de ruis van KOZP moet dat toch voldoende reden zijn om ermee te stoppen?

Nu dan mijn spagaat. Dat ik van gedachten ben veranderd, betekent niet dat ik opeens sta te klappen voor de agressieve toespraken van Akwasie en zijn vrienden. Sterker nog, ik voelde weer sympathie opkomen voor het pro-kamp, toen ik een aantal Volendammers afgelopen week boos zag reageren op de provocaties van KOZP. En dat is best een vreemde gewaarwording: ik vind dat KOZP in de basis gelijk heeft, maar zodra ik zie hoe Jerry Afriyie met zijn megafoon op een kinderwagen afloopt, voel ik dat mijn sympathie plaatsmaakt voor boosheid.

Die frustratie maakt me wel ongemakkelijk. Ik werk zelf namelijk ook voor een stichting die maatschappelijke misstanden aan de kaak stelt, maar dan zonder een cent subsidie. De prolifestichting waar ik voor werk, organiseert meerdere keren per jaar demonstraties bij abortuscentra voor de deur. Ik durf best toe te geven dat die spagaat nog wat verder zakte toen ik me dat realiseerde. Gelukkig kreeg ik snel hulp van mijn identiteit beschermende cognitie, waardoor ik me kon herpakken: Onze demonstranten uiten zich liefdevol en bieden hulp aan. Wij veroordelen de daad van abortus maar nooit de dader, in tegenstelling tot wat veel media u willen doen geloven. Tegelijkertijd merk ik dat onze stichting op geen grammetje meer sympathie kan rekenen dan de wilde mannen en vrouwen van KOZP. Hoe kan dat? Van ons zul je echt geen beelden vinden waarop we uit bussen springen met spandoeken en megafoons, om nietsvermoedende mensen te laten schrikken.

Tegen die achtergrond krijg ik bijna begrip voor de acties van KOZP. Ik weet uit ervaring dat het niet uitmaakt hoe liefdevol en zorgvuldig je misstanden aan de kaak stelt. Als de gevestigde orde je een lastpak vindt, krijg je altijd de zwartepiet toegespeeld. Dus ergens snap ik best dat ze geen andere uitweg zagen dan deze confronterende strategie. Toch ben ik erop tegen, omdat het zoveel verdeeldheid zaait dat we straks misschien verder van huis zijn dan toen Piet nog overal in Nederland zwart was. Daarnaast slaat je eigen morele kompas krom als je de wereld een stukje beter wilt maken door middel van agressieve taal en absurd grote beschuldigingen.

Twee maatschappelijke bewegingen met afwijkende morele kompassen. Waar ligt dat aan? Om tot in lengte van dagen verzoenend te blijven spreken over misstanden die je hart pijn doen, daar moet je misschien christen voor zijn, zeg ik met het risico om onbedoeld arrogant te klinken. Liefde is voor ons een terugkerend thema waarmee we ook “daders” moeten benaderen. Vanuit een sociologische waarneming kijken we naar de gebroken mens. Dat helpt echt om rustig te blijven. Het doet je beseffen dat vreselijke wandaden soms voortkomen uit verdriet, onwetendheid of misleiding. Die problemen los je niet op door er een potje op los te schreeuwen en kinderen te intimideren.

Daarom is het ook zo jammer dat clubs als KOZP straks met de eer gaan strijken. “We the people” hadden eerder tot inzichten moeten komen als het gaat om Zwarte Piet. Daarmee hadden we het ongelijk kunnen bewijzen van mensen die geloven dat je resultaten boekt met haat. Nu de conclusie wordt getrokken dat het heeft gewerkt, zal het vaker worden ingezet.

Laat ik in elk geval consistent blijven, door te proberen om ook naar de leden van KOZP te kijken als gebroken mensen, die ik mag verwijzen naar de Raadgever die er – in elk geval bij mij en mijn collega’s – voor zorgt dat we tijdens onze demonstraties blijven manoeuvreren tussen liefde en waarheid, hoe vaak we ook worden uitgescholden.

Maak je druk om de annuleerreligie van links Nederland

Fri, 03 Dec 2021 05:31:04 GMT

Wat we van Erica Meiland lezen is cliché en oppervlakkig.
Maar ze mag haar mening hebben

en daar gaat het om.

Luister de audio versie:

In haar biografie zegt Erica Meiland een aantal negatieve dingen over de Bijbel en het christelijk geloof. Na de publicatie liet een aantal sponsors, zoals Nivea en Hallmark , weten niet meer in zee te willen met de realityster. Ja, wacht even. Dat had natuurlijk niets te maken met haar uitspraken over de Bijbel. Het was haar islamkritiek in hetzelfde hoofdstuk die volgens heel intolerant links niet door de beugel kan. Zo schreef ze onder meer dat de hoofddoek altijd een vorm van vrouwenonderdrukking betreft.

Maar ik wil het even hebben over de christofobie van Meiland. Geintje natuurlijk. Kritiek op de Bijbel betekent helemaal niet dat je fobisch bent voor christelijke mensen. Ik zou me doodschamen als ik zoiets zou beweren, alleen maar omdat ik niet tegen kritiek kan. Ik ben geen klein kind. Maargoed, haar uitspraken waren niet mis. Als ze haar oude kinderbijbel nog weleens openslaat, denkt ze al snel “hup weg ermee”, vertelt ze. Dat vind ik jammer om te lezen, maar ik ervoer geen moment dat ze mij haatte. Ze schreef ook dat de Bijbelse leer een hoop vrouwenonderdrukking behelst. Dat ben ik niet met haar eens en misschien krijg ik ooit de kans om haar hierover te spreken. Lijkt me voor beiden zeer verhelderend.

Ondertussen vraag ik me af of ik die uitgestoken hand wel moet uitsteken. Niet omdat het onverdiend zou zijn want vrijwel iedereen verdient dat. Maar het wordt zo wel erg eentonig: wéér een nuchtere christen die laat zien hoe je met kritiek omgaat. Ik wil die eer ook een keer aan de moslims gunnen. Ik weet dat de vervolgde Ahmadiyya-moslims soms roosjes uitdelen op straat, maar zo’n Meiland-rel is hét moment om echt even door te pakken.

Daarom deed ik een oproep op twitter: “Welke moslima neemt het op voor Erica Meiland?” Want er zijn toch ook nuchtere moslima’s? Ik had zelfs een ijsbreker voor ze bedacht: ‘Ik snap best dat je denkt dat we onze hoofddoek niet vrijwillig dragen, maar mag ik je dan iets uitleggen over religieuze toewijding?’

Ik denk namelijk dat Erica Meiland het verkeerd ziet. Veel hijab-draagsters doen dit hartstikke vrijwillig. Niet omdat ze, zoals Erika suggereert, graag onderdrukt worden of geïndoctrineerd zijn, maar omdat ze dit willen doen voor hun god. We mogen het zien als een offer. Want natuurlijk spreekt het bijna iedere vrouw aan om geen hoofddoek te hoeven dragen. Maar soms doen we nu eenmaal oncomfortabele dingen voor een hoger doel, denk maar aan de coronamaatregelen. Kan de vermeende schepper van hemel en aarde dat doel niet zijn?

Erica is geen hoogvlieger als het gaat om kritiek op religie. Dat ze in het betreffende hoofdstuk vertelt ontzettend veel kennis te halen uit boeken helpt al helemaal niet. Wat we van haar lezen is namelijk clichématig en oppervlakkig. Maar ze mag die mening hebben en daar gaat het om. Praat het gewoon uit, druk haar op het hart dat je niet onderdrukt wordt en misschien komt ze weg met een andere visie. Heerlijk toch?

Het wordt tijd dat we ons zorgen gaan maken om de annuleerreligie van half links Nederland, die deze vrouw direct wenst te ruineren. Niet eens de moslims zelf, maar agnostische types dansen op het graf van Erica’s carrière. Ze vinden het heerlijk en terecht dat deze vrouw nu meerdere sponsors mist.

Echt eng werd het toen een of andere matrassenboe r liet weten Erica’s dochter ook te hebben gecanceld. Gewoon, voor de zekerheid. Ze had namelijk niet openlijk afstand genomen van de uitspraken van haar moeder. En dat moest wel, want de mening van haar moeder was verkeerd, kennelijk.

Baas in eigen blabla!

Mon, 22 Nov 2021 05:07:36 GMT

Waar jij misschien nog denkt dat abortus oké is, omdat het niet om een mens gaat, vindt de abortuslobby al jaren dat

dát er helemaal niet toe doet. Al is het een mens,

het mag worden gedood

Baas in eigen buik! Baas in eigen buik! Baas in eigen buik! Baas in eigen buik! Baas in eigen buik! Baas in eigen buik!

Nee, het werkt niet. Hoe vaak abortusvoorstanders deze mantra ook scanderen, ik verander niet van gedachten. Dat heeft ook te maken met het feit dat er bij doorvragen meestal weinig uitleg volgt, behalve: ‘De vrouw beslist over haar eigen lichaam!’. Bedankt, maar zoveel had ik er wel van begrepen.

Het is ironisch hoe weinig body de my-body-my-choice-overtuiging heeft. Een vrij standaard ethisch gegeven, dat keuzevrijheid over je eigen lichaam normaliter nooit heilig is, wordt vaak al niet begrepen. Daarom is de naam pro-keuze best misleidend. Keuzevrijheid klinkt hartstikke mooi, maar keuzevrijheid voor wat? Om het gezicht van je buurman te verbouwen? Om ’s nachts bushokjes te vernielen? Het pro-keuzelabel impliceert dat iedereen alles moet kunnen doen en dat maakt het tot een irrationeel statement.

‘Pro-abortuskeuze’ zou veel eerlijker zijn, maar dan zijn we er nog niet. Want wat is abortus dan? Het is best een afstandelijk woord, dat je verwacht te zien staan op een grote rode knop in de cockpit van een ingewikkeld ruimteschip. ‘Abort!‘, maar wat die knop precies doet hoort bij de mystiek van de film.

Hoewel ‘abortus’ de correcte medische term is hoort het niet helemaal thuis in een debat over de aard van die behandeling. Wanneer we met bepaalde moslims discussiëren over meisjesbesnijdenis spreken we immers ook niet over ‘circumcisie’. Het probleem met abortus is dat het nooit vanuit de volksmond werd geherformuleerd. Het ‘beëindigen van ongeboren leven’ of ‘het wegzuigen van een vruchtzakje’ (afhankelijk van je standpunt) is bovendien een hele mond vol. Maar het gebruik van zulke termen zou desondanks beter zijn voor het inhoudelijk debat, waarin transparante taal belangrijk is.

Abortusvoorstanders presenteren niet vaak een verhelderende toelichting bij hun visie. In plaats daarvan lijken ze vooral te mikken op het in stand houden van het karikatuur dat in de loop der jaren van de prolifebeweging is ontstaan. Tegenstanders van abortus zijn eigenlijk tegen zelfbeschikking en vrouwenrechten, aldus Rob Jetten (D66) en veel van zijn medestanders. Daar wordt weleens aan toegevoegd dat wij eigenlijk stiekem op zoek zijn naar macht. Totale onzin, waarover ze dan ook nooit kunnen uitweiden – probeer het ze maar eens te vragen.

Maar die mantra’s zijn wel effectief gebleken. Anders had ik niet hoeven uitleggen dat ik in verregaande mate voorstander ben van zelfbeschikking. Het feit dat sommigen van jullie mij niet direct geloven zegt iets over de conditionering die plaatsvond. Maar loop het eens na: je bent vast ook voorstander van het recht om te kiezen over je eigen lichaam. Maar ben je dat in alle gevallen? Denk weer aan de verbouwde buurman en de vandaal. Wie mentaal enigszins gezond is beseft dat zelfbeschikking geen absoluut recht kan zijn. Daarom staat het ook niet in de belangrijkste lijstjes van mensenrechten. We willen maar één extra beperking op het zelfbeschikkingsrecht dan zij die zich met veel poeha “pro-keuze” noemen. Dus wat zegt hun verwijt nu eigenlijk? Zeggen dat pro-lifers ongeboren leven beschermwaardig noemen is misschien niet zo’n indrukwekkend verwijt, wie zal het zeggen.

Ondertussen lijkt de prolifebeweging soms te netjes, omdat er nog zoveel te zeggen valt over de ideologie achter pro-choice. Het is begrijpelijk dat een ideologische minderheid tijdens haar betoog de vredespijp aansteekt. Als het grootste deel van de samenleving je beschouwt als een ongemakkelijke relikwie kom je nu eenmaal met minder uitspraken weg. Maar het kan soms in de richting drijven van een soort misplaatste beschaafdheid. Prolifers zijn vaak christen en die vermijden liever namen en rugnummers, zeker in het openbaar. Dat is op de persoon spelen, wordt er dan gezegd. Nobel, maar ik zie het als een gemiste kans.

Natuurlijk is het belangrijk om respectvol met anderen om te gaan en nooit haat te instigeren. Maar het is van belang om te vertellen dat een Rebecca Gomperts, de beroemdste pro-choicer ter wereld, per ongeluk op televisie vertelde een voorstander te zijn van abortus tot aan de geboorte , mocht een vrouw dat willen. De maatschappelijk betrokken Nederlander moet weten dat een clubje uit Amsterdam (ANA) wordt gepresenteerd als een soort Leger des Heils, terwijl zij vinden dat de 24-wekengrens voor abortus nog steeds het zelfbeschikkingsrecht beperkt. Het is aan te tonen dat veruit de meeste Nederlanders zouden walgen van zo’n extreme visie op abortusrechten, maar niemand krijgt te horen dat deze bestaat.

Je denkt misschien dat ik overdrijf. Maar de leus was ‘baas in eigen buik’, weet je nog? Ook dit klinkt geweldig als je niet doorvraagt, maar het was nooit bedoeld als een halfbakken recht dat na 24 weken zwangerschap vervalt. Nee, de vrouw is altijd baas zijn in eigen buik, of het kind nu 10 of 40 weken oud is. Deze achtergrond had je al gekend als de mainstream media het abortusdebat wat meer in balans hielden.

Feit is dat ‘baas in eigen buik’ voortvloeit uit de geen-plicht-tot-instandhoudingsfilosofie, waar vooral Judith Thompson in de jaren zeventig beroemd mee werd. Haar analogie voor een ongewenste zwangerschap betrof een verbinding tussen twee volwassenen, waarbij de zwakke afhankelijk is van de sterke. Haar conclusie was dat de sterke mens nooit kan worden verplicht het leven van de zwakke in stand te houden. Deze theorie werd ontworpen om de prolifebeweging een sterke troef uit handen te slaan: het wetenschappelijke feit dat ongeboren leven begint bij de bevruchting. Met deze hypothese kon de vraag over de menselijkheid van ongeboren wezens worden overgeslagen.

Waar jij misschien nog denkt dat abortus oké is, omdat het niet om een mens gaat, vindt de abortuslobby al jaren dat dát er helemaal niet toe doet. Al is het een mens, het mag worden gedood. Hoe abominabel deze opstelling is moet in de huidige tijd van coronamaatregelen des te meer aankomen. Kom op, we denken de hele dag na over deze ethiek. We wéten inmiddels dat we bij een botsing tussen het recht op leven en zelfbeschikking willen kiezen voor het leven. We zeggen dagelijks dat we wereldvreemde mensen gezond willen houden, ook als dat een offer vraagt van onze zelfbeschikking, ons recht op samenkomen en noem maar op. Omdat we dit massaal begrijpen, mogen we in steeds grotere getalen vragen waarom de pro-choice beweging van ons verlangt dat we de allerjongste mensen niet beschermen.

The Slave Name of Muhammad Ali

Tue, 19 Oct 2021 16:52:45 GMT

(and Islam's Forgotten Slave Trade)

According to many, he was the best boxer the world has ever seen. In 1964 Muhammad Ali surprised everyone by defeating Sonny Liston. He became the ideal champion with stunning technique, brilliant tactics and powerful charisma. Besides an exceptional athlete he was also a human rights activist who spoke out against racism and the draft for the Vietnam war. Less known is the fact that he became captivated by The Nation of Islam, a separatist group of African American Muslims that is ideologically far removed from orthodox Islam.

In the early sixties the group made contact with the rising star that was Cassius Marcellus Clay. The young boxer was told that his ancestors were Muslims and that a new Islamic name would do justice to that heritage. After obtaining his world title, Clay was quick to change his name to Muhammad Ali. This wasn’t the only thing the Nation of Islam conveyed to him. There was also the idea that white people are devils by nature and are for this reason denied entry into the city of Mecca. The movement also believes in the twentieth century redeemer, or Mahdi, called Wallace Fard Muhammad. [1]

Later in his life Muhammad Ali would convert again, this time to Sunnism, Islam’s largest denomination. In doing so he distanced himself from much of the errancy within the Nation of Islam. But his Islamic name remained and, needless to say, was fully accepted by the entire Muslim community. It is likely that it never occurred to him that his new name may also have been the result of deception. A closer look into what we consider a hidden tragedy seems more than fair. For this purpose, three topics will be discussed: First Islamic slavery followed by Ali’s new and old name.

I
Islamic Slavery

During interviews Ali explained his name change by stating that he wanted to be freed from what he called his slave name. [2] After all, Clay was the last name of white plantation owners who held one of his ancestors as a slave. Ali would say things like “we want to be called after the names of our people,“ making the influence of the Nation of Islam quite noticeable. At this point he seemed to believe that his ancestors were originally Muslims, hence the name change. Though the odds are relatively small, it cannot be ruled out that this was true for his more recent ancestors during the moment of their abduction from the African continent.

In the case of his original ancestors this is unlikely, since Islam did not form in Africa but was later imported, often through conquest and its consequence of slavery. The first leg of irony then is the fact that Muslims, like European Christians, have enslaved his African ancestors on a massive scale. Muslims, unlike Christians, began to practice slavery during the very first years of their religion, under the guidance of their prophet.

The slave export

While slavery existed among Africans before, Islamic slavery emerged from the seventh century onwards when Muslim armies conquered large parts of North Africa. The result of these “holy wars” and the establishment of Islamic states was the institutionalization of slavery, with the African “heathen” as its main victim.[3] From then on, in the 700 years before the Atlantic slave trade appeared on the African stage, Islam was virtually the only external influence on the political economy of Africa.[4]

For centuries the northern Islamic states took slaves from the African peoples who lived to their south, mainly East and Central Africa. This slavery was undeniably inspired by Islamic practice, says historian Paul Lovejoy.[5] Most orientalists and Islamic scholars would agree, seeing that this form of slavery goes back to the founding years of the religion. The Islamic system of slavery did not begin to die down until mid-nineteenth century, mostly due to European pressure, then taking more than a hundred years before becoming more or less eradicated.

Indelible theology

After all, Islam’s founding father had owned slaves throughout his ministry as did all his successors. And despite Muhammad’s prescription of freeing slaves for specific reasons, nothing in his instructions indicate that he favored the abolition of slavery, whether gradually or abrupt, says Murray Gordon, writer of Slavery in the Arab World.[6] The Islamic scriptures nowhere mention an overall condemnation of people who kidnap others and force them into slavery, contrary to the New Testament.[7] This led to thirteen centuries of slavery as an indelible part of the social system in the Islamic world. That slavery held out for so long has much to do with the fact that it is deeply rooted in Islamic law.[8] Many orientalists share this conclusion.[9]

The main routes

Africa became an important source of slaves, mostly due to the religious demand that new slaves be non-Muslims, even though states at times deviated from this theoretical approach.[10] The latter was to the dismay of many religious scholars, such as the famous Ahmad Baba, who time and again pointed out that Sharia exclusively permits the enslavement of non-Muslims.[11] Apart from the dividing line between slave and freeman on the basis of religion, there was also a clear preference for women and children. Both these characteristics were not shared by the Trans-Atlantic trade.[12]

The Islamic trading routes are mostly known by the names of three major trails: the Trans-Saharan, Red Sea, and East-Africa routes. These served markets within Africa as well as in the Middle East, West-Asia and India.

Here some may point out that the Islamization of more than half of the African continent was not the result of conquest and enslavement alone. Parts of West, Central and East Africa were indeed reached by Islam in various forms such as trading relations and the conversion of several local kings. But then again, this is an additional reason why Islamic slavery came to those areas, south of the northern Islamic states.[13] Muhammad Ali’s name change simply brought him to a different people that have forced Africans into slavery by the millions and were, to an extent, still doing it in his day and age.

Treatment of slaves

For many years, in East and West, there has also existed a misconception surrounding the treatment of slaves in the Middle East and other Islamic areas. It was said that they all shared a fate several times better than the slaves in the Americas, even to the paradoxal point of having an “intimate relationship” with their masters. This myth was debunked, for the most part, by more modern historians like Bernard Lewis in his book Race and Slavery in the Middle East.

Apart from the evident horrors of kidnapping and forced labor, he states that the death provoking Islamic deportations can by no means be called more humane than those run by Europeans or Americans. He went on to say that Islamic slave work is often incorrectly painted as exclusively domestic. Though the majority of slaves were domestic, there were plenty of slaves who ended up in heavy agricultural work, rarely seen by Western travelers at the time. They mainly encountered and described domestic slavery and hence compared two different types of slave labor, says Lewis.[14]

Additionally, there is a flipside to the fact that most slaves in the Islamic world were used for domestic work: the nature of domestic labor pertains to the reality that most Islamic slaves were women and children, and often eunuchs. Apart from their work as menials, Lewis continues, women were also used as concubines. Muslim owners were entitled by law to the sexual enjoyment of their slave women.[15]

Lastly, defenders of true Islamic slavery may be asked why Sharia has always prescribed that only non-Muslims may be taken as slaves, if the calling of a slave in the Islamic world was such a pleasant one.

The Numbers

Murray Gordon, in his book on Arab slavery, states that an estimated 11 million Africans were exported on behalf of the Islamic trade between the seventh and nineteenth century, exclusive of the number of deaths.[16] Historian Ralph Austen places the number at more than 7 million, up to the year 1600 alone, without taking some of the worst centuries into account. Paul Lovejoy, an expert in African history, calls this number a rough approximation and says that somewhere between 3.5 and 10 million would be accurate.[17]

As with any slave trade, the total amount of deaths during the Islamic trade is likely to have been much higher than the actual number of exported slaves. Crossing the Sahara, for instance, was brutal. In addition, many young male slaves were castrated because of the large demand for these costly eunuchs in the Muslim world. The number of deaths due to these “operations” – which were usually outsourced to merchants from Christian lands and elsewhere, because Islam forbids the practice – were high.[18]

According to historians the total number of African slaves is harder to determine for the Middle East trade than for the Trans-Atlantic export, which Philip Curtin also estimated at around 11 million slaves (between 9.5 and 12 million).[19] The people behind project Voyages see the western number around 12.5 million.[20]

Thoughts on proportions

Despite the similar numbers for both trades, it should be understood that the Western tragedy unfolded in a much shorter time than the Islamic, which is testimony to its grotesque yearly size. On the other hand, one could argue that since populations were much smaller in pre-colonial times, this changes the proportions and therefore the impact on societies, says Harvard scholar Steven Pinker, who studied the number of deaths during each of the largest human atrocities. According to his, sometimes disputed, methodology the “Middle Eastern slave trade” from the seventh to the nineteenth century jumps to number three on the all-time list.[21]

On a side note, the comparison between both systems is not meant to suggest one was worse than the other. The differences in publicity, remorse and the admission of guilt have formed the motivation for illuminating the Islamic trade, as it seems long overdue.

The numbers mentioned above only concern the African continent. Islamic slavery as a whole was, again similar to European slavery, much larger if we look beyond Africa and take into account the Ottoman and Barbary slavery on European and West-Asian territory, or the Islamic states that conquered large parts of India and practiced slavery there for centuries. Many Christians, for instance, have been enslaved by different Islamic states. Historian Robert C. Davis estimates this number at a minimum of 1 million slaves between 1530 and 1780 alone, during the Barbary slave trade.[22]

Abolition

The first Islamic countries began to move towards abolition around 1850. For some Arab countries this process didn’t finish until the second half of the twentieth century, ironically around the time of Muhammad Ali’s conversion. Abolition was mainly prompted by pressure from a number of West-European countries which, not too long before, had begun to abolish slavery of their own accord.[23] Unfortunately, an Islamic variant of the Christian abolition movement was virtually non-existent.[24] This is why, according to many scholars, diplomatic pressure from Europe was crucial.[25]

Bernard Lewis shared this opinion. In his influential work, he wrote that abolition was not likely to have come from the Muslim world because slavery is so embedded in Islam’s social system.[26] Historian William Clarence-Smith in his work, Islam and the abolition of slavery, mentions a long list of orientalists and other scholars who seem to agree with Lewis. But then, with a fair amount of stretching and pulling, he counters this by providing a second list, almost equal in size, of colleagues who supposedly disagree. See the following footnote for a brief analysis of what the author calls ‘orientalist contradictions’.[27] It seems evident that no historian would suggest that there wasn’t a single Islamic voice against slavery. Rather, most conclude that abolition primarily had to come from the West with its fast-growing and goal-oriented abolition movements and their ability to reach beyond the borders of their own empires.

Christian theory and practice

Despite the Christian roots of the abolition movements in the West, it is regularly asserted that the New Testament nowhere calls for the abolition of slavery. Though this claim on itself can be debated,[28] there may be a quick way to drag the contrast between the two religions into the light of pragmatism: Even if we accept, uncritically, what many Muslims and Christians claim, namely that their respective scriptures were at the very least meant to steer followers towards a gradual abolition of slavery, it remains undeniable that, historically, the Christians are the ones to eventually fulfill that promise of their own accord, basing it on their scriptures.[29]

It is of course true that Christians with commercial interests were responsible for one of the worst slave trades known to man. But at the same time other Christians, with a clear religious interest, were responsible for its widespread abolition, at home and abroad.

Temporary revival of slavery

It is no surprise then that it was again Islam that tempted the minds of nineteenth century Africa to commence with a revival of slavery. This was due to the establishment of several new Jihad states. There was the Sokoto caliphate in 1804, the caliphate of Hamdullahi (Masina) in the twenties, Segu Tukulor under al-Hajj ‘Umar in the forties through the sixties, the Samorian state in the seventies and eighties, the Mahdi’s state in the eighties and Rabeh’s state in the nineties.

This string of jihads lashed out from east to west around the Central Sudan.[30] In some towns this led to estimated slave populations of 53 percent, as seems to have been the case in the Segu district around 1894.[31] Around 1820 Egypt was still busy conquering many slaves, now under the guidance of a man ironically named Muhammad Ali. His message to an army unit, as it was about to raid the Nilotic Sudanese people, suggests that there was at times a racial element to the Arab slave trade: “You are aware that the end of all our effort and this expense is to procure negroes. Please show zeal in carrying out our wishes in this capital matter.”[32]

When Egypt began to distance itself from slavery due to British pressure, this led to the aforementioned Mahdi state. Its dynamic leader Muhammad Ahmad, who crowned himself as the Islamic redeemer, resisted Egypt and established a slave trading nation which would dominate the Nilotic Sudan until 1896.[33]

The last slavery states

Slavery remained present in a number of Arab countries until far into the twentieth century. Saudi Arabia and Yemen came to their official abolition in 1962, Oman in 1970. Mauritania followed in 1980 but didn’t criminalize slavery until 2007, resulting in the presence of old fashioned slavery of sub-Saharan black people to this day.[34]

With these facts we come to the second main leg of irony concerning Muhammad Ali’s choices in those years. When the young boxer took an Islamic name, while criticizing America’s slave trading history of 100 years prior, slaves were sold not far from the holy places of Islam in Saudi Arabia.[35]

Malcolm X

This irony may have been even greater for Malcolm X who had already converted to Sunnism. He actually visited Mecca in 1964. One can only speculate on how Malcolm X harmonized the fact that the Saudis had only begun to release African slaves two years prior to his meeting with their king, and his continuous reference to American slavery.

And this slavery did not stand on its own in Saudi history. The practice can be traced back some thirteen centuries, through an uninterrupted line, to the life of Muhammad in the very same areas. These facts did not stop Malcolm X from writing his famous lines in which he praises the Islamic equality he found there. He describes how the Arabs met him with a warm welcome, something he wasn’t accustomed to in America. That this difference between both countries made Malcolm X feel good is no surprise. But was this because of a tolerance towards his particular skin color or his religion? After all he was now a Muslim in an Islamic country. But not everyone was welcomed by the country in this manner. Slavery here had not been based on racism but on religious intolerance. It seems that Malcolm X either could not see this nuance or did not care.

Continued risk

Recent events show that a new revival of slavery is always around the bend. It is no modern phenomenon that the establishment of a caliphate, anywhere in the world, will have disastrous consequences for the fight against slavery. And the fight isn’t over. To this day African slaves can be found in Muslim countries like Mauritania[36], Sudan[37] and Yemen.[38] These modern crimes are echoes of past Islamic states in these regions. In Libya slavery is back after a short period of absence, which seems to be the result of the recent deposition of Khadaffi and the failed attempts to safely rebuild and control the country as well as the subsequent presence of ISIS and other jihadist groups.[39]

Modern condemnation behind smokescreens

Though stories of Islamic scholars who condemn slavery are popular, they always seem at odds with Islam’s history and sometimes even with previous statements by the same source. With some regularity one stumbles upon general condemnations of ISIS by Al-Azhar, while the true position of this leading Egyptian University is often not what people would expect. As recently as 2014 Suad Saleh, professor at Al-Azhar condoned the enslavement of women under Islamic rules.[40] Perhaps a parallel can be drawn between claims of Islamic innocence in our time and the observation made by senior diplomat Sir Arthur Hardinge, way back in 1928, that liberal “Europeanized” Muslims are sometimes inclined to pretending that slavery is not a foundational principle of Islam in order to obtain European favor.[41]

Academic silence

Academically it has been far too quiet with regards to the Arabic slave trade. This goes for the West, which has mostly been preoccupied with its own problematic history, but is also true for the Arabic world, which is disappointing to say the least. The theme of the Arab or Islamic slave trade was and is hardly mentioned, says Murray Gordon. Also, the Western level of shame attached to the practice is still absent in Arab thought. Gordon clarifies that speaking shame of slavery would mean doing so of Islam, which is still unthinkable in most Muslim countries.[42]

Bernard Lewis was another scholar who addressed this academic problem. He observed that the number of studies on the Trans-Atlantic, Roman and Greek slaveries run in the thousands, while a list of works on slavery in the Islamic areas would fit on a single page. Despite this academic silence, the subject is important for virtually every area and time in the central Islamic areas. According to him, there are plenty of sources to work with, but the sensitivity surrounding the matter may be too much for Islamic scholars to see past.[43]

Muhammad Ali’s Islamic ancestors?

As mentioned, it is unlikely for the original ancestors of Muhammad Ali to have been Muslims. However, there is a small chance that this was true for his more recent ancestors from Africa. The portion of Muslims in the slave population on the American continent is estimated to have been no larger than 30 percent, with the understanding that the majority of them were taken to South America.[44] For North America the percentage is sometimes estimated to have been around 10 percent.[45]

What should not be forgotten is the fact that Muslim slaves could have been slave masters themselves, before they were kidnapped and transported to the Americas. After all, there was a widespread presence of slaves in common Muslim households and, as we’ve seen from Bernard Lewis, plantations were not as uncommon as was once believed.[46] For a historical example, one could refer to the life of Muhammad Kaba Saghanughu. A black Muslim who was kidnapped out of Africa and brought to North America as a slave. It is known that his father had an African plantation with about 140 slaves.[47]

Regardless of whether Ali’s more recent ancestors were Muslims, the origins of his people are equally unrelated to Arab and European culture. Additionally, they did not have Arabic but African names. This adds more to the irony of Muhammad Ali’s name change. He took a name which not only bears all connection to his original ancestors but ironically points towards a religious community that has submerged a large portion of their continent in over a millennium of slavery.

II
Muhammad & Ali: Slave Owners

The next leg of irony in the story of Muhammad’s name change may have entered the reader’s mind by now, as we continue to examine whether this choice makes sense for someone who is so specifically anti-slavery and wishes to get rid of his slave name.

Muhammad refers to the founder and prophet of Islam and Ali was the name of his nephew and fourth successor. Both men were factually slave owners according to the most trusted theological sources of Sunni Islam. Not only did they buy and sell slaves, they also took them as spoils of war after the submission of non-Islamic people. Ibn Al-Qayyim, in his famous work Zaad al Ma’aad, mentions 9 female and 28 male slaves owned by Muhammad, one of them being a eunuch.[48] Daniel Pipes estimates the total number of slaves owned by Muhammad as high as seventy.[49]

Muhammad’s African slaves

Some of Muhammad’s slaves were “black”, as the sources call them. One of them is mentioned in a narration by Umar, Muhammad’s second successor.[50] At one point the prophet of Islam bought a slave by trading him for two black slaves.[51] He also owned a black slave called Anjasha, who rode the camels.[52] The Islamic sources speak of another black slave who was shot dead by an enemy’s arrow.[53] A different narration, which does not mention race, tells the story of Muhammad selling a slave in order to help the Muslim master who was in need of money.[54]

Female Slaves

Muhammad also had female slaves, some of which he used for sexual intercourse. This becomes clear from narrations such as one in which Muhammad was able to appease his jealous wives, after they learned of his sexual relations with a slave girl. He did so by promptly receiving a new verse of the Quran from Allah. In the verse, Allah urges him to continue to enjoy that which has been made permissible for him.[55]

Sexual conduct concerning female slaves

Both the Quran and the Hadith literature have always been interpreted to condone unlimited sexual relations with one’s personal collection of female slaves even if they were just captured. This is shown in several narrations which describe scenes after military conquests by Muhammad and his companions.[56] Also, an existing marriage bond between a newly obtained slave and her pagan husband brought no limitations to the rights of Muslims. Such a marriage was simply not acknowledged. Because even when Muhammad’s followers became reluctant to have intercourse with such women, because their imprisoned spouses were nearby, Muhammad had another immediate revelation from Allah, saying it is allowed to have intercourse with wedded slave women.[57]

Muhammad’s nephew Ali had a lot of slave dealings himself. According to one narration he was sent by his uncle and prophet to beat a slave woman who was accused of adultery. He changed his mind when he saw that she was still bleeding from giving birth. However, the narration proves that in general he was not against the idea of owning female slaves.[58] In another narration, in which Muhammad gave him two slaves, Ali did what slave traders do: he sold one of them.[59] And finally there is a narration describing how Ali had intercourse with a slave girl, with the outright permission of Muhammad.[60]

Manumitting slaves

Muhammad also released slaves, sometimes by buying them. This was seen as a pious act in the centuries after. This is regularly mentioned as proof for Islam’s supposed anti-slavery position. However, in practice, those slaves who were eligible for being manumitted were often converts to Islam.[61] Most importantly, the tradition of manumitting slaves was never understood to mean that (even gradual) abolition should be its result. New slaves could always be acquired under the existing Islamic rules. The command in the Quran to free slaves if you see good in them (Surah An-Nur, verse 33) clearly did not compel Muhammad to free his slaves, since he kept many. Additionally, according to a wide group of scholars, the context of this verse alludes to the rule that a slave may buy his freedom, if he has the funds and if the owner considers the slave fit for freedom and in no way harmful to Muslims or Islam.[62]

Bilal ibn Rabbah

Another example of problematic references to Islamic history is the story of Bilal ibn Rabbah, one of the first black slaves to have been freed by a companion of Muhammad. In reality, there is a crucial nuance Muslims should uncover before sharing these events with potential converts. According to the oldest surviving biography on the life of Muhammad, Bilal was traded for another black slave. After all, he had become Muslim during his stay with a pagan master who beat him because of it. Abu Bakr, one of Muhammad’s most trusted companions, saw this and decided to give the slave master a pagan black slave in return for Bilal. This, again, shows that full abolishment of all slavery was never the intention of the founding generation of Muslims.[63] Though Muslim writers do quote this source, they tend to simply leave out the part where the trade is made, perhaps to sustain the common myth that he was bought free because Islam came to abolish slavery.[64]

After Muhammad’s death his companions continued to practice slavery. This is evidenced by the Islamic sources, which mention the buying[65] and selling[66] of slaves as a reoccurring side issue in various narrations. The famous hadith collection Malik’s Muwatta holds a number of narrations which discuss the details of the sale and return of slaves to a great extent. These narrations explain things like what to do when a “defect” is found by the buyer. They even discuss who is responsible if the buyer has “already had intercourse” with a female slave.[67]

It can be no surprise that Islamic states and slavery almost always go hand in hand, even in modern times. The choice of human rights activist Muhammad Ali, to take these two names, is as tragic as it is ironic. Especially since one of the names belonged to the founder of his chosen religion. The general public’s ignorance with regard to these topics is great, which is unfortunate enough, knowing that this has not hindered the spread of misinformation. But the efforts of certain spokespeople to willingly present potential converts with a picture standing so opposite to reality, is more than disappointing.

III
Cassius Marcellus Clay: a white abolitionist

The full name that Muhammad Ali renounced happened to belong to a special Kentuckian. During an interview early in his boxing career Clay explained how he had been named after a local hero, but that he didn’t know what made him so famous.[68]

This brings the tragic irony of Ali’s name change to its fulfilling third leg. For it was this name that belonged to one of the fiercest abolitionists in the history of the United States. A man of stark contrast to the founding fathers of Islam. Cassius Marcellus Clay inherited a plantation from his father. He released its slaves and offered them a payed job. He was a rare pioneer in the Confederate states, having created its only anti-slavery newspaper called The True American.

During his political career Clay survived several attacks on his life by proponents of slavery. Despite this, he never backed away from his stance on the matter. In fact, he began to work for Abraham Lincoln and was one of his advisors for the text of the Emancipation Proclamation in 1863, written one hundred years prior to the abolition of slavery in Saudi Arabia.[69]

At this point the reader will perhaps understand why the word irony was used so systematically in this article. It is no laughable irony which is described here, but a sad one. Muhammad Ali not only took the name of two medieval slave traders, after converting to the religion responsible for millions of African slaves, but also renounced the name his parents gave him to remember a man who was prepared to die for the freedom of their people.

Islamic “evangelization” is often custom made

Despite these facts of history many people still convert to Islam specifically because of an alleged anti-slavery status. This is probably a result of the academic silence surrounding the Arab/Islamic slave trade and a lack of interest in media, documentary- and moviemakers. Another factor is undoubtedly found in the many attempts by Muslim leaders to increase the popularity of Islam by using fantastical stories like the one about Bilal ibn Rabbah. This form of deception is often applied to people with African roots as well as other groups.

To some it is known that Islamic dawah is often customized: the feminist is told that Muhammad was a champion of women’s rights; those with an affinity for science will hear that the Quran holds numerous scientific facts which were not known to mankind until many years after Islam’s inception; and the searching soul with an African heritage is given half-truths and plain lies, either without conscience or without knowledge, about how Islam abolished slavery. In the latter case, both history and the continued descriptions of Sharia are ignored. When people are not only looking for religious truth but also for their cultural roots, as seemed to be true for Muhammad Ali, their heart’s desires are in danger of being used by Islam activists, only to point them in the wrong direction all over again.

The tragedy behind Ali’s choice is great and it is to be hoped that those who have the opportunity to change their minds will have attention for the stated facts. But above all stands the necessity for Christians to take away people’s reasons for doubting the good truth of the Christian message and looking elsewhere, lest the beautiful lie retain its attraction.

It seems only appropriate to close with some words by William Wilberforce, a pioneer of the British abolition movement:

“ If to be feelingly alive to the sufferings of my fellow-creatures
and to be warmed with the desire of relieving their distresses, is to be a fanatic,
I am one of the most incurable fanatics ever permitted to be at large. ” [70]

Footnotes

[1] Mahdi refers to the Islamic “redeemer” whose arrival is said to precede the end of times. Wallace Fard Muhammad is still identified as this Mahdi today on the official website of The Nation of Islam: https://www.noi.org/noi-history/
[2] YouTube; March 6, 1964: Cassius Clay becomes Muhammad Ali. URL: https://www.youtube.com/watch?v=tsL4r_yhMLM
[3] Lovejoy, Paul, E.; ‘Transformations in Slavery, a History of Slavery in Africa’, third edition (2012), Cambridge University Press, p. 15; see also: Brunschvig, R.; ‘Encyclopaedia of Islam’; E.J. Brill (1986); Second Edition, Volume I, p. 31
[4] Lovejoy, p. 15
[5] Ibid., p. 24
[6] Gordon, Murray; ‘Slavery in the Arab World’; New Amsterdam Books (1989), p. 19
[7] The most involuntary form of slavery, whereby one is kidnapped and then forced into servitude, is unequivocally condemned in 1 Timothy 1:10. Then, 1 Corinthians 7:21-24 says that bondservants should obtain their freedom if they can, which demonstrates a clear preference. Though Paul speaks to Christian bondservants here, there is nothing to suggest that this shouldn’t refer to people of other faiths. The Greek word here is δοῦλος (translit.: doulos), which can refer to slaves and voluntary bondservants. Also, Ephesians 6:9 is a clear testimony to the thought that slave and master are both equal before God, or as the original text says: “God is not partial”. Paul then urges, again to both slave and master, to “do good” to each other regardless of their respective roles. This shows that the first Christians attempted to change hearts and minds everywhere, rather than try and change the man-made laws of the Roman Empire. Numerous other texts instruct Christians to give to orphans, widows and the poor, which may have resulted in a reduced number of people having to lower themselves to the status of a bondservant. See: Matthew 6:2-3; 19:21; 26:11; Luke 14:13; Romans 15:26; Galatians 2:10.
[8] Gordon, p. 44
[9] Clarence-Smith, W.G.; ‘Islam and the Abolition of Slavery’; Hurst & Co. (2006), p. 16-17
[10] Lovejoy; p. 3, 16, 30; see also: Lewis, Bernard; ‘Race and Slavery in the Middle East’, Oxford University Press (1990), p. 53
[11] Lovejoy, p. 31; Willis, John Ralph: ’Slaves and Slavery in Muslim Africa (vol. II): The servile estate’; Frank Cass & Co. (1985), p. 21
[12] Lovejoy, p. 63
[13] Ibid., p. 30
[14] Lewis, p. 100-102, 14
[15] Ibid., p. 14
[16] Gordon, p. ix
[17] Lovejoy, p. 25 & 27
[18] Ibid., p. 35
[19] Curtin, Philip, D.; ‘The Atlantic Slave Trade: A Census’; The University of Wisconsin Press (1969), p. 87
[20] Voyages: The Trans-Atlantic Slave Trade Database. URL: http://www.slavevoyages.org/assessment/estimates
[21] Pinker, Steven; ‘The Better Angels of Our Nature: Why Violence has Declined’, (Viking, 2011), p. 195 (see p. 193-194 for his methodology).
[22] Davis, Robert C.; ‘Christian Slaves, Muslim Masters: white slavery in the Mediterranean, the Barbary Coast and Italy, 1500-1800’; Palgrave Macmillan (2003), p. 23
[23] Lovejoy; p. 136, 148, 150; also see: Gordon, p. 161
[24] Gordon, p. 21, 44
[25] Gordon, p. 152-153; Brunschvig, p. 36; see also: Lovejoy, p. 216
[26] Lewis, p. 78-79
[27] On p. 16-19 of his book Clarence-Smith first refers to 16 orientalists who quite straightforwardly conclude that slavery had always been an integrated part of Islam, making abolition a tough sell in Islamic lands. Counter to that the author refers to 12 orientalists who supposedly have challenged these assumptions. His personal preference evidently goes to the latter group. Perhaps this is the reason for the sometimes far sought nature of his examples. For instance, he mainly mentions the opinion of the scholars concerning the Islamic scriptures with only a few mentions of minority voices who began to speak out against slavery (mainly at the beginning of the nineteenth century). One scholar, Murray Gordon, whose work is referenced in this article, nowhere says what Clarence-Smith indirectly makes him say on page 19, placing him in the second list. Even on pages mentioned by Clarence-Smith for this purpose, Gordon in reality says that the main motivation for Islamic abolition was European pressure, perhaps combined with expected economic and political benefits foreseen in the international future if abolition was pursued. On page x of his mentioned work, Gordon straightforwardly says that abolition by Islamic states was not a moral choice since slavery is sanctioned by the Quran. Surely a statement so similar to those of Bernard Lewis and others should have secured his place in the first list, but for some reason he ended up in the second. On page 209, also mentioned by Clarence-Smith, Gordon says that most Islamic leaders lacked the will to agree to abolition and, on page 208, that the European colonization of Africa vastly accelerated the process of abolition. On page 21 and 44 Gordon says that the well-known anti-slavery movements of the West were virtually non-existent in the Islamic world. On page 19 he states “…there is nothing in the Prophet’s prescription regarding slavery that would have us conclude that he even as much favored a gradual abolition of slavery.” And finally, Bernard Lewis, who Clarence-Smith accuses of “sweeping generalizations” in his description of the Islamic stance, in reality does leave room for initiatives by Muslim leaders. This is shown by his statement that “…for some time progress in this matter was due almost entirely to European urging and action…”, (Lewis, p. 79).
[28] See endnote 7
[29] See for instance the book Real Christanity by William Wilberforce, the great evangelical pioneer of the British abolition movement
[30] Lovejoy; p. 155
[31] Ibid., p. 191
[32] Ibid., p. 148
[33] Ibid., p. 149
[34] Klein, Martin A.; ‘Historical Dictionary of Slavery and Abolition’; Second Edition (2014), p. xxiv-xxv
[35] Gordon, p. 233-234; Chande, Abdin; ‘Encyclopedia of anti-slavery and abolition’, Volume 2 J-Z; Greenwood Press (2007), p. 599
[36] The Guardian, ‘The Unspeakable Truth about slavery in Mauritania’. URL: https://www.theguardian.com/global-development/2018/jun/08/the-unspeakable-truth-about-slavery-in-mauritania
[37] University of Central Florida; ‘A Modern Slave’s Story: Francis Bok; URL: https://www.youtube.com/watch?v=T_KZyjUVkMc
[38] Al-Jazeera; ‘The Ongoing Fight To Free Thousands Of African Slaves In Yemen’; URL: https://www.youtube.com/watch?v=KVuQTiQNJOE
[39] CNN; ‘People for sale, Where lives are auctioned for $400’; URL: https://edition.cnn.com/2017/11/14/africa/libya-migrant-auctions/index.html
[40] Memri TV, Al-Azhar professor Suad Saleh: In a legitimate war, Muslims can capture slavegirls and have sex with them. URL: https://www.memri.org/tv/al-azhar-professor-suad-saleh-legitimate-war-muslims-can-capture-slavegirls-and-have-sex-them
[41] Clarence-Smith, W.G.; ‘Islam and the Abolition of Slavery’; Hurst & Co. (2006), p. 128
[42] Gordon, p. x
[43] Lewis, preface
[44] Jaques, R. Kevin, Meigs-Jaques, Donna L. in: ‘Encyclopedia of Religion in the South’; Mercer University Press, Second edition, p. 394
[45] Tweed, Thomas, A.; ‘Islam in America: From African Slaves to Malcolm X’, University of North Carolina. URL: http://nationalhumanitiescenter.org/tserve/twenty/tkeyinfo/islam.htm
[46] Lovejoy, p. 216
[47] Madden, R.R.; ‘Twelve years in the West Indies’ II, p. 35; in: Addoun, Yacine Daddi and Lovejoy, Paul; ‘The Arabic Manuscript of Muhammad Kaba Saghanughu of Jamaica, c. 1820’, p. 11; see also: Lovejoy, Paul; ‘Transformations in Slavery’, p. 114
[48] Islamqa.com; Fatwa 26067. URL: https://islamqa.info/en/26067
[49] Pipes, Daniel; ‘Slave Soldiers and Islam; the Genesis of a Military System’; Yale University Press (1981), p. 140
[50] Sahih Bukhari, book 91, hadith 368. URL: https://muflihun.com/bukhari/91/368
[51] Sahih Muslim, book 10, hadith 3901. URL: https://muflihun.com/muslim/10/3901
[52] Sahih Bukhari, book 73, hadith 182. URL: https://muflihun.com/bukhari/73/182
[53] Sunan an-Nasa’i, book 35, hadith 3858. URL: https://muflihun.com/nasai/35/3858
[54] Sahih Bukhari, book 34, hadith 351. URL: https://muflihun.com/bukhari/34/351 ; see also: Sahih Bukhari, book 79, hadith 707. URL: https://muflihun.com/bukhari/79/707
[55] The Koran, chapter At-Tahriem (66), verse 1; Sunan an-Nasa’I, book 36, hadith 3411: URL: https://muflihun.com/nasai/36/3411
[56] Sahih al-Bukhari book 8, hadith 367. URL: https://muflihun.com/bukhari/8/367; Sahih Bukhari, book 62, hadith 137. URL: https://muflihun.com/bukhari/62/137; Sunan Abu Dawud, book 12, hadith 2167. URL: https://muflihun.com/abudawood/12/2167; Sahih Muslim, book 8, hadith 3373. URL: https://muflihun.com/muslim/8/3373; Sahih Muslim, book 8, hadith 3371. URL: https://muflihun.com/muslim/8/3371
[57] The Koran, chapter An-Nisa (4), verse 24; Sahih Muslim, book 8, hadith 3432. URL: https://muflihun.com/muslim/8/3432; Sunan Abu Dawud, book 12, hadith 2150. URL: https://muflihun.com/abudawood/12/2150
[58] Sahih Muslim, book 17, hadith 4224. URL: https://muflihun.com/muslim/17/4224; Jami’ at-Tirmidhi, book 15, hadith 1441. URL: https://muflihun.com/tirmidhi/15/1441
[59] Sunan Ibn Majah, book 12, hadith 2249. URL: https://muflihun.com/ibnmajah/12/2249; This hadith is deemed Daif, which means weak. However this does not imply that the events described did not happen, as some may incorrectly assert. The probability is still substantially high, only less than narrations in the authentic (Sahih) category. For an Islamic scholar’s explanation see Youtube: ‘The hadith is weak (daief) brother! Sheikh Hamza Yusuf’; URL: https://www.youtube.com/watch?v=COrxzfd5d2k; The reason why Muhammad seemed to frown upon Ali selling one of the slaves must be viewed in light of Islam’s restriction on splitting up related slaves.
[60] Sahih Bukhari, book 59, hadith 637. URL: https://muflihun.com/bukhari/59/637
[61] Clarence-Smith, p. 22
[62] See the tafsir (exegeses) of Ibn Kathir, the two Jalalayn’s and in Tanwîr al-Miqbâs min Tafsîr Ibn ‘Abbâs as well as in Tafhim al-Qur’an by Maududi.
[63] Guillaume, A; The Life of Muhammad, a Translation of Ishaq’s ‘Sirat Rasol Allah’, Oxford University Press (1998), p. 143-144
[64] https://discover-the-truth.com/2018/03/26/bilal-ibn-rabah-tortured-by-the-polytheists-of-quraysh/
[65] Sunan Abu Dawud, book 12, hadith 2155. URL: https://muflihun.com/abudawood/12/2155; Sunan Abu Dawud, book 24, hadith 3426. URL: https://muflihun.com/abudawood/24/3426 ; Sahih Bukhari, book 34, hadith 440. URL: https://muflihun.com/bukhari/34/440 ; Malik’s Muwatta, book 17, hadith 20. URL: https://muflihun.com/malik/17/20
[66] Sahih Bukhari, book 34, hadith 362. URL: https://muflihun.com/bukhari/34/362
[67] Malik’s Muwatta, book 31, hadith 4. URL: https://muflihun.com/malik/31/4
[68] Youtube: ‘Muhammad Ali interview on his name’; URL: https://www.youtube.com/watch?v=HxFHQd-rj0A
[69] Klein, p. 116
[70] Wilberforce, Robert Isaac and Samuel; The Life of William Wilberforce (1938), p. 290

Interview: een kennismaking met Chris Develing [audio]

Fri, 10 Sep 2021 10:03:09 GMT

Joop van der Elst reist regelmatig af voor een interview. In de zomer van 2021 kwam hij bij ons thuis om mijn vrouw en ik afzonderlijk van elkaar te interviewen. Het werd een mooi gesprek over geloof, het abortusdebat, de Islam en hoe ik Christus heb aangenomen als mijn Verlosser. Ik vertel over de prolifevisie, die ik tien jaar vóór mijn bekering aannam en over het worstelen met een over-rationele kijk op religie, waardoor dingen als berouw voor zonden er al snel bij inschoten.

Luister het interview dat Joop van der Elst met mij had:

United7 interview: Abortus een mensenrecht? [video]

Fri, 02 Jul 2021 06:18:22 GMT

Chris Develing over de abortusvisie
van het Europees Parlement

Bedenktijd bij abortus: betutteling of van levensbelang?

Fri, 16 Apr 2021 05:12:00 GMT

De bedenktijd werd ontworpen voor het ongeboren kind!

Een Kamermeerderheid wil dat de verplichte bedenktijd bij abortus wordt afgeschaft. Dat is gek, want de meerderheid van het Nederlandse volk (62%) vindt deze minimale beraadtermijn juist goed, zo bleek uit recent onderzoek van DirectResearch. Uit de tweede evaluatie van de abortuswet bleek bovendien dat de meeste abortusartsen, gynaecologen en verpleegkundigen (67%) vinden dat de bedenktijd een impulsieve abortuskeuze voorkomt. Die impulsiviteit voorkom je alleen als de bedenktijd verplicht is!

Maar het is betutteling van de vrouw om haar te vertellen hoe lang ze minimaal moet nadenken over een keuze die misschien allang is genomen en niet meer verandert, aldus Pia Dijkstra (D66). Die uitspraak zit me niet lekker. Gezien naast de mening van professionals en het Nederlandse volk lijkt het betoog van Dijkstra een ongefundeerde oproep tot meer abortus en dus minder kinderen. Zou dat een doel op zich kunnen zijn?

Bevolkingspolitiek

We weten dat D66 een dubieuze geschiedenis heeft als het gaat om wat de partij zelf ooit steenkoud “bevolkingspolitiek” noemde. Kort na haar oprichting baarde de partij een gelijknamige werkgroep die met veel bombarie pleitte voor het invoeren van “goede voorlichting van verantwoordelijkheidsbesef”. Volgens de werkgroep kon het anno 1969 echt niet meer bestaan dat mensen gewoon een derde kind namen. Dan zou Nederland immers zo vol raken dat gedwongen abortus en sterilisatie onvermijdelijk worden. D66 sprak destijds ook de wens uit om zo snel mogelijk tot een "stationair bevolkingsniveau" te komen.

De noodzaak voor afschaffing van de bedenktijd blijkt dus nergens uit - verwrongen ideeën over het klein houden van de populatie daargelaten. Toch is het mogelijk dat sommige vrouwen zich belemmerd voelen door de verplichte bedenktijd. Maar moet de samenleving direct in de houding springen wanneer iemand zich belemmerd voelt? De vrije keuze wordt immers nergens bemoeilijkt. Voelen we ons niet allemaal belemmerd door de coronamaatregelen? Op zichzelf is dat geen reden om zoiets af te schaffen. De mate van belemmering moet worden onderzocht en daarnaast is het belangrijk om te kijken waar de belemmering voor dient.

Evaluatie

In de tweede evaluatie wordt inderdaad gezegd dat sommige vrouwen de termijn zien als een belemmering. Zo’n 50 procent zou het zelfs als belastend ervaren, maar dat cijfer betreft de mening van de professionals waarvan de meerderheid ook had gezegd dat de bedenktijd een impulsieve beslissing voorkomt. Die groep merkt bovendien op dat de bedenktijd de behandelmogelijkheden inperkt, bijvoorbeeld als een vrouw geen abortuspil meer mag, omdat haar zwangerschap net voorbij de wettelijke grens komt. Hierbij gaat het om de voorkeursmethode die niet door kan gaan. Wat mij betreft is dit geen reden om deze te schrappen.

Ook in de laatste fase, kort voor de 24-wekengrens, kunnen vrouwen in de problemen komen doordat de bedenktijd een abortus wettelijk gezien onmogelijk maakt. De onderzoekers halen hierbij de 20-wekenecho aan, die handicaps bij het kind opspoort. Maar dit is een valse voorstelling. Ten eerste heb je na die echo nog vier weken om te beslissen. Bovendien kunnen abortusartsen nu al wettelijk afzien van de bedenktijd, als de mentale gezondheid van de vrouw in gevaar komt.

Ongeboren leven

Redenen om de bedenktijd te houden, beginnen al bij de toelichting die eind jaren zeventig aan het kersverse wetsvoorstel voor legale abortus werd toegevoegd. Daarin staat dat het artikel over bedenktijd bewust een stringent karakter kreeg, vanuit “één van de hoofdgedachten van het wetsontwerp, te weten de bescherming van ongeboren menselijk leven.” Ja, de Nederlandse abortuswet lijkt een tegenstrijdig ding, maar het staat er nu eenmaal: ongeboren leven.

En dat is nu precies waar geen enkele linkse partij met u over durft te spreken. Er wordt continu aandacht gevraagd voor de ongemakken die de vrouw vanwege dit wetsartikel zou ervaren, terwijl het artikel werd ontworpen ten behoeven van dat andere mensje, dat evengoed deel uitmaakt van dit ethische dilemma. Het verschil tussen voor- en tegenstanders van abortus is dan ook dat alleen de tegenstanders erkenning geven aan twee mensen.

De laatste kans

U zou bijna denken dat ik die vreselijke abortuswet verdedig, maar ik wil dat men zich tenminste houdt aan die paar strohalmen die het ongeboren kind daarin gegeven is. De minimale bedenktijd is zo’n laatste kans. We weten dat sommige vrouwen zich tijdens die periode bedenken. Waarom zou je die moeders hun kind willen afnemen, zodat ze pas achteraf hun fout beseffen? Het zou oneindig wrang zijn als deze groep een leven lang moet lijden zodat anderen zich niet betutteld hoeven te voelen!

De wet is al zo ruim opgesteld dat een moeder het leven van haar zoon of dochter om iedere reden mag beëindigen. Is het kind van de verkeerde bedpartner? Komt het dit jaar niet uit of is het een meisje? Werkelijk alles is in ons land geoorloofd en het is voor D66, GroenLinks en PvdA nog steeds niet genoeg. Wanneer we toestaan dat zij die paar dagen bedenktijd ook nog wegkapen, is het onbedoelde kind nagenoeg kansloos tegen de krachten die weigeren het wonderlijke leven in hem of haar te waarderen.

Europees recht en Victoria Koblenko

Fri, 09 Apr 2021 03:56:52 GMT

Het had zo'n mooi eerbetoon kunnen zijn
aan de Afrikaanse cultuur

Ondanks de titel – en de winst van D66 – gaat dit stukje niet over Europees recht. Dat zou saai zijn. Nee het gaat over Victoria Koblenko. Meer specifiek de haardracht van deze roomwitte uitoefenster van het beroep tv-persoonlijkheid. Dat haar is Europees recht. Zo mooi recht, daar kan een vrouw met kroeshaar slechts van dromen. Wat zeg ik nu? Europese uiterlijke kenmerken mooi noemen? Maar ik vind kroeshaar ook mooi. Ik zeg alleen dat Afrikaanse kroes nooit Europees recht wordt en andersom idem dito.

Maar we zijn tolerant én we kunnen heel veel. Dus wat blijkt: Afrikaans krom kan gewoon Europees recht worden. Je moet er wel wat voor doen, maar dan is het ook prachtig. Neem een Sylvana Simons in haar jongere jaren. Prima kapsel, gemaakt van (r)echte Afrikaanse haren.

Maar Victoria is – in tegenstelling tot Sylvana – in opspraak geraakt vanwege een oude foto waarop ze te zien is met zogenaamde cornrows, dat zijn zeg maar Afrikaans kromme haren in een figuurtje. Lang dat het duurt om dat zo te krijgen! Maar in plaats van een buiging voor al dat stilzitten, krijgt ze nu het verwijt een blanke racist te zijn en nog lang geen wedergeboren witte woke.

Culturele toe-eigening wordt het genoemd. Want het is haardracht van Afrikaanse mensen, of zoiets, ik had geen zin om het te lezen. En dat mogen alleen Afrikaanse vrouwen dragen. Het is namelijk helemaal geen compliment om Afrikaanse haardracht te imiteren, maar typische koloniale diefstal, aldus de vermoeiende woke lezing (denk ik).

En wat doet Victoria? Die wil gewoon in de Kalverstraat kunnen blijven rondsloffen, dus gaf ze toe aan de psychose die onze samenleving al zo lang doet denken aan een warrige vrouw met lippenstift ver voorbij de grenzen van haar lippen – waarvan ik lange tijd heb gedacht dat dát juist racistisch was.

Victoria had net zo goed schoensmeer op haar gezicht kunnen smeren, zo racistisch was haar foto en ze weet het zelf maar al te goed. Op haar Instagram zegt ze sorry en noemt ze zichzelf een racist . Dat levert haar vast veel complimentjes op van feministen met ongevlecht Europees okselhaar. “ Doe ik het goed? Zal ik mezelf anders slaan? Kijk, ik sla mezelf in mijn racistische rotgezicht … met een krultang ... uit India!! "

Victoria stijlt weer recht wat krom was. Maar het was niet krom omdat het niet klopte, ze vond krom haar juist mooi. Het was een eerbetoon aan de Afrikaanse cultuur. Normale mensen nemen mooie dingen namelijk van elkaar over. Aan mooie trends willen we graag meedoen en zo verspreiden we mooie dingen. Maar nee, recht moet recht blijven, zegt sektarisch links, en we mogen niet mixen. Het lijkt wel een Oud-testamentische groentetuin (kudo’s voor wie dit snapt) maar dan niet symbolisch. Of een salafistische moskee met de vrouwen achter en de mannen vooraan. Of een klein zwart meisje achterin de bus, omdat haar ras bepaalt wat haar opties zijn.

Je zou bijna zeggen dat de anti-racisten de racisten zijn. Maar dat kan niet. Want dan zou hun naam niet kloppen. En dat zou krom zijn. En dus racistisch.

NOS-hoofdredacteur vindt label 'prolife' hypocriet: terecht?

Mon, 08 Feb 2021 17:00:50 GMT

Is de NOS zich bewust van haar bias?

Veel mensen verdenken de NOS van gekleurde berichtgeving ten faveure van links gedachtengoed. Het Reformatorisch Dagblad vroeg de hoofdredacteur van de publieke nieuwsomroep, Marcel Gelauff, te reageren op de aantijgingen, met de berichtgeving rond het abortusdebat als één van de onderwerpen.

Marcel Gelauff zegt zich helemaal niet te herkennen in de kritiek, die onlangs nieuwe aandacht kreeg dankzij een betoog van de christelijke zanger, tekstschrijver en muzikant Christian Verwoerd. “De NOS verspreidt geen eigen meningen. Op grond van relevante nieuwsbronnen brengen wij nieuws, achtergrond en duiding. Overigens vind ik het een duidelijk geval van framing als iemand zich een aanhanger van de ‘prolifebeweging’ noemt. Die term verhult dat iemand tegen abortus is.”

Ik weet niet of de heer Gelauff deze vier zinnen achter elkaar uitsprak, maar de tegenstrijdigheid komt in het artikel duidelijk naar voren. Sterker nog, hij herhaalt hiermee een veelgehoorde pro-choice mening die overwaaide uit Amerika. Het zou kunnen dat dit zijn persoonlijke visie betreft, maar opvallend genoeg komt deze sterk terug in de berichtgeving van de NOS. Meestal schrijft men daar over ‘anti-abortusdemonstranten’ en ‘de anti-abortusbeweging’. De term ‘pro-life’ komt zelden voor.

Stijlboek

In het stijlboek van het toonaangevende Amerikaanse persbureau Associated Press staat dat de term ‘pro-life’ zoveel mogelijk moet worden vervangen door ‘anti-abortus’. Ook de termen termen ‘pro-choice’ en ‘pro-abortus’ krijgen overigens een vervangend woord toegewezen. Aangezien de heer Gelauff deze balans in het interview met RD niet aanhaalt, lijkt het een onwaarschijnlijke verklaring voor de teneur in NOS-verslagen. In het stijlboek van het Algemeen Nederlands Persbureau (ANP) wordt geen alternatief voor pro-life of pro-choice voorgesteld.

Wat kan de motivatie zijn voor zo’n redactionele keuze? Moeten leden van een beweging niet gewoon worden genoemd naar hun zelfgekozen label? Historicus Daniel K. Williams schreef in 2016 wat hij vindt van de afweging om naar eigen inzicht labels te veranderen. In zijn boek ‘Defenders of the Unborn’ schrijft hij dat voorstanders van abortusrechten met regelmaat verwijzen naar de hypocrisie van het label ‘pro-life’ als de persoon tevens een voorstander is van de doodstraf, wapenrechten of oorlog. Het label ‘anti-abortus’ zou bovendien veel accurater zijn. Toch wijst hij dit advies van de hand. “Indien we een studie naar de pro-lifebeweging als historici willen benaderen – en niet als voorvechter van een bepaalde politieke mening – is het beter om onze vooronderstellingen te laten varen en om de zelfgekozen termen van deze beweging te leren begrijpen alvorens deze te voorzien van een oordeel.”

Hoewel Williams vriendelijk blijft, door te zeggen dat deze afwegingen voor hem als historicus van belang zijn, bevat zijn betoog een voelbaar oordeel over de houding van veel moderne journalisten. Het is immers ook een journalistieke plicht om zo min mogelijk vooronderstellingen toe te laten in de eigen berichtgeving. Welke reden kan een journalist aandragen om wel van de oorspronkelijke termen af te wijken, behalve de door Williams aangehaalde vooringenomenheid vanuit een bepaalde politieke mening? Het label ‘pro-choice’ wordt door Associated Press weliswaar ook vervangen, maar wel door de positieve term ‘voorstander van abortusrechten’. Waarom wordt pro-life niet vervangen door ‘voorstander van het ongeboren levensrecht’, of iets dergelijks? Het valt op dat pro-choice, in tegenstelling tot pro-life, nergens in de richtlijn wordt belast met het anti-stigma. Om de website dictionary.com te citeren, is dat voorvoegsel “een verbale lijn in het zand – een scheiding tussen mensen die ergens voor zijn en mensen die ergens tegen zijn” en derhalve “niet bepaald een voorbeeld van positief taalgebruik”.

Wat is pro-life?

Er is nog een ander wezenlijk probleem met de vooringenomen opstelling van de heer Gelauff. Het lijkt erop dat hij zich onvoldoende verdiepte in de veelkleurigheid van de pro-lifebeweging. Williams hint in zijn boek naar het feit dat de beweging zich, al vanaf het prille begin, niet uitsluitend bezighoudt met abortus. Inmiddels is abortus wel de meest voornamelijke focus, maar er zijn pro-lifeorganisaties die zich voor een groot deel richten op thema’s als euthanasie, Natuurlijke Familieplanning (NFP) of kiembaanmodificatie. Het zou toch vreemd zijn om naar zulke organisaties te refereren als ‘anti-abortus’? Ook Schreeuw om Leven heeft zich vaak opgeworpen als een stem in zowel het debat rond euthanasie als familieplanning en is derhalve niet te vangen met Gelauffs voorkeursterm.

Hierom kan ik zijn mening in het Reformatorisch Dagblad neutraal noch weloverwogen noemen. Vorig jaar ontmoette ik de, overigens vriendelijke, hoofdredacteur kort tijdens een hoorzitting bij de Raad voor de Journalistiek. We troffen elkaar vanwege de klacht die ik namens Schreeuw om Leven had een klacht ingediend. Dat ging over een educatief ogende NOS-reportage over het abortusdebat, met daarin verkeerde medische informatie en negatieve associaties met onze stichting die niet kloppen.

De reportage was om meerdere redenen niet neutraal maar werd toch gepubliceerd op de website van SchoolTV. De Raad zag helaas niets in onze zorgvuldig geformuleerde punten. Maar, gelet op abortus-items van de NOS nadien, valt niet uit te sluiten dat Schreeuw om Leven zich ooit toch weer tot de Raad wendt.

De feministische tak van pro-choice is extremistisch

Sun, 04 Oct 2020 20:52:49 GMT

Ik koester de hoop dat rechts-liberale Nederlanders steeds vaker hun eigen abortusstrijd met feministen aangaan

Het kraakt in pro-choice land. Hier en daar sijpelen geluiden van abortusvoorstanders door die afwijken van de feministische lijn die al jaren domineert. Dat is niet vreemd omdat juist pro-choicers enorm verdeeld zijn over het moment waarop een ongeboren kind het recht op leven toekomt. De één vindt twaalf weken een prima grens, de ander acht weken. Toch is Nederland het enige EU-land dat abortus tot 24 weken zonder voorwaarden toestaat. Uit onderzoek dat TNS-NIPO in 2016 uitvoerde bleek dat deze wet ver afstaat van wat het Nederlandse volk hierover denkt. Maar liefst 88% van de Nederlanders vindt abortus bij 24 weken zwangerschap ongeoorloofd. Waarom is het dan toch al zo lang onze grens terwijl de abortuswet zelf destijds met 1 stem verschil werd aangenomen?

Ondanks de verschillen tussen voorstanders lijkt er maar één ideologische stroming echt een zaak te maken van legale abortus. Dat terwijl er vanuit rechts-liberale kant ook stevige steun is voor de mogelijkheid om een zwangerschap af te breken. Maar doordat die laatste groep zich steeds meer afzijdig leek te houden kregen feministen het alleenrecht van het opkomen voor wat zij zien als vrouwenrechten.

Als prolifer vind ik dat jammer omdat ik het als winst beschouw wanneer pro-choice zich minder extreem opstelt. Ja, minder extreem. Het klinkt voor sommige mensen vast vreemd in de oren dat ik zoiets zeg. Maar in mijn ogen is de feministische tak van pro-choice extreem. Niet alleen vanwege de 24-wekengrens, maar ook vanwege hun wens om abortuspillen zonder fysiek onderzoek door een arts voor te schrijven en hun vaak stilletjes gekoesterde wens om abortus te legaliseren gedurende de volledige negen maanden van de zwangerschap.

Enter Rebecca Gomperts. Gomperts is de oprichtster van Women on Waves, bekend van onder meer de abortusboot die, tot ergernis van sommige soevereine staten, voor de kust van andere landen vrouwen komt helpen ongeboren kinderen te doden. Pas geleden was zij te gast in het TV-programma De Vooravond. Het leek eerst een ererondje te worden waarin ze wat pluimen ophaalt voor het feit dat Times Magazine haar één van de 100 meest invloedrijke personen van 2020 heeft genoemd. Zo begon het ook.

Ze werd vol lof ontvangen door presentatie-duo Fidan Ekiz en Renze Klamer, die haar in één adem noemden met Biden, Merkel en Trump. Dat laatste leek meteen al verkeerd te vallen bij Gomperts, want ze corrigeerde het duo door aan te geven dat ze zich in dát rijtje niet zo thuis voelt. Een smakeloos stukje polarisering dat de gemiddelde Nederlander allang niet meer opvalt. Ook werd haar niets gevraagd over de keiharde waarschuwing die haar andere organisatie, Women on Web, vorig jaar kreeg van de Food & Drug Administration voor het aan Amerikaanse vrouwen verkopen van niet-goedgekeurde abortuspillen uit India. So far so good.

Maar toen kreeg Klamer het in zijn bol. Hij waagde het om, héél voorzichtig, aan de koningin der abortusrechten te vragen of het niet prettig zou zijn als er wat meer discussie over de abortusgrens mocht bestaan. Eventueel. Als er tijd over is. Maar het hoeft niet. Sorry. Gomperts was zichtbaar not-amused en gaf een antwoord dat niet eens een omzeiling genoemd kan worden. Ze leek gedreven door cynisme toen ze terugbeet dat “een zwangerschap levensbedreigend is voor een vrouw“, omdat er meer vrouwen zouden sterven tijdens een zwangerschap dan bij een abortus. In mijn ogen is dat een walgelijke uitspraak die onbedoeld een lugubere wending kreeg toen ze meteen daarna zei dat de meeste zwangere vrouwen “gelukkig geen abortus willen”. Bovendien is het absurd om een vergelijking te maken tussen de reeks potentiële problemen die gedurende negen, grotendeels ongecontroleerde, maanden kunnen optreden en een korte ingreep die meestal geschiedt onder toezicht van artsen.

Wat presentator Klamer bewoog om die vraag te stellen lichtte hij zelf toe. Hij vind het jammer dat de abortusdiscussie vaak vanuit extremen wordt gevoerd. Aan de pro-choice kant wees hij hiervoor naar “het feest van de progressiviteit“ als het gaat om abortusrechten. Ekiz steunde hem hierin door te zeggen dat “die feestelijke stemming eromheen gek voelt, omdat je het wel hebt over het leven.” Als pro-lifer voelde ik me voor heel even Robert DeNiro in de film Cop Land, nadat Stallone heeft besloten eindelijk een kerel te worden die opstaat tegen onrecht: “If that cupcake makes a mess we’ve got a case again.”

Pro-choice fanaten trokken de voorzichtige vragen van Ekiz en Klamer slecht. Zo schreef Arjen Fortuin in NRC:

“Door welke tijdmachine waren we in een gesprek beland waarin ‘baas in eigen buik’ als een ‘extreem’ standpunt werd geduid?”

Dat Ekiz even later had gezegd vooral te doelen op het toejuichen van feministische verworvenheden heeft Fortuin blijkbaar niet meer gehoord, mogelijk omdat de meltdown toen al te ver gevorderd was.

Feit is dat feministen tot op het hoogste politieke niveau gelachen, en gejuicht hebben, om het bereiken van een stukje extra abortusrecht. Een voorbeeld is het moment waarop New York de abortusgrens – ook daar tegen de opinie van het volk – verruimde tot 9 maanden, mits er sprake is van bijvoorbeeld mentale problemen. Op die bewuste dag was er onder Democraten niet alleen sprake van een feestelijke stemming . Ook werd de naald van het World Trade Center als trofee gebruikt door het felroze te laten verlichten . Bovendien bestaan er allerlei bewegingen zoals Shout Your Abortion die oproepen tot het vieren van je abortus. De Satanistentempel (het zullen je medestanders maar zijn) heeft een abortusritueel op haar website met affirmaties over het gebruiken van je vrouwenrecht. En je hoeft niet ver op TikTok te zoeken om video’s te vinden van jonge meiden die lachend een story online zetten over hun feestelijke dagje bij het abortuscentrum. Was de vraag van Ekiz terecht? Mwah.

Even later bleek aan tafel dat ‘baas in eigen buik’ inderdaad een extreem standpunt is. Dat werd op pijnlijke wijze duidelijk toen tafelgast Martin Koolhoven vroeg tot welke leeftijd van de foetus het een recht van de vrouw is om abortus plegen. “Dat vind ik ook een beslissing die aan de vrouw is”, antwoordde Gomperts. Koolhoven pakte verrassend door en vroeg wat iedere pro-lifer op dat moment zou vragen: “Dus dat zou zelfs tot 9 maanden kunnen, wat jou betreft?” Gomperts dacht na en antwoordde gewiekst: “Nee, niet ‘wat mij betreft’”. Koolhoven doorzag de semantische twist en herformuleerde: “Zolang het kind in het lijf zit van de vrouw, vindt jij het ’t recht van de vrouw?”
Gomperts zal op dat moment hebben beseft dat Nederland nog niet klaar is voor het echte doel van feministen wereldwijd en begon weer te draaien: “Nou, in Nederland is het zo dat we het hebben tot levensvatbaarheid”
“Maar dat vroeg ik niet he…”, kapte Koolhoven af.
Ik had het zelf niet beter kunnen doen. Want ‘baas in eigen buik’ betekent toch niet dat de overheid na vijf en een halve maand alsnog de baas wordt over jouw lichaam? Dat is geen logisch gevolg van de leus én niet wat de pro-choice filosofie sinds de jaren zeventig leert.

Toen Renze de vraag van Koolhoven nog even warm hield greep Gomperts toch weer terug naar de Nederlandse wet. Die vond ze voor Nederland goed. Maar ze weet in haar achterhoofd dat er in andere landen regelmatig vraag is naar abortus voorbij de grens van 24 weken. Niet voor niets heeft de door haar geprezen WHO officiële richtlijnen opgesteld voor het ná die grens innemen van abortuspillen.

Vervolgens ging Gomperts de mist in met feiten toen ze verzonnen statistieken aanhaalde om zich uit de ontmaskerende ondervraging te redden. In de discussie over de abortusgrens benadrukte ze dat “bijna alle abortussen binnen de eerste twaalf weken plaatsvinden.” Dat is simpelweg niet waar. In het meest recente jaarrapport staat dat 17 procent van alle abortussen na twaalf weken plaatsvond. Dat komt niet in de buurt van wat Gomperts schetste. Dat zijn immers op jaarbasis 5.447 abortussen.

Het verbaasde me niet dat Gomperts daarbij het pro-choice praatje afstak dat het bij die cijfers vaak ook nog eens gaat om medische redenen voor het afbreken van een gewenste zwangerschap. Echter, ook dat is pertinent onwaar. In de rapportage van hetzelfde jaar staat dat 1.211 abortussen werden uitgevoerd “op basis van resultaten uit prenatale diagnostiek”. En die diagnoses worden ook vóór twaalf weken vastgesteld, wat het aantal medische abortussen na twaalf weken nog kleiner maakt. Dit alles betekent dat minstens 4.236 abortussen na week twaalf zijn uitgevoerd zonder medische aanleiding. Dat zijn gemiddeld zestien abortussen per werkdag. Dus ‘bijna nooit’ of iedere dag ruim een half klaslokaal? Zegt u het maar.

Tijdens online discussies hierover schreef Stella Bergsma op Twitter nog naar me dat Gomperts sprak over ‘de aantallen van haar eigen abortusboot’ Die context blijkt echter niet uit haar woorden en ook niet uit de morele vraagstelling van Koolhoven. Sterker nog, Gomperts haalde de context van de Nederlandse wet zelf aan. Bovendien zijn deze verzonnen statistieken een standaard onderdeel van het feministische antwoord op kritische vragen rondom de abortusgrens.

Loes Reijmer kopte in de Volkskrant ‘hoe het verzet tegen abortus de vooravond was binnengeslopen’. Het moet niet gekker worden. Klamer en Ekiz hadden een klein vraagje die, gelet op hun herhaaldelijke steunbetuiging aan legale abortus, meer uit rechts liberale hoek komt dan uit een anti-abortus manier van denken. Maar dát was dus al teveel gezonde discussie voor feministisch Nederland. Hierdoor is één ding duidelijk geworden: kom niet aan de logica achter legale abortus. Houd je mond erover. Zelfs als progressieve abortuswetten wereldwijd steeds verder worden opgerekt tot aan dodelijke behandelingen op ongeboren baby’s van negen maanden.

Feit blijft dat Nederland niets heeft met een abortuswet van 24 weken. Uit het genoemde rapport van TNS-NIPO bleek zelfs dat 86% al moeite heeft met abortus bij twaalf weken. Logisch, want dan zijn alle organen in beginsel gevormd en valt foetale pijnbeleving tijdens de abortus (het uit elkaar trekken van het ongeboren kind) niet uit te sluiten. Dat laatste zeg ik niet hoor, maar de pro-choice walvi s onder de neurowetenschappers Stuart Derbyshire.

Hoewel mijn standpunt over abortus nog meer oog heeft voor het ongeboren leven koester ik de hoop dat rechts-liberale Nederlanders steeds vaker hun eigen abortusstrijd met feministen aangaan.

De hypocrisie van het collectief: 'Cuties' houdt Westen een spiegel voor

Tue, 15 Sep 2020 20:32:21 GMT

Waarom accepteren we dat porno voor jonge meisjes toegankelijker is dan lessen over

zelfrespect en gezonde relaties?

Mijn eerste kennismaking met de Franse Netflixfilm Cuties werd gefaciliteerd door Amerikaanse conservatieve media. Bij het lezen van grote koppen over ‘de pedofilie van Netflix’ leek het me vooral een wat overdreven narratief. Een poos later zag ik op Facebook wat expliciete beelden voorbijkomen. Schokkend. Die conservatieven hebben groot gelijk, dacht ik. Ik besloot de film te kijken, mede om te bepalen of ik Netflix vaarwel moet zeggen. Na die anderhalf uur ben ik volgens velen waarschijnlijk links van het midden uitgekomen. Zelf zie ik het aloude conservatieve gelijk over seksualisering terug in de boodschap die filmmaakster Maïmouna Doucouré met Cuties lijkt te willen afgeven.

Cuties is geen propaganda voor pedofilie, zoals sommigen beweren. Het is eerder de naakte waarheid van westerse progressie en islamitische vrouwenonderdrukking in 2020. Natuurlijk ben ik een aantal keer geschrokken van beelden met daarin halfnaakte meisjes van 11 die zich gedroegen als Cardi B. of, voor mensen van mijn generatie, Madonna. Wie op zo’n moment niet snel beseft dat een goede filmmaker – en de film is goed gemaakt – de kijker precies laat voelen wat hij voor ogen heeft, zal blijven hangen in de klacht dat dit een grensoverschrijdende film betreft op een filmpodium dat toch al niet te vertrouwen was. Dat is zonde, omdat ik denk dat de filmmaakster juist deze critici probeert te vragen waarom ze zo geschokt zijn.

Spoiler alert

In Cuties maak je kennis met Amy, een 11-jarig islamitisch/Afrikaans meisje dat opgroeit in een Franse buitenwijk. Ze leidt een bestaan waarin dromen worden geplet: onbevredigend, onwaardig. Haar moeder gaat gebukt onder het voornemen van haar echtgenoot om een tweede bruid uit Afrika mee te nemen. Amy weet al vroeg welke toekomst haar te wachten staat. Ze krijgt de kans om zich los te breken als ze in contact komt met een viertal stuurloze leeftijdsgenootjes die stuk voor stuk uitstralen dat er thuis niet voldoende naar ze wordt omgekeken.

Vroeg in de film zien we hoe het groepje op school pornografisch materiaal kijkt op het roze mobieltje van één van de meiden. Meteen daarna proberen ze hun eigen ‘pornografisch materiaal’ te maken door op het jongenstoilet stiekem het geslachtsdeel van een klasgenoot te filmen. Amy mag zich bewijzen door deze taak op zich te nemen. Het mislukt, maar haar moed werpt toch vruchten af. Ze mag met het dansgroepje omgaan. Deze scene zette mij op het spoor van de spiegel die de filmmaakster het Westen lijkt voor te houden. Waarom accepteren we dat porno voor hele jonge meiden toegankelijker is dan lessen over zelfrespect en gezonde relaties?

Nu Amy zich deels heeft losgebroken van haar afkomst zien we dat de nodige mentale problemen zich beginnen te openbaren. Ze raakt totaal geobsedeerd door haar nieuwe vriendinnen en wil koste wat kost bij de groep blijven. Hierdoor haalt Amy zich vreemde ideeën in het hoofd over wat het inhoudt om een echte vrouw te zijn. Maar zijn die ideeën wel zo vreemd?

Misschien niet, omdat de film laat zien wat Amy allerlei rijke idolen op YouTube heeft zien doen: expliciet seksuele dansbewegingen waarbij jonge vrouwen hun geslachtsdeel vastgrijpen terwijl ze sluw en aandoenlijk tegelijk in de camera kijken; gratis porno op haar gestolen mobieltje; half naakte vrouwen op straat. Niets van hun gedrag komt uit de koker van andere kinderen. Amy en haar dansgroep keken alles af van volwassen gedragingen die op 1001 aantrekkelijke manieren toegankelijk voor ze zijn gemaakt. De beschikbaarheid van deze invloeden is volgens de meeste mensen altijd de schuld van een ander, zo lijkt het. Maar zullen we het voor één keer bij onszelf zoeken? Ja, ook als je thuis een internetfiltertje hebt om je eigen kinderen te beschermen. Wanneer gebruikten we ons kiesrecht bijvoorbeeld voor het laatst om mensen te verkiezen die wetten over dit soort ‘vrijheden’ willen wegstemmen? De SGP wordt nog weleens uitgelachen als ze zich zorgen maken over Second Love, porno of seksueel getinte video’s, waardoor ik vermoed dat veel mensen zich met deze vraag geen raad weten.

In mijn tijd sprak men over de Lambada als de verboden dans, omdat deze te seksueel zou zijn. Hoewel dat verhaal een broodje aap is, konden de meesten wel begrijpen waarom er gesteggel over was. De laatste dans in Cuties is minstens vijftig tinten grijzer. Ze grijpen zichzelf bij het kruis, vingers in de mond, zwoele blik naar het publiek en ga zo maar door. Oftewel, de normaalste zaak van de wereld voor carrière bewuste vrouwen van 18, maar opeens een probleem als blijkt dat kinderen van 11 ook YouTube-wijs kunnen zijn.

De scène waarin het publiek (niet toevallig vooral moeders met kleine kinderen) Amy’s ‘smerige’ dans afkeurt, maakt dan ook iets zichtbaar dat ik de hypocrisie van het collectief noem. Want als je nooit echt moeite had met de toegankelijkheid en legaliteit van gratis porno op het internet, prostitutie een vrouwenrecht vindt, nooit een probleem maakte van sexy dansjes op MTV, vrouwonterende teksten op FunX regelmatig door de vingers zag bij het zien van je swingende dochter, et cetera, verspeelde je dáármee het recht om deze film te bekritiseren.

De meiden dansen met volle overgave de meest vulgaire moves die ze kennen, juist omdat ze van YouTube leerden dat je dán de meeste likes krijgt. Amy was immers al een lokale heldin dankzij haar steeds pornografischer wordende Instagramaccount. De afkeurende blikken uit het publiek verbazen Amy dan ook. ‘Dit is toch wat iedereen mooi vindt?’, lijkt ze te denken.
Het is deze afwijzing die Amy terugwerpt naar haar culturele en religieuze normen en waarden. Een basis die ze verachtte maar opeens niet meer zo verstikkend voelt als een paar maanden geleden, toen ze zo verlangde naar de vrijheden die ze buiten zag. Ze barst in tranen uit en rent het podium af, terug naar huis. Daar wachten nieuwe oordelen haar op bij de deur.

Ja, sommige beelden gaan echt te ver. Daarom is het terecht dat men een onderzoek overweegt naar de handelingen die deze jonge actrices hebben moeten uitvoeren. Maar schokkende beelden zijn bij uitstek geschikt voor het creëren van conservatieve veranderingen. De progressiviteit van winst maken uit slavenarbeid werd in de negentiende eeuw aan de kaak gesteld met lange verhandelingen over het leed dat slaven in Verweggistan ondergingen. De publieke opinie nam een vaart toen de afschaffingsbeweging afbeeldingen van hun littekens begon te vertonen en de elite werd gevraagd slavenschepen te bezoeken waar het slavenbloed nog van het hout droop. Schokkende beelden van de realiteit zijn een uiterst effectief middel dat de activist de macht geeft om de verontwaardigde te confronteren met zijn hypocrisie: ‘U vindt dit schokkend? Heeft u hier niet zelf voor gekozen toen u stemde, toen u wegkeek en wegwuifde?’

Deze controversiële film legt de vinger op de hypocrisie van het collectief, omdat er een collectieve plicht bestaat die verder reikt dan onze eigen voordeur, waar we denken dat internetfiltertjes onze kinderen beschermen. We hebben collectief gefaald. Ook als u, het individu, nooit voorstander was van de genoemde ‘progressie’. Want deze negatieve invloeden bepalen op dit moment meer dan u weet het leven van onze schoolgaande jeugd. De immorele seksualisering van onze samenleving moet, net als de in de film behandelde vrouwenonderdrukking vanuit een misplaatste overtuiging van wat God behaagt, drastisch worden herzien. Cuties legt dat bloot middels een offer dat ik sinds het zien van de film steeds beter denk te begrijpen.

Abortuspijn bij foetus zo aannemelijk dat beleid moet wijzigen

Fri, 04 Sep 2020 04:23:20 GMT

Geprezen neuro-wetenschapper en abortusvoorstander veranderde van gedachten

De prolifebeweging schiet onder de streep weinig op met nieuwe bevindingen die erop wijzen dat veel ongeboren kinderen mogelijk toch pijn lijden bij een abortus. Ze kunnen wel een eyeopener zijn voor voorstanders van abortus.

De Britse wetenschapper Stuart Derbyshire doet al jaren onderzoek naar de pijnbeleving van ongeboren kinderen. Al die tijd concludeert hij dat er geen bewijs was voor de claim dat zij vóór een zwangerschap van 24 weken pijn kunnen ervaren. In zijn nieuwste publicatie schuift hij die conclusie echter van tafel, omdat oude en nieuwe studies hem van het tegendeel overtuigden. Wat betekent dit voor abortus in Nederland, waar 24 weken de wettelijke grens is?

Derbyshire, zelf uitgesproken prochoice (vrije keus voor abortus), stelt samen met zijn prolifecollega John Bockmann vast dat een oude aanname over pijnbeleving onhoudbaar is geworden. Veel wetenschappers geloofden dat een ontwikkelde hersenschors, bij 24 weken zwangerschap, cruciaal is voor de beleving van pijn. Ondanks het bestaan van andere onderzoeksresultaten die dit in twijfel trekken, hield de abortusbeweging hardnekkig vast aan deze lijn. Die werd zelfs, ten onrechte, een consensus genoemd.

Verdoving

Ook recenter onderzoek, naar mensen zonder werkende hersenschors en naar fretten, heeft Derbyshire overtuigd. Volgens de onderzoekers is pijnbeleving vanaf achttien weken zwangerschap allerminst uit te sluiten. Zelfs een ondergrens van twaalf weken wordt voor mogelijk gehouden. Het ongeboren kind zelf is dan nog maar tien weken oud. Ook als de hersenschors toch nodig zou zijn om pijn te kunnen ervaren, weet men nu dat de omstandigheden voor pijnbeleving na twaalf weken wezenlijk niet verschillen van die bij 24 weken, aldus de onderzoekers:

„Samenvattend: huidig neurowetenschappelijk bewijs ondermijnt de noodzaak van de hersenschors voor de beleving van pijn. Zelfs als de hersenschors als noodzakelijk wordt beschouwd voor pijnbeleving, is er goed bewijs dat de projecties van de thalamus in de subplaat, die rond 12 weken in ontwikkeling komen, functioneel zijn en equivalent aan de thalamocorticale projecties die in ontwikkeling komen rond 24 weken zwangerschap. Derhalve steunt het huidige neurowetenschappelijke bewijs de mogelijkheid van foetale pijn vóór het ”consensuele” punt van 24 weken.”

Toch denken Derbyshire en Bockmann niet hetzelfde over de praktijkgevolgen van hun conclusies. Derbyshire adviseert dat vrouwen en artsen op basis van de omstandigheden en hun eigen geweten kiezen voor of tegen verdoving van het ongeboren kind. Bockmann vindt dat verdoving standaard moet plaatsvinden bij alle abortussen vanaf twaalf weken. Dat laatste lijkt de meest gewetensvolle positie. Immers, bij twijfel over zo’n aangrijpend thema is terughoudendheid het enige logische gevolg.

Niet transparant

De komende tijd moet duidelijk worden of dit nieuws gevolgen heeft voor het werk van abortuscentra in Nederland. Mogelijk voorkomt men met de huidige abortusmethode reeds pijn bij de ongeborene vanaf die zwangerschapsweek. Abortuscentra zijn hierover niet erg transparant, maar als we de spaarzame uitingen hierover moeten geloven, knippen Nederlandse aborteurs eerst de navelstreng door. Dit zou kunnen betekenen dat discussies over pijnbeleving overbodig zijn, mits deze handeling de direct daaropvolgende abortus inderdaad pijnloos maakt. Of dat zo is, mogen abortuscentra zelf vertellen. Hun websites geven niets prijs en ook de NVOG-richtlijn zwijgt erover.

Derbyshire en Bockmann spreken eveneens nergens over het doorknippen van de navelstreng, maar geven wel aan dat soms gekozen wordt voor een dodelijke injectie, voordat het ongeboren kind in stukken wordt geknipt.

Hoog op agenda

Er zijn twee redenen waarom er door het rapport van Derbyshire en Bockmann veel zou kunnen veranderen in de abortusdiscussie. Om te beginnen lijkt er een nachtmerrie te zijn uitgekomen waaraan niemand, ongeacht welke ideologische overtuiging men heeft, durfde te denken: kinderen tussen de 12 en 24 weken wordt mogelijk al jaren pijn gedaan. En dat terwijl aborteurs konden weten dat wetenschappelijk bewijs dit niet uitsluit.

Voor de toekomst betekent dit, in de ogen van abortusvoorstanders, dat verdoving (of wellicht het doorknippen van de navelstreng) abortus rechtvaardigt. In haar algemene strijd tegen abortus schiet de prolifebeweging dan ook niet veel op met de nieuwe bevindingen, vooral omdat haar bezwaren tegen abortus niet zijn gebaseerd op pijnbeleving. Men mag er wel van uitgaan dat het voorkomen van pijn bij ongeboren kinderen bij iedere partij binnen het abortusdebat hoog op de agenda staat.

De onderzoeksbevindingen kunnen wel een eyeopener zijn voor mensen die tot voor kort abortus steunden zonder het ongeboren kind te beschouwen als mens. Want als een ongeboren menselijk wezen net zo kan lijden als een ieder van ons, wanneer men ons prikt of steekt, dan doodt abortus in al die gevallen dus een mens. Zelfs prochoicers moeten nu toegeven dat dit op z’n minst geldt voor de jaarlijks paar duizend ongeboren kinderen die tussen de 18 en 24 weken worden geaborteerd in Nederland .

Dit artikel is eerder gepubliceerd in het Reformatorisch Dagblad en bij het Logos Instituut .

Wat Exodus 21:22 ons vertelt over abortus

Sat, 01 Aug 2020 16:15:43 GMT

Een passage die door pro-choice wordt gebruikt,

is eigenlijk prolife

Misschien is het u weleens overkomen. Een atheïst, orthodoxe jood of misschien zelfs een christen, drukt u tijdens een discussie op het hart dat abortus helemaal niet wordt afgekeurd in de Bijbel. De passage waar men dan vaak naar verwijst is Exodus 21:22-25. Daarin gaat het over twee vechtende mannen die daarbij een vrouw zo aanstoten dat haar kind ter wereld komt. Loopt dit met een sisser af, dan zal een geldboete volstaan. Maar is er letsel, dan geldt de lex talionis, oftewel een leven voor een leven, een oog voor een oog, et cetera. De vraag is echter: letsel bij wie?

De Amerikaanse Greg Koukl studeerde af in de apologetiek (christelijke geloofsverdediging). Volgens hem is Exodus 21:22-25 allesbehalve een problematische passage voor de christen die opkomt voor ongeboren leven. Integendeel, het is juist dé passage die hij aanhaalt om zijn pro-life visie Bijbels te onderbouwen. Abortus provocatus wordt namelijk niet expliciet genoemd in de Schrift, maar in deze tekst van Mozes gaat het wel om een wettelijke implicatie. Hierdoor valt enige kritiek over poëtische lading weg. Maar hoe komt het dat critici hiermee juist een troef in handen denken te hebben?

Laten we de passage bekijken vanuit een vertaling die sommigen onder u misschien niet snel zullen openslaan, om te zien op welke manier deze tekst weleens wordt geïnterpreteerd. De Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) geeft Exodus 21:22-23 als volgt weer:

“Wanneer twee mannen aan het vechten zijn en een van hen een zwangere vrouw raakt met als gevolg dat zij een miskraam krijgt,
maar ze heeft verder geen letsel opgelopen, dan moet een boete worden geëist waarvan de hoogte door haar echtgenoot wordt vastgesteld; de rechters moeten op de betaling toezien. Heeft ze wel ander letsel opgelopen, dan geldt: een leven voor een leven, een oog voor een oog, …”

Deze vertaling suggereert dat de dader slechts een boete betaalt indien de vrouw een miskraam heeft waarbij het kind verloren gaat. Maar indien de moeder als gevolg van de worsteling sterft, geldt de strafmaat waarbij er een leven voor een leven moet worden gegeven. Op die manier lijkt het alsof de wet van Mozes de ongeborene niet beschouwt als volwaardig mens. Maar hier is de crux van het probleem: Heeft het Hebreeuwse woord in de grondtekst dezelfde betekenis als ‘miskraam’? Is er in Exodus 21:22 sprake van een kind dat dood ter wereld kwam, net als bij een miskraam? Dit is de belangrijkste vraag die een antwoord vereist. Want als dat zo is, betreft het Nederlandse woord ‘miskraam’ geen verkeerde keuze. Zo niet, dan verandert de betekenis van de tekst drastisch, aldus Koukl.

Het antwoord op deze vragen moet worden gezocht in de oorspronkelijke taal, het Hebreeuws. De betekenis van een woord is in iedere taal bepaald in twee stappen. We leren de reikwijdte aan betekenissen van een woord – oftewel, al zijn mogelijke definities – door het algemene gebruik te bekijken. We leren over zijn specifieke betekenis door te kijken naar de directe context. De relevante frase in de passage ‘dat zij een miskraam krijgt’ staat in het Hebreeuws opgeschreven als w’yase û ye ladêhâ. Het is een combinatie van een Hebreeuws zelfstandig naamwoord, yeled, en een werkwoord, yasa, dat letterlijk betekent: ‘het kind komt voort’. Er zijn veel Bijbelteksten waarin ‘yasa’ wordt vertaald als ‘voortbrengen’ of ‘voortkomen’. Denk aan Genesis 8:17 waarin Noach de instructies krijgt om al het gedierte met hem te doen uitgaan, of Jeremia 1:5 dat pro-life veelvuldig aanhaalt: ‘Eer Ik u vormde in de moederschoot, heb Ik u gekend, en eer gij voortkwaamt uit de baarmoeder, heb Ik u geheiligd; tot een profeet voor de volkeren heb ik u gesteld’.

In totaal wordt ‘yasa’ 1.061 keer gebruikt in de Bijbel, waarvan het niet één keer wordt vertaald als ‘miskraam krijgen’ behalve (door sommigen) in Exodus 21. Waarom is dat?

De tekstuele context

Dit Bijbelse gebruik van ‘yasa’ laat ons iets belangrijks zien: niets aan dit woord impliceert de dood van het kind! Enkel de context van een passage kan ons dat vertellen, zoals in Numeri 12:12, dat spreekt over het ter wereld komen van een doodgeboren kind. Maar zulke conclusies kunnen niet worden gemaakt op basis van het woord ‘yasa’ alleen. Daar komt bij dat Mozes kon beschikken over twee andere woorden die wél kunnen verwijzen naar een miskraam, te weten ‘nepel’ en 'sakal'. Beide worden meestal vertaald als ‘misdracht’ of ‘misgeboorte’ (zie bijv. Gen. 31:38, Job 3:16, Psalm 58:9). Als de passage dan wordt vertaald vanuit de letterlijke betekenis, zoals in de Herziene Statenvertaling, ziet dat er zo uit:

‘Wanneer mannen vechten en daarbij een zwangere vrouw zó treffen dat haar kind geboren wordt, maar er geen dodelijk letsel is, dan moet de schuldige zeker een boete betalen, zo groot als de echtgenoot van de vrouw hem oplegt. Hij moet die betalen via de rechters. Maar als er wel dodelijk letsel is, moet u geven leven voor leven.’

Dit keer lezen we dat de tekst slechts een boete oplegt bij een vroeggeboorte, maar wanneer er sprake is van letsel voor een van de betrokken partijen (vrouw of kind) dan zal een zwaardere straf gelden. De christelijke theoloog Miljard Erickson zegt hierover dat ‘er geen specificatie is over wie er letsel dient op te lopen voordat de lex talionis [leven voor een leven] effectief wordt. Het principe wordt toegepast op de moeder of het kind.’

Los van deze vertaling is het duidelijk dat het doden van een kind – en laten we niet vergeten dat deze tekst inderdaad refereert aan een kind – een criminele daad is. Er bestaat in de Torah geen rechtvaardiging voor abortus op aanvraag. In plaats daarvan hebben we, volgens Greg Koukl en vele anderen, een goed argument in handen voor het feit dat de Heere dezelfde waarde toekent aan geboren én ongeboren mensen.

Dit artikel is eerder gepubliceerd, onder meer in magazine Leef , jaargang 36, editie 3, pagina 16-17 en op Logos.nl .

Roep om boerkiniverbod legt intolerantie richting moslims bloot

Thu, 09 Jul 2020 10:09:58 GMT

Islamcriticus neemt het op voor moslims?

L ang heb ik me verzet tegen de veronderstelling dat sommige islamkritiek voortkomt uit islamofobie. Maar hoe luider de roep om een boerkiniverbod, hoe harder de intolerantie richting moslims lijkt te groeien. Dat kan desastreuze gevolgen hebben voor het échte islamdebat, dat juist zo hard nodig is.

Al jarenlang proberen belezen islamcritici het grote publiek te tonen dat de “heilige oorlog” van islamitische terreurgroepen de klassieke islam dichter nadert dan menigeen durft te denken. Maar de meeste media vinden het theologische debat hierover te ingewikkeld, terwijl de discussie dáárover moet gaan.

Waar diezelfde media nu wél op duiken, is het boerkiniverbod, dat onlangs op een Frans strand bleek te gelden. De meeste mensen wisten mogelijk niet eens dat het kledingstuk bestond, maar direct regende het steunbetuigingen voor de maatregel. Dat er in dit geval met twee maten wordt gemeten, werd treffend blootgelegd met een foto van nonnen aan de kustlijn.

De boerkini, die ook wordt gedragen door gematigde moslima’s, is naar mijn mening echter geen symbool voor de radicale islam. Het bedekt immers niet meer huid dan de gewone hoofddoek. Zou je dan als moslima ook niet meer in spijkerbroek en hoofddoek op het strand mogen zitten?

Een boerka is mogelijk wel een symbool van de radicale islam, evenals als het openlijk steunen van jihad en de bereidheid om kleine meisjes te besnijden en uit te huwelijken. Laten we die zaken daadkrachtiger aanpakken dan nu het geval is. Maar de bestrijding van een onschuldig kledingstuk, waarvan men niet kan vaststellen dat er onwenselijk gedachtegoed mee uitgedragen wordt, is onverenigbaar met westerse waarden. Het kan nooit de bedoeling zijn gematigde moslima’s te beperken in de belijdenis van hun versie van de islam.

De oprechte islamcriticus kan daarom niet anders dan treuren over de ophef rondom de boerkini. Hij of zij buigt zich soms al jaren over boeken met daarin islamitische fiqh (jurisprudentie), vertalingen van alle grote hadithcollecties en de meest beroemde tafsirlectuur (Koranexegese). Bronnen die veel mensen niets zeggen, maar die nodig zijn om te komen tot een afgewogen oordeel over de islam. Wat is het jammer dat zo’n islamcriticus het in de media steeds moeten afleggen tegen de Don Quichot, die een denkbeeldige, luie strijd voert tegen de persoonlijke kledingkeuze van een vrouw. Zijn aanname is dat geen vrouw op vrijwillige basis overgaat tot het dragen van een oncomfortabele hoofddoek. Maar dat standpunt is zo oppervlakkig en legt zoveel desinteresse bloot in de mensen die je naar eigen zeggen wilt bevrijden. Natuurlijk is het dragen van een hoofddoek oncomfortabel, al denk ik dat je er vrij snel aan kunt wennen. Maar sinds wanneer maken vrijwillige offers geen onderdeel meer van ons bestaan? Veel moslima’s dragen een hijab vanuit religieuze toewijding, gewoon, omdat hun god dat van ze vraagt. Is dat zo erg?

Velen zijn het met me eens dat de theoretische islam in wezen radicaal is. Maar onze paden scheiden zich als er wordt gesteld dat een boerkiniverbod juist daarom voor de hand ligt. Als het echt gaat om associatie met de islam en verder niets, wat voor bezwaren zouden er dan nog zijn tegen het verbieden van moskeebezoek of het bezit van een Koran?

Omdat critici wel aanvoelen dat er meer nodig is voor een verbod, stelt men ondertussen nogal eens dat de boerkini onder dwang wordt gedragen. Ik betwijfel dat. Bovendien, denkt men werkelijk dat een dwingende echtgenoot in zo’n geval zal redeneren: „Och schat, als de boerkini verboden wordt, dan ga je toch gewoon in je bikini naar het strand?” Wees blij dat moslima’s blijkbaar net als iedereen naar het strand willen. Vrouwen (uit alle bevolkingsgroepen) die thuis worden onderdrukt, komen waarschijnlijk sowieso niet op het strand.

Dat de Fransen de islam zat zijn, valt te begrijpen. De aanslagen die zij krijgen te verwerken, zetten de verhouding in de samenleving op scherp. Maar dit mag niet leiden tot het zat zijn van moslims. Men moet de religie van de mens blijven scheiden, zeker in het Westen, waar men claimt rechtvaardiger te zijn dan elders in de wereld.

Dat we ondertussen de islam niet de vrije loop moeten laten, is verstandig. Maar het lijkt er nu op dat de frustratie uitmondt in onredelijke en vergezochte eisen die de alledaagse moslima beperken in haar vrijheid. Het lijkt op moslimpesten bij gebrek aan een betere verdediging tegen de problematische kanten van de islam.

De klassieke islam verbiedt christenen, conform het Convenant van Umar, om openlijk een kruis te dragen. Het is wrang om te constateren dat het in onze cultuur dezelfde kant op gaat.

Dit is een geüpdatete versie van het artikel dat al in 2016 werd gepubliceerd in het Reformatorisch Dagblad.

Hoe Covid-19 ons denken over abortus voorgoed kan veranderen

Mon, 20 Apr 2020 20:20:35 GMT

Het scenario waarin wereldvreemde mensen elkaar in leven moeten houden, door een deel van hun lichamelijke

integriteit in te leveren, is nu werkelijkheid

“Afstand houden? Niet doodgaan. Geen afstand houden? Wél doodgaan.” Dat zijn de woorden van Arjan Lubach. Volgens hem zijn we het moreel aan elkaar verplicht om afstand te houden én zoveel mogelijk thuis te blijven. Ook minister Hugo de Jonge legde tientallen of zelfs honderden levens in de handen van iedere Nederlander toen hij zei dat het virus zichzelf niet verspreidt maar dat mensen dat doen. Die ongezouten woorden zijn nodig omdat sommige mensen nog niet begrijpen dat de aanpassingen vooral bedoeld zijn om het leven van anderen te beschermen. We moeten dus inleveren, ook als we gezond zijn, maar wat precies? Waar het volgens mij om draait is het tijdelijk afstand doen van een deel van onze lichamelijke integriteit. Dat is waarom deze aanpassingen voelen als een offer. En hieruit kan een belangrijke les volgen over ons interne morele kompas.

Gelukkig is het gros van de bevolking er inmiddels van overtuigd dat deze tijdelijke situatie noodzakelijk is, maar het blijft ingrijpend. Je kunt je niet vrij bewegen, terwijl dit een mensenrecht is dat valt onder de categorie lichamelijke integriteit. Vergelijkingen met huisarrest of zelfs gevangenschap worden dan ook veelvuldig gemaakt, met het duidelijke verschil dat we ons huidige lot vrijwillig aanvaarden. Dat het maanden kan duren, maakt het er niet makkelijker op. “Maar dan nog”, zingt bijna de hele wereld in koor, “zijn we dit naar elkander verplicht”.

Even een sprong terug in de tijd. In de jaren zeventig van de vorige eeuw was er een aantal Amerikaanse filosofen dat het Westerse denken meer beïnvloedde dan menigeen weet. Ik pik de belangrijkste er uit, omdat haar argument voor legale abortus de reddingsboei zou worden voor de pro-choice lobby. Judith Jarvis Thomson vond een manier om de pro-life beweging een wetenschappelijke troef uit handen te slaan. Daar was behoefte aan omdat de embryologie in die jaren snel ontwikkelde, waardoor niet langer viel te ontkennen dat een mens in bestaan “springt” op het exacte moment dat de ei- en zaadcel samensmelten. Daarna volgt er geen enkele gebeurtenis waarbij componenten moeten worden toegevoegd aan het geheel, om zo een volledig menselijk wezen te vormen. Maar dankzij Thomson stond er nu een fundament waarmee die vraag, over het begin van menselijk leven, er niet meer toe deed. Want haar beredenering gaat al uit van de mensenrechten van een ongeboren kind, om er vervolgens een ‘maar-dan-nog argument’ aan toe te voegen.

Haar argument was simpel: de ongeboren mens bestaat en heeft mensenrechten, maar dan nog is de vrouw niet verplicht dit leven in stand te houden door tijdelijk afstand te doen van een deel van haar lichamelijke integriteit. Eén van de zwaktes van dit ‘geen-plicht-tot-instandhouding argument’ is z’n afhankelijkheid van een onwaarschijnlijke hypothese die bekend werd als ‘de beroemde vioolspeler analogie’. In de hypothese ben je opeens vastgekoppeld aan een ander mens met dezelfde rechten als iedereen. Een dokter vertelt je dat deze persoon zal sterven wanneer je de verbinding tussen jullie lichamen verbreekt. Thomson vergelijkt deze situatie met ongewenste zwangerschap en oppert dat men nooit kan worden verplicht om het leven van een ander te beschermen door gedeeltelijk afstand te doen van de eigen lichamelijke integriteit.

Pro-life heeft al jaren goede antwoorden op deze onwaarschijnlijke hypothese. Eén ervan is dat ons collectieve geweten in de praktijk wel degelijk zal aansturen op de bereidheid om serieuze lichamelijke beperkingen te verduren zodat anderen kunnen overleven. Het mocht echter niet baten. De filosofie van Thomson legde een basis voor de ethiek rondom vrije keuze voor de vrouw om over haar lichaam te beschikken, ongeacht wie of wat erin leeft en groeit. Daarmee wordt lichamelijke integriteit boven alles geplaatst, zelfs boven de zekere dood van een ander menselijk wezen. Dit wereldbeeld zie je terug in de Nederlandse abortuswet, die het ongeboren leven een zekere waarde toekent, met de kanttekening dat het laatste woord aan de vrouw is om over dat leven te beslissen. Er staat nergens in de wet dat het ongeboren leven slechts een klompje cellen is dat niet beschouwd kan worden als mens. Toch weten maar weinig mensen dat Thomsons allesbepalende fundament voor leuzen als ‘Baas in eigen Buik’ het ongeboren kind mensenrechten geeft.

Terug naar de Corona crisis. Niemand had het ooit verwacht, maar we leven nu middenin een variant van Thomsons bizarre hypothese. Het scenario waarin wereldvreemde mensen elkaar in leven moeten houden, door een deel van hun lichamelijke integriteit in te leveren, is nu werkelijkheid. We kunnen elkaar niet meer aanraken, moeten voortdurend onthouden elkaar niet te dicht te naderen en kunnen niet vrij bewegen naar desgewenste locaties. Al deze regels beperken onze lichamelijke integriteit, meer specifiek ons mensenrecht op vrijheid van beweging. Net als door een zwangerschap, kun je ook mentale en fysieke problemen krijgen als gevolg van de huidige sociale aanpassingen. Kijk alleen al naar de gevallen van zelfmoord en de uitgestelde operaties waar andere patiënten mee te maken krijgen. Ons offer brengt grote sociale problemen. “Maar dan nog…”.

Mensen die normaal gesproken de mond vol hebben van het recht op zelfbeschikking, zie ik nu min of meer pro-life standpunten innemen. Asha ten Broeke gaf haar column afgelopen week de titel “Ik wil geen publiek debat over wanneer jij mij mag laten doodgaan”, doelend op eventuele keuzes tussen twee Coronapatiënten voor één IC-bed. Ook Diederik Jekel van RTL Boulevard was erg direct: “Elke keer als jij dit niet serieus neemt, kan het zomaar zijn dat jij iemand doodmaakt!”, zei hij zichtbaar verontwaardigd.

‘Daar waar de vergelijking niet meer past, wordt het alleen maar problematischer voor pro-choice’

Het lijkt alsof het ethische raamwerk van Thomson niet meer functioneert zodra wij het zijn wiens levens potentieel beëindigt worden wanneer anderen hun lichamelijke integriteit niet begrenzen. Mensen die geloven in ‘Baas in eigen Buik’, conformeren zich aan een wereldbeeld waarin de ongeborene mensenrechten heeft, maar dat het dood mag zodra het een vrouw belemmert in haar lichamelijke integriteit. Toch staat de visie waarmee we een ander mens met scherpe instrumenten laten doden ‘omdat het haar lichaam is’, opeens niet meer zo fier overeind als een paar maanden geleden. In 2020 blijkt niet alleen dat we moreel verplicht zijn om elkaars leven zoveel mogelijk te beschermen. Ook de keuze omtrent wie er mogen sterven, is opeens niet meer zo “chique” als op de momenten dat we collectief tekenden voor de executie van mensen met Downsyndroom, een hazenlip of een geslacht dat niet de voorkeur van de ouders heeft.

Daar waar de vergelijking niet meer past, wordt het alleen maar problematischer voor pro-choice. De abortusfilosofie draait namelijk om de vraag wanneer je een handeling mag uitvoeren waarvan je vrijwel zeker weet dat het een mens doodt. Bij het Coronabeleid gaat het slechts om het uitsluiten van de relatief kleine mogelijkheid dat je onbewust een ander besmet, die daarna “slechts” een verhoogde kans op sterven heeft. “Maar dan nog!” Maar dan nog, voelen we ons in dat laatste scenario moreel verplicht om het offer te maken.

Men zou echter een ogenschijnlijk zwak punt kunnen aanwijzen in de vergelijking tussen deze twee typen lichamelijke integriteit. Er is tenslotte een verschil tussen iets dat in je lichaam groeit en de belemmering om je vrij te bewegen. Zoals gezegd denk ik dat beide op verschillende manieren even mild of miserabel kunnen zijn voor onze lichamelijke en psychische gezondheid. Maar als geëist wordt dat de vergelijking nog beter past, valt te overwegen of een toekomstig vaccin tegen Corona vrijblijvend zou moeten zijn – omdat lichamelijke integriteit nu eenmaal heilig is – of dat het verplicht moet worden gesteld om zoveel mogelijk levens te redden.

Na ruim veertig jaar blijkt, naar mijn mening, dat de Westerse cultuur zich vasthield aan een morele code waar we eigenlijk niet in geloven. Het was een hypothetisch doekje voor het bloeden van ons geweten. Een ultra-rationele uitspatting van het verhoogde eigen-ik. Maar wie denkt, kan veranderen. Daarom houd ik het voor mogelijk dat de Coronacrisis ons denken ingrijpend zal veranderen als het gaat om milieu, zorg, sociaal isolement én abortus. Dankzij de erkenning van ongeboren mensenrechten binnen het fundament van de abortusfilosofie, wordt de conclusie over onze plicht naar anderen even simpel als de wijzende vinger van Lubach: Geen abortus? Minder doden. Wél abortus? Meer doden.

Fatima zegde haar abortusafspraak af en beviel van een prachtige zoon

Fri, 21 Feb 2020 16:45:58 GMT

Wat pro-choice media voor u verzwijgt over prolifedemonstranten

Lezers van het magazine Leef kennen de gebeurtenissen rond Fatima in 2019. Omdat haar zoontje inmiddels is geboren, blikken we met vreugde terug op een voor haar zo bewogen jaar, waarin haar keuze omtrent een onbedoelde zwangerschap maar liefst twee maal door de landelijke media werd opgepakt. Op de foto ziet u haar zoontje in de armen van Rien, de vrijwilliger van Schreeuw om Leven die samen met zijn groep in gesprek raakte met Fatima toen het voor haar zoontje letterlijk vijf voor twaalf was.

Fatima werd voor de deur van een abortuscentrum aangesproken door vrijwilligers van Schreeuw om Leven. Ze besloot haar abortusafspraak af te zeggen en voor haar kindje te gaan. Een journalist van de Volkskrant was daar bij aanwezig en volgde alles op de voet. Dit was een unieke gebeurtenis! Niet om het feit dat een jonge vrouw voor haar kind koos na het aanvaarden van onze hulp middels het sponsorplan. Dat gebeurt regelmatig. Maar dat er een journalist bij was, vanuit haar oprechte interesse in het leven van een vrouw die twijfelt over abortus, dat was nog niet eerder gebeurd.

Begin april 2019 stond het verslag in de Volkskrant met de kop: ‘Hoe activisten bij de abortuskliniek Fatima op andere gedachten brachten’. Deze jonge vrouw is op dat moment al moeder van vijf kinderen. Zij en haar man hebben het financieel moeilijk.

De journaliste, Marjon Bolwijn, doet onderzoek naar de klachten van abortuscentra over ‘agressieve anti-abortusdemonstranten’. Van de directeur van het Rotterdamse abortuscentrum, Gerrit Zomerdijk, hoort ze dat er van alles loos is. Vrouwen worden voor moordenaar uitgemaakt en krijgen foto’s te zien van geaborteerde foetussen, vertelt hij haar. Een van de vrijwilligers van Schreeuw om Leven, die de journaliste ‘de 60-plusser’ noemt, wordt hiernaar gevraagd: ‘Wij oordelen niet en zouden een vrouw die voor abortus kiest nooit van moord beschuldigen. Wij martelen vrouwen niet met enge verhalen en foto’s, maar bieden hulp. We gaan voor verbinding, want wij zijn voor een God van liefde.’ De directeur van het abortuscentrum laat weten ook het beste voor te hebben met deze vrouwen. ‘Bij de geringste twijfel aborteren we niet’, benadrukt Zomerdijk.

Fatima raakte dus in gesprek met twee vrouwelijke vrijwilligers van Schreeuw om Leven. Ze laten haar weten dat er ook voor haar hulp beschikbaar is. De journaliste noteert dat ze haar omhelzen en met haar bidden. Er wordt een afspraak gemaakt om binnenkort bij Fatima langs te komen. Even daarvoor had Bolwijn nog waargenomen dat Fatima zichzelf troostte over haar abortusbesluit, omdat er te weinig geld was om voor het kind te zorgen. Wat was er veranderd? Volgens Fatima waren de toegezegde steun en de liefdevolle woorden genoeg om haar over de streep te trekken. Ze koos nu met haar hart, want eigenlijk wilde ze het kind al vanaf het begin houden.

Fatima koos vrijwillig om de abortus niet door te laten gaan. De directeur van het abortuscentrum, die even daarvoor nog zei dat de keuzevrijheid van de vrouw het belangrijkst is, leek niet blij met het nieuws. Volgens de journaliste reageerde hij slechts met de verwachting dat ze ‘binnenkort weer op de stoep staat. Ze zal beseffen dat na het eerste babyjaar nog 17 jaren volgen’.

Niet de pro-lifers maar de medewerkers van het abortuscentrum hanteren manipulatieve teksten om een kwetsbare vrouw te krijgen waar ze haar hebben willen.

Deze opmerking lijkt exemplarisch voor hetgeen zijn abortuspersoneel Fatima zou hebben ingeprent zonder de tussentijdse ontmoeting met Schreeuw om Leven. Wij zien het onverwachte verslag van de Volkskrant dan ook als een mogelijke eyeopener voor veel mensen: Niet de pro-lifers maar de medewerkers van het abortuscentrum hanteren manipulatieve teksten om een kwetsbare vrouw te krijgen waar ze haar hebben willen.

Maar de door Zomerdijk verwachtte terugkeer van Fatima bleef uit. Ze kwam niet terug naar zijn abortuscentrum, maar bleef in contact met Er is Hulp van Schreeuw om Leven.

NieuwLicht

Een paar maanden later verscheen een onherkenbare Fatima als zwangere vrouw in het EO-programma NieuwLicht. Ze wordt geïnterviewd tijdens haar afspraak bij de verloskundige. Terwijl ze het kindje op het scherm ziet, zegt ze: ‘Hier word ik emotioneel van, dit had ik echt niet willen missen.’ Ze denkt ook terug aan de periode rond april, waarin ze serieuze stappen zette richting een abortus: ‘Als ik het had weggehaald, kijk dan wat ik had weggehaald.’

Aan Tijs van den Brink vertelt ze dat ze zich nooit veroordeeld heeft gevoeld door de vrijwilligers van Schreeuw om Leven: ‘Ze waren meer geïnteresseerd in het waarom’. Dit ontbreekt nog weleens aan de kant van de abortuscentra, de oprechte interesse in alle problemen in iemands leven die ertoe kunnen leiden dat abortus de enige optie lijkt. Schreeuw om Leven pleit er dan ook voor dat we de problemen samen met de vrouw oplossen, met een gewenst kind als gevolg. Ook Fatima liet weten dat de financiële positie van haar gezin de grootste reden was voor de abortusoverweging. Schreeuw om Leven kon hierin doeltreffend meekijken: ‘Ze boden praktische hulp aan en zeiden dat ze heel veel konden betekenen. En dat hebben ze waargemaakt.’

Geboorte

Eind 2019 is Fatima’s zoontje geboren, gezond en wel. Ze is ontzettend gelukkig en heeft nog steeds contact met de vrijwilligers die haar destijds hebben gesproken en geholpen. Iedere week spreekt Schreeuw om Leven 1 á 2 moeders voor de deur van abortuscentra die onze hulp aannemen en kiezen voor kun kindje. Samen met deze dappere moeders gaan meerdere mensen aan de slag en pakken het traject van de zwangerschap en de zorg voor het kind op. We hebben nog niemand ontmoet die spijt heeft van de keuze vóór haar kindje.

Blauwe Moskee wil begrip voor boodschap dat mijn God niet bestaat

Thu, 31 Oct 2019 21:11:31 GMT

Is het beledigend om moslims te wijzen op het bestaan van alarmklokken en notificaties op mobiele telefoons?

Is het onredelijk om te vragen of ze gewoon zelf willen bijhouden wanneer ze (meestal niet)

naar de moskee willen voor het gebed?

De Blauwe Moskee in Amsterdam-West laat binnenkort structureel de Azan klinken. Volgens huisimam Yassin Elforkani is de bekendste kreet uit deze gebedsoproep iets heel moois dat bijdraagt aan wederzijds begrip. Hij heeft het uiteraard over ‘ Allahu Akbar ’ wat er op neerkomt dat Allah de grootste god is. Direct daarna verzekert de azan luisteraars tot in hun huiskamer dat ‘er geen god is behalve Allah’. Het zal je maar luidkeels gezegd worden, terwijl je op het punt staat de Bijbelse God te danken voor het eten – achter gesloten deuren, zoals het hoort.

Het moskeebestuur wil vrij letterlijk gaan communiceren dat mijn God niet bestaat. Goed hard, zodat iedereen het kan horen. En dat is vooralsnog hun recht. De Nederlandse wetgeving biedt hier namelijk alle ruimte toe, omdat er geen wet voor is. Tot die tijd zal het geschal uit de moskee-speaker op gelijke voet staan met klokkengebeier. Bovendien is ‘De Blauwe’ lang niet de eerste moskee die de azan luidt.

De plotselinge nationale nieuwswaarde, bestaat vermoedelijk omdat het onderwerp dit keer Amsterdam treft. Ook al boeit het de meeste mensen allang niet meer wat er in Amsterdam gebeurt, de rest van Nederland moet deze kans, om het debat over de azan te voeren, toch grijpen. Dus daar gaan we. Wat is het probleem? Een bekende Nederlander liet in 2016 nog zorgwekkende onwetendheid zien met betrekking tot dit onderwerp:

‘We hebben godsdienstvrijheid. Als je een bel mag luiden, mag je op hetzelfde geluidsniveau hetzelfde laten horen voor een andere godsdienst.’

Wat had ik graag gewild dat dit een citaat is van Britt Dekker, zodat ik er niets over hoefde te schrijven, maar omdat de toenmalige minister van Binnenlandse Zaken Ronald Plassterk het zei, moest ik erover klagen .

Plassterk schakelt de azan volledig gelijk aan kerkklokken, terwijl de oprechte student meteen stuit op het cruciale verschil: kerkklokken luiden een multifunctioneel, neutraal deuntje waar de azan, gelet op het aantal waarheidsclaims, een luidkeelse indoctrinatie betreft. Het hangt reële problemen aan de voordeur van ex-moslims en Arabisch sprekende christenen. Sommige van hen zijn gevlucht uit moslimlanden om dit soort sociale dwang te ontlopen. Te horen krijgen dat ‘je moet haasten naar succes’, door te gaan bidden in de lokale moskee, kan structureel stress geven aan de afvallige moslim, ook wanneer deze nog niet uit de kast is gekomen. Sterker nog, het is een constante reminder aan een geloofssysteem dat afvalligen doodt of levenslang geeft, zodra de sharia kan worden geïnstalleerd. Voor Arabisch sprekende christenen geldt dat zij de overheersdrang van de islam in hun moederstaal moeten verduren. Dit gebeurt al dagelijks in Utrecht, vanuit de Ulu moskee , die in 2016 nog de grens van het toelaatbare opzocht door aan de andere kant van de stad hoorbaar te zijn. Nieuwe Nederlanders die niet zitten te wachten op de azan worden vooralsnog door onze overheid in de kou gezet.

Ook de gemiddelde Nederlander kan last hebben van de gebedsoproep. Niet alleen vanwege de kreet Allahu Akbar, om redenen die ik in deze tijd niet hoef uit te leggen. Het is ook de vraag of geluidsniveau het enige criterium is voor overlast. Want ook de content en de methode van geluidsoverdracht kunnen een rol spelen. Zo is een neutraal deuntje in mijn beleving minder invasief dan urgente woorden uit de mond van een gepassioneerde kerel.

Als iemand die waarschijnlijk vaker dan gemiddeld te maken kreeg met de frontlinie van de islamitische gemeenschap ben ik misschien wat sceptisch, maar ik kan het voornemen van de Blauwe Moskee niet anders zien dan als provocatie. Natuurlijk is de azan een traditie uit de beginperiode van de islam. Maar juist toen had deze een deels indoctrinerende functie. Bilal, de eerste ‘muezzin’ (persoon die de azan vocaliseert) assisteerde Muhammad tijdens zijn militaire expedities. Na de verovering van Mekka, beklom hij de Kabaa om de gebedsoproep te laten klinken.

Willen we deze confrontatie tot een standaard onderdeel van onze dagbesteding maken? Is het beledigend om moslims te wijzen op het bestaan van alarmklokken en notificaties op mobiele telefoons? Is het onredelijk om te vragen of ze gewoon zelf willen bijhouden wanneer ze (meestal niet) naar de moskee willen voor het gebed? Op die manier hoeft de overgrote meerderheid van dit land niet mee te genieten. Want zo geweldig is de azan niet, in tegenstelling tot wat souls manager Elforkani ons probeert te verkopen. En hoe begrijpelijk is het nu echt dat moslims de azan moeten horen? Ze kennen de tekst allemaal uit hun hoofd en zijn beter dan wie dan ook op de hoogte van hun eigen gebedstijden. Dus voor de moslims hoeft de azan niet te klinken. Voor wie dan wel?

Het is duidelijk dat artikel 10 van de Wet Openbare Manifestaties alle ruimte biedt voor het scanderen van een religieuze boodschap. Maar wanneer deze boodschap intolerant is richting andere geloven, zou dit wat mij betreft zwaar moeten meewegen. Het is niet teveel gevraagd dat de overgrote meerderheid van dit land niet hoeft te luisteren naar de openlijke afwijzing van hun persoonlijke geloof. Dit doen we immers al eeuwen. Onze samenleving verwacht van christenen dat de inhoud van gebeds- en kerkdiensten achter gesloten deuren blijft. Niet alleen omdat dit een Bijbelse opdracht is, maar omdat onze cultuur daar ook naar is gesmeed. De uitzondering die steeds meer mensen gunnen aan een onnodige islamitische indoctrinatie, staat symbool voor het afscheid van een eeuwenoude Nederlandse traditie. Op papier is zo’n overgang niet automatisch slecht of verkeerd, maar Nederland dient te beseffen dat de “vertrekkende” traditie wél oog heeft voor privacy en geestelijke vrijheid.

De combinatie ongelovig en prolife bestaat!

Mon, 30 Sep 2019 19:43:34 GMT

Maar pro-choice media willen niet dat je dit weet

Het is bekend dat menselijk leven in de oudheid van weinig waarde werd geacht. Zo liet men ongewenste en zwakke baby’s vaak gewoon creperen. Maar al in de Romeinse tijd waren het de christenen die zich ontfermden over geboren en ongeboren kinderen. Men zegt daarom weleens dat kinderen een uitvinding van het christendom zijn, omdat christenen eeuwenlang rebelleerden tegen de antieke kijk op de allerjongsten als non-personen.

Dankzij die ingrijpende culturele omslag hebben geboren kinderen het nu stukken beter in de westerse wereld. Maar ongeboren kinderen moeten het momenteel voornamelijk hebben van christelijke inspanningen als het gaat om hun bescherming tegen een onnatuurlijke dood in de baarmoeder. Toch zijn er ook ongelovige pro-lifers, waaruit blijkt dat de scheiding tussen beide kampen niet louter religieus hoeft te zijn.

In de huidige mensenrechtenstrijd rondom abortus worden voorbeelden van ongelovigen met een pro-life visie maar zelden aangehaald, terwijl hun aantal lijkt te stijgen. De organisatie Secular Pro-Life vertelt op haar website dat er alleen al in de Verenigde Staten bijna 13 miljoen ongelovige pro-lifers wonen. Dat is zo'n 23 procent van alle ongelovigen.

Desondanks schetst de media doorgaans een beeld van pro-lifers als fanatici die in het verleden leven, wars van enige wetenschap of een morele afweging die filosofen kan prikkelen. Volgens die stemmen zijn christenen pro-life, omdat hun pastor dat zegt of vanwege ouderwetse tradities. Dit kan te wijten zijn aan onwetendheid, maar het is soms onderdeel van een strategie. Want in de huidige samenleving wordt de traditionele christen gemakkelijk weggezet als niet-relevante gesprekspartner.

Christa Compas, directrice van het Humanistisch Verbond, zei ooit in Trouw dat het pro-lifers gaat om het “doorduwen van een specifieke, religieuze ideologie” en dat ze het embryo vanaf de bevruchting beschermwaardig achten vanuit een religieuze moraal.

Daarmee maakt ze handig gebruik van een drogredenering, door de identiteit van de boodschapper aan te vallen in plaats van de boodschap. Impliciet stelt Compas dat de beschermwaardigheid van een embryo onmogelijk met wetenschappelijke of wijsgerige inzichten kan worden verdedigd, terwijl ze vanuit haar functie moet weten dat die argumenten er wel degelijk zijn.

Zelfs binnen humanistische gelederen zijn pro-lifers te vinden. Sterker nog, de op haar website veelgeprezen atheïst en humanist Christopher Hitchens had een uitgesproken pro-life visie als het gaat om abortus. Toen het onderwerp tijdens een debat ter sprake kwam, zei hij:

“Als humanist geloof ik dat het concept ‘ongeboren kind’ echt is. Ik denk dat het concept wordt onderstreept door alle recente bevindingen in het veld van embryologie, door de vroege levensvatbaarheid van een deugdelijk verwekt mens, zonder kritieke misvormingen. […] En daarmee zeg ik dat het niet de verantwoordelijkheid van de vrouw alleen kan zijn om hierover te beslissen. Het is een sociaal, ethisch en moreel vraagstuk. En ik zeg dit als iemand die geen enkel geloof koestert in het bovennatuurlijke.”

Het is daarom niet vreemd dat er humanisten zijn die zich organiseren onder een pro-life vlag, zoals de Canadese Pro-life Humanists . Het bestaan van deze visie zou de oprechte pro-choicer best mogen bewegen tot het herzien van bepaalde uitspraken. Maar helaas gaat het in onze samenleving steeds vaker om het framen van ideologische tegenstanders, in dit geval als religieuze fanatici en vrouwenhaters. Dat dit vrijwel altijd onterecht is, bleek uit meerdere reportages die het afgelopen jaar (vaak onbedoeld) aantoonden dat er voor de deur van abortuscentra geen sprake is van intimidatie en agressie door pro-life demonstranten.

Ook langs een liberale meetlat is een pro-life visie mogelijk. Dat bewees Charlotte Lockefeer, medewerkster van het wetenschappelijk instituut van de VVD, toen ze in 2016 een controversieel stuk over abortus schreef in het tijdschrift Liberaal Reveil. Volgens Lockefeer zijn de doorgaans sociaal-economische redenen voor abortussen onverenigbaar met liberale principes.

Denk ook aan Don Marquis, de Amerikaanse emeritus hoogleraar in de filosofie. Zijn essay ‘Why Abortion is Immoral’ doet niet onder voor filosofische verhandelingen die pleiten voor een recht op abortus. Sterker nog, ethici moeten van goeden huize komen om zijn betoog te voorzien van enigszins waardige repliek. En zo zijn er meer denkers die teksten schreven vol met wetenschappelijke en filosofische argumenten tegen abortus. Het is jammer dat die standpunten zelden gehoord mogen worden, juist omdat deze nu eens niet terzijde kunnen worden geschoven met het label ‘geloofsextremisme’.

Wanneer de pro-choicer voorbij de populaire karikatuur van de pro-lifer kijkt, wacht hem een regenboog van onaangeraakte argumenten voor de bescherming van het ongeboren leven. Het is belangrijk dat meer abortusvoorstanders zo’n punt bereiken, want voor beide kanten geldt dat het abortusdebat is gebaat bij de meest zuivere analyse van elkaars stellige overtuiging.

De centrale vraag binnen het abortusdebat, die steevast wordt overgeslagen, blijft: wat ís het ongeboren leven? De meeste standpunten aan beide kanten worden volledig ingekleurd door het antwoord op die vraag. Ik heb veel wereldbeelden moeten opvouwen als Egyptisch katoen, om mijn gesprekspartner terug te brengen bij dit fundamentele verschil van inzicht, waarbij alles valt of staat.

De pro-life beweging is ervan overtuigd dat ook wetenschap en logica aan hun kant staan. Vervolgens biedt geloof, als het goed is, de drijfkracht om met genegenheid en hulp in gesprek te gaan met vrouwen, zowel voor als na een abortus. Om te snappen waarom zij denken liefdevol te zijn, terwijl ze beweren dat er in abortuscentra mensenlevens worden beëindigd, moet er begrepen worden hoe waardevol ieder leven is binnen het christelijk geloof.

Voor veel pro-choicers is er geen abortusdilemma. Er is immers maar één mens in het spel, of in ieder geval één mens met rechten. Pro-life ziet dat anders: ongewenste zwangerschap is een botsing tussen twee rechten van gelijken.

95% biologen erkent: menselijk leven begint bij de bevruchting (maar dat onderzoek wordt onderdrukt)

Fri, 16 Aug 2019 19:26:42 GMT

‘Hij kreeg regelmatig te horen dat hij te wit, te mannelijk en te christelijk was om zich te mengen in het abortusdebat’

Steve Jacobs heeft kort geleden zijn doctoraat gehaald aan de gerenommeerde universiteit van Chicago. Dit had echter meer voeten in de aarde dan hij vooraf voor mogelijk hield. Zijn proefschrift, over het begin van menselijk leven, werd door velen tegengewerkt, zelfs door zijn eigen promotor .

Het begin van menselijk leven is één van de fundamentele twistpunten tussen de pro-choice en pro-life bewegingen. Daarom besloot Jacobs een wereldwijde enquête onder academische biologen op touw te zetten als onderdeel van zijn proefschrift. Hij stelde hen onder meer de simpele vraag ‘Wanneer begint het menselijk leven?’. De uitkomst lijkt problematisch voor de morele positie van pro-choice.

Eerder al had Jacobs 2.899 Amerikaanse volwassenen gevraagd wie deze vraag het beste kunnen beantwoorden. Maar liefst 81 procent vond dat biologen hiervoor de meeste beroepsmatige autoriteit dragen. Ook bleek uit zijn onderzoek dat 83 procent van de pro-choicers gelooft dat de steun voor legale abortus af zou nemen als het gemeengoed wordt dat iedereen biologisch gezien vanaf de bevruchting mens is.

Jacobs stuurde zijn enquête naar academische biologen wereldwijd. Uiteindelijk kwam daar uit dat maar liefst 95% van de biologen (5212 van de 5502) erkent dat individueel menselijk leven begint bij de bevruchting . Dit resultaat kan gezien worden als de zoveelste bevestiging van het feit dat de pro-life beweging dit wetenschappelijke argument op legitieme wijze gebruikt in het morele abortusdebat.

Onder pro-choicers wordt dit wetenschappelijke feit minder breed gedragen. Volgens het onderzoek van Jacobs gelooft slechts 23 procent van hen dat de foetus een biologisch mens is gedurende de gehele zwangerschap. Zij zijn het dus in grote mate oneens met wat gezien kan worden als een academische consensus.

De uitkomst van Jacobs’ onderzoek is voor de objectieve toeschouwer geen verrassing, maar:

“Het kan beleidsmakers hopelijk bewegen tot het stoppen met twijfel zaaien over de vraag of een foetus een mens is. Ze kunnen veel beter debatteren over de vraag of alle mensen rechten hebben – en zo ja, hoe de balans moet liggen tussen het recht op abortus en het mensenrecht op leven”

Aldus Jacobs in The Daily Wire .

Helaas eindigt het verhaal van Jacobs niet met slechts een verwijzing naar deze onderzoeksresultaten. Vijf jaar lang werd hij gekweld, door tegenstanders binnen en buiten zijn universiteit, die zijn onderzoek weigerden te steunen. Van medestudenten, mentoren en het professoraat kreeg hij regelmatig te horen dat hij te wit, te mannelijk en te christelijk was om zich te mengen in het abortusdebat. Zijn eerste promotor zegde in een vroeg stadium zijn steun toe aan het onderzoek. Maar toen Jacobs na een tussentijdse rechtenstudie begon met zijn enquête bleek al snel dat het een lange en pijnlijke weg zou worden.

Binnen een paar dagen na de start van zijn wereldwijde enquête beschuldigde één van de benaderde biologen Jacobs al van ‘pro-life spionage’. Deze persoon dreigde zijn onderzoek te saboteren en stapte zelfs naar de ethische commissie van de universiteit in Chicago. Daarna liet de promotor Jacobs stoppen met al zijn onderzoek. Toen hij later weer begon, werd het aantal klachten groter en vernietigender. Hierdoor kon zijn promotor, zelf een groot pro-choice voorstander, hem wederom niet door laten gaan. Enkele van de reacties van vijandige biologen waren:

“Wordt deze studie gefinancierd door Trump en de Ku Klux Klan?” “Ik hoop dat je geen **** christen bent!!“

Jacobs moest zijn onderzoeksvoorstel eerst verdedigen voor een commissie van de universiteit, zo stelde de promotor. Maar ook daarna bleef deze begeleider hem beschuldigen van het uitvoeren van een onethisch onderzoek:

“Mijn promotor liet me regelmatig weten dat hij zelf pro-choice was en uitte daarbij een radicale visie omtrent abortusrechten. Maar ik geloofde nog steeds dat hij zijn persoonlijke geloof opzij kon zetten omwille van academische integriteit. Mijn promotor vergeleek mijn werk met moreel verwerpelijk onderzoek en deed alsof ik werkte naar een moreel gezien walgelijk einddoel.”

Uiteindelijk trok de promotor een grens waarna hij op een aantal punten weigerde Jacobs’ onderzoek te steunen. Hij ging zelfs zo ver dat hij dreigde zijn proefschrift af te keuren als hij zou aanblijven in Jacobs’ promotiecommissie.

Gelukkig vond Jacobs uiteindelijk een andere professor van de universiteit van Chicago bereid om te dienen als hoofdpromotor vanuit de faculteit Comparatieve Menselijke Ontwikkeling, waarna hij zijn onderzoek kon afronden. Maar vanwege alle tegenwerking kon hij geen voldoende hoog responspercentage voor zijn enquête genereren om in aanmerking te komen voor publicatie in de top van de academische tijdschriften.

Als verklaring voor de tegenwerking vanuit de academie en de wereld van biologen gaf Jacobs aan dat:

“Abortus het kroonjuweel is van de moderne progressieve beweging. Het is een typische ‘heilige koe’ en de pro-choice beweging is begaan met het onderdrukken van ieder onderzoek dat de aannames kan ondermijnen waarop deze heilige koe zo losjes is gebaseerd.”

Sociologen noemen dit fenomeen een ‘ identiteit beschermende cognitie’, waarbij mensen bewust ontwijkend of afwijzend oordelen om waarheidsvinding te vermijden.

Nu Jacobs zijn doctoraat heeft behaald, blikt hij genuanceerd terug:

“De vrees van academici voor gebalanceerd onderzoek binnen het Amerikaanse abortusdebat heeft me vijf jaar van mijn leven gekost. Ik bracht die vijf jaar door met de kwellende realisering dat vertegenwoordigers van één van de beste academische instituten bereid waren hun principes van academische vrijheid te offeren om hun ideologie te beschermen; dat zij bereid waren hun reputatie op het spel te zetten door onderzoek om zeep te helpen dat de dogma’s rondom abortusrechten onderzocht. Ondanks deze individuen hebben vaandeldragers van de traditie binnen de Universiteit van Chicago moed getoond, door hun vooroordelen opzij te zetten en hun academische principes hoog te houden, waardoor mijn onderzoek alsnog de benodigde ruimte kreeg.”

Bad Jezus als een moslim?

Sat, 20 Jul 2019 03:26:25 GMT

Dan was Muhammad een Boeddhist

Het is een ietwat simplistische claim die helaas maar al te vaak langskomt op social media: Jezus zou een moslim zijn, want hij bad met zijn gezicht naar de grond in Mattheüs 26:39. Het is te hopen dat moslims die dit argument herkauwen, gaan beseffen dat deze influistering van hun broeders geen kans maakt tegen een oprechte toepassing van de Schrift en eenvoudige logica. Het doel van dit artikel is om christenen te sterken in hun verdediging tegen dit argument. Het promoten van de Islam geeft ook in dit geval meer theologische problemen dan de religie uit Mekka al had. We zullen er een aantal bespreken zodat u op snelle en correcte wijze kunt pareren wanneer u hiermee wordt geconfronteerd.

Gezicht op de grond = moslim?

De snelste en misschien wel meest effectieve manier om de absurditeit van dit argument bloot te leggen, is dat u meegaat met de redenering van de moslim in kwestie. Met hun argument leggen ze namelijk een definiërend criterium neer voor wanneer iemand een moslim is: Jezus bad met zijn gezicht op de grond en is derhalve moslim. Als dat zo is, hoeft u slechts te verwijzen naar de foto hieronder van biddende boeddhisten. U kunt de moslim vervolgens vragen of dit dan ook moslims zijn. Ter ondersteuning kunt u ook verwijzen naar de video onderaan dit artikel waarin een boeddhist uitlegt hoe je staat, knielt en buigt voor Boeddha.

Nieuwe alineaU kunt de tafels zelfs omdraaien en vragen of Boeddhisten een legitiem argument zouden hebben wanneer zij beweren dat Muhammad een Bhoeddist was aangezien hij “bad als een boeddhist, met zijn gezicht naar de grond.” Zonder twijfel zal de moslim direct bezwaar maken. En terecht, gezien de belabberde argumentatie. Wij vragen moslims om dezelfde standaard toe te passen op het Christelijk geloof.

Indien de situatie erom vraagt, kunt u opmerken dat deze boeddhisten “inderdaad” erg veel lijken op moslims. Hun prostratie is bijna identiek aan die van hen. Er is enige kennis nodig om de verschillen waar te nemen, zoals de onderarmen op de grond die moslims van de vloer af houden. Ook de gewaden doen sterk denken aan de kleding die moslims dragen wanneer ze de Kabaa in Mekka bezoeken tijdens hun pelgrimstocht (Hadj: zie foto linksonder). De biddende boeddhisten hebben zelfs een bidmatje en gebedskralen. Desondanks zal geen oprecht mens uitsluitend op basis hiervan beweren dat Muhammad een Bhoeddist was of Boeddha een Moslim. Overigens kent het Hindoeïsme ook een prostratie ritueel waarbij het voorhoofd de grond dient te raken. Het is eerder denkbaar dat de Islam haar gebedsrituelen heeft overgenomen van deze twee veel oudere religies.

U kunt het argument nog verder doorvoeren, door een foto te laten zien van een Rooms-katholieke priester die wordt ingewijd (foto rechtsboven). Het laatste wat een moslim wil, is beweren dat deze priesters moslims zijn. Maar ze bidden toch echt met hun gezicht naar de grond. Willen ze vasthouden aan het argument dat Jezus moslim was, puur omdat hij met zijn gezicht naar de grond bad, dan zijn deze mensen dat natuurlijk ook. U zult begrijpen dat moslims dit argument moeten laten varen bij het zien van deze foto’s.

Bidt een moslim tot de Vader?

Indien gewenst kunt u het argument ook weerleggen met de Bijbel in de hand. Met hun redenering nemen ze namelijk aan dat het genoemde Bijbelvers authentiek is, want anders hoeven ze er ook niet naar te verwijzen. Meestal zullen ze het vers echter niet volledig citeren omdat daar de problemen al beginnen. Bij vervelende of koppige moslimapologeten is het wellicht goed om te vragen waarom men slechts een derde van het vers citeert. Want als we het vers bekijken valt direct op dat Jezus daar bidt tot de Vader en dat is in de Islam een streng verboden adressering van Allah (zie de Koran 5:18, 19:88-93). Als we de inhoud van het gehele vers geloven dan is de Islam een valse religie. Uiteraard zal hij dit niet willen uitdragen, waardoor het schijnvertrouwen dat hij in het vers had gelegd direct moet worden opgezegd zodat hij moslim kan blijven. Want hoe geloofwaardig is het om circa 10 van de 36 woorden van een vers aan te nemen als waarheid terwijl je de rest een verzinsel noemt? Met het opzeggen van zijn vertrouwen in het vers moet vervolgens afscheid worden genomen van het argument dat Jezus daar als een moslim bad. De overlevering is immers in strijd met de Koran.

In z’n algemeen is het nooit een verstandig idee om je eigen theologie te willen bewijzen vanuit het Heilige Boek van een andere religie. Je zult namelijk altijd stuiten op het inconsistentie-probleem, zoals nu wederom is gebleken. Wij raden ook christenen af om de Koran te doorzoeken naar zogenaamde bewijzen voor de goddelijkheid van Jezus. Enige waarheid die de Koran bevat, berust enkel op toeval of plagiaat uit de Bijbel. Veel meer woorden hoeven daar niet aan te worden besteed.

Inhoudelijk

Uiteraard moet het vers ook behandeld worden. Mattheus 26 vers 39 zegt opvallend genoeg nergens dat:

Jezus op Zijn knieën bad;
Zijn handen en vingers recht vooruit richtte;
Zijn voorhoofd tegen de grond liet komen;
Zijn ellebogen ophief vanaf de grond;
Op zijn tenen stond tijdens het knielen, in plaats van ondersteboven rustend op de grond.

Dit zijn slechts een paar van de islamitische regels voor het uitvoeren van een geslaagd gebed. In het Bijbelvers, staat echter:

“En Hij ging een weinig verder en Hij wierp Zich met het aangezicht ter aarde en bad, zeggende: Mijn Vader, indien het mogelijk is, laat deze beker Mij voorbijgaan; doch niet gelijk Ik wil, maar gelijk Gij wilt.” (Mattheus 36:39, NBG51)

De kans dat Jezus hier bad met inachtneming van bovenstaande vijf regels is vrijwel nul. De inlegkunde van moslimapologeten kan bijna niet groter zijn. Er staat slechts dat Jezus Zich ter aarde wierp, of zoals de Statenvertaling het zegt: “…viel op Zijn aangezicht…“, of zoals Het Boek het zegt: “…knielde met Zijn gezicht op de grond en bad…“.

“Ik zie christenen nooit zo bidden”

Soms zegt de moslimapologeet nooit een christen te zien bidden met het gezicht naar de grond. Nog los van het feit dat het voor christenen geen vereiste is om zo te bidden, kunt u de gesprekspartner erop wijzen dat een moslim überhaupt niet veel christenen in gebed zal zien. Dat is vanwege de volgende uitspraak van Jezus Christus:

Nu iets over het bidden. Wees niet zoals de schijnheiligen: die bidden zodat iedereen het kan horen en zien, op de hoek van de straat en in de synagoge. Zij hebben hun beloning al. Als u bidt, ga dan uw kamer in, doe de deur achter u dicht en bid tot uw Vader in het verborgene. En uw Vader, die ziet wat er in het verborgene gebeurt, zal u belonen. En wees bij het bidden niet langdradig en gebruik geen zinloze herhalingen, zoals de andere volken doen. Want die denken dat hun gebeden worden verhoord als zij veel woorden gebruiken. Doe niet zoals zij. Bedenk dat uw Vader precies weet wat u nodig hebt, al voor u Hem erom vraagt!” (Mattheus 6:5-7)

Met de wil van God zullen deze woorden van Jezus een ontnuchterende snaar raken bij uw gesprekspartner. Want meer dan 80% van de moslims spreekt geen Arabisch maar herhaalt desondanks eindeloos de gememoriseerde gebeden omdat dit nu eenmaal zo is voorgeschreven. Ook bidden zij vaak op straat en in publieke ruimten, waar iedereen hen kan zien. Zoals u gelezen heeft, noemt Jezus zulk gedrag hypocriet en wijst hij christenen erop dat zij heel anders moeten bidden: achter gesloten deuren, zodat de gelovige middels het gebed de eer zoekt van de Almachtige God alleen.

Hoe bidt een Christen?

Hoe “moeten” Christenen dan wel bidden? Dat is iets waarin het Christelijk geloof zich onderscheidt van vrijwel alle andere religies. Het bidden is namelijk niet gebonden aan een ritueel, want dat zijn menselijke innovaties die voortkomen uit bijgeloof en de behoefte om orde en overzicht te scheppen. Als men een lijstje met instructies afwerkt, heeft men al snel het gevoel dat er met eigen initiatief ijverig kan worden gewerkt aan de goedkeuring van God. Feit is echter dat gebed staat voor communicatie met God: het uitroepen naar God dat u Hem liefheeft of Zijn hulp zoekt, berouw wilt tonen of Hem bedankt voor Zijn genade. U heeft geen ritueel nodig om te zorgen dat God naar u luistert. Ook is het niet zo dat God uw gebed in een bepaalde fysieke richting wenst te zien. God is overal en Hij sluit zijn ogen niet voor u als uw handen “incorrect” staan of uw onderarmen de grond wel of niet raken. Het is onze oprechte wens dat nutteloze gebondenheid verdwijnt uit de harten van ongeloof en dat deze plaats maakt voor een hart dat zoekt naar God, zonder de belemmeringen van ritualistische verzinsels.

Zoals u hebt gelezen hoort dit argument niet thuis in het handboek van de serieuze moslimapologeet. Mocht u het toch tegenkomen tijdens gesprekken op het werk of op een verjaardag, dan heeft u vanaf vandaag een gepast antwoord klaar.

'Intimidatie' en 'agressie' prolifers bij abortuscentrum Utrecht blijkt nepnieuws

Thu, 04 Jul 2019 18:39:09 GMT

Voor het oog van journalisten schudde de directie van abortuskliniek Vrelinghuis moeiteloos voorbeelden van intimidatie en agressie uit de mouwen. Nu blijkt dat de kliniek hier geen enkele melding van deed.

Het AD kopte vorige week dat de burgemeester van Utrecht anti-abortusdemonstranten voortaan gaat weren bij ingangen en op het parkeerterrein van abortuskliniek Vrelinghuis. De titel doet vermoeden dat dit de crux van zijn bevindingen is, maar deze uitspraak ging slechts over het blokkeren van de deuren en het betreden van privéterrein. Dat deden de demonstranten al niet. Daarom is het geen reactie op feitelijke gebeurtenissen, maar op de geventileerde zorgen van de kliniek. Zorgen die nu onterecht blijken. Want het echte nieuws is dat burgemeester Van Zanen besloot géén bufferzone in te voeren, omdat er geen bewijs bestaat voor wanordelijkheden die dat rechtvaardigen.

In de bewuste brief aan zijn gemeenteraad stelt burgemeester Van Zanen vast dat zijn toezichthouders sinds augustus 2018 tientallen keren bij de kliniek hebben staan observeren tijdens demonstraties van Schreeuw om Leven, met als resultaat dat er:

“…geen waarnemingen zijn gedaan over gedragingen die niet passen bij de afspraken en voorschriften zoals die zijn opgelegd.”

Burgemeester van Zanen is duidelijk niet over één nacht ijs gegaan alvorens hij tot deze vaststelling kwam. Ook schreef hij dat de kliniek slechts eenmaal gebruik maakte van de overlasttelefoon – toen de demonstratie niet was aangemeld – en dat de kliniek “geen meldingen heeft gedaan aan de gemeente of aan de politie van misdragingen van demonstranten.”

Hoe kan dit? Voor het oog van journalisten schudde de directie van abortuskliniek Vrelinghuis moeiteloos voorbeelden van intimidatie en agressie uit de mouwen. Nu blijkt dat de kliniek hier geen enkele melding van deed. Als de overlasttelefoon wordt gebruikt omdat een demonstratie een keertje niet is aangemeld, dan pak je die des te sneller op nadat een vrouw het pand overstuur binnenkomt. Volgens de kliniek, linkse politici en Christa Compas van het Humanistisch Verbond zou agressie en intimidatiein Utrecht aan de orde van de dag zijn, maar deze anekdotes blijken nu ongeloofwaardig.

Compas werd al eerder betrapt op sjoemelen toen ze haar eigen medewerker Kiki als ervaringsdeskundige meenam naar een radiodebat met ondergetekende. In werkelijkheid bleek de persoonlijke anekdote over gesprekken met pro-life activisten in scene gezet, precies op het moment dat EenVandaag daar filmde. Het tv-programma kon vervolgens slechts grijpen naar het monteren van een gevarenmuziekje onder de verder onschuldige geheime beelden van deze demonstranten. Van echte intimidatie en agressie was namelijk ook die dag geen sprake. Het bord bij de ingang van abortuskliniek Vrelinghuis met de tekst ‘pas op agressieve anti-abortusdemonstranten’ kan dus per direct worden verwijderd nu is gebleken dat dit misleidt.

Ondanks deze feiten blijven linkse politici woorden als ‘intimidatie’ gebruiken om pro-lifers te demoniseren. Pia Dijkstra (D66) sprak onlangs bij Pauw nog uit dat we “leven in een tijd waarin vrouwen die naar de abortuskliniek gaan geïntimideerd worden door anti-abortus activisten en noem maar op.” Een oprecht politicus kan dit momenteel echter niet met droge ogen beweren. Zeker niet als je weet dat daar in het recente verleden bedreigingen aan het adres van de pro-lifers uit zijn voortgekomen.

Want naast de bevindingen van burgemeester Van Zanen en het ontbreken van enig bewijsmateriaal, oordeelde ook het Onderzoeksinstituut Openbare Orde en Veiligheid , van de Rijksuniversiteit Groningen, dat er geen sprake is van intimidatie. Wanneer dat wel zo is zijn de demonstranten strafbaar. Dat laatste is dan ook de reden dat Dijkstra (D66), Ploumen (PvdA) en Ellemeet (GL) al maanden uw gedachten proberen te vullen met deze krachtterm. Maar ze verkopen u lucht.

In werkelijkheid staan de meeste pro-life activisten bij de kliniek om een hand uit te steken naar deze vrouwen. Velen van hen willen in de basis geen abortus, maar zien geen andere optie vanwege een apathische of afwijzende partner, door gebrek aan geld of huisvesting en zelfs vanwege druk van familie. Wekelijks aanvaard een vrouw vanuit zo’n situatie hulp van Schreeuw om Leven. Wie is Pia Dijkstra om die hulp te verbieden?

Neem bijvoorbeeld de onbedoeld zwangere Fatima, afgelopen april. Een journalist van de Volkskrant liep met haar mee en sprak daarnaast met de directeur van de abortuskliniek in Rotterdam. Ze nam de hulp van Schreeuw om Leven aan en liet de abortusarts tevergeefs op haar wachten. De directeur werd door de journalist geconfronteerd met deze ontwikkeling voor zijn deur. Die feliciteerde Fatima niet en zei dat ze toch wel terugkomt wanneer ze beseft dat er nog genoeg jaren komen nadat de hulp van Schreeuw om Leven stopt. Fatima keerde niet terug en werkt op dit moment naar de bevalling toe als een empowered woman die in haar eigen kracht is gaan staan. Ze liet zich niet door de kliniek ‘helpen’ met haar tijdelijke probleem maar koos vóór haar kindje.

Zou Fatima ook zo gelukkig zijn als Pia’s bufferzone een feit was? Van de kliniek hoeft ze geen hulp te verwachten bij het verwezenlijken van haar echte hartenwens. Dat is niet vreemd als je bedenkt dat de kliniek geld verdient aan iedere abortus. Daarom is hun pand wel de laatste plek waar ‘neutrale’ keuzegesprekken moeten worden gehouden.

De gemiddelde Nederlander zal moeten wennen aan deze kijk op abortusklinieken. Nu dit land steeds meer ontwaakt uit haar feministische winterslaap, verwacht ik dat steeds meer mensen inzien waar de prioriteiten van zowel abortusklinieken als pro-life activisten liggen en niet meer trappen in politieke fake nieuws campagnes.

Een eerdere versie van dit artikel werd gepubliceerd in de Volkskrant .

Mannen als Arnon Grunberg zijn niet voor niets pro-abortus

Mon, 10 Jun 2019 14:21:56 GMT

Waarom worden dit soort mannen gespaard?

Een verdrietige relatiebreuk in literair Nederland werd afgelopen week wereldkundig gemaakt. Roos van Ees schreef openhartig over haar relatie met Arnon Grunberg en werd bijgestaan door Sunny Bergman . Grunberg zou Van Ees hebben willen dwingen tot abortus. Het komt vaker voor dan de meeste mensen denken dat mannen hun partners onder druk zetten om die eerste moedergevoelens te negeren. Dit komt de kerels nu eenmaal beter uit. Ik vermoed weleens dat veel mannen egoïstische redenen koesteren om vrouwen te steunen in hun ‘vrije’ keuze voor abortus.

Ik voelde me ongemakkelijk bij het lezen van zoveel privé-informatie. Maar als je ex-partner alles al op straat gooide onder het mom van een literaire serie, begrijp ik de keuze van Roos om een eigen stuk te schrijven. Hun lief en leed gaan mij verder niet aan, maar door mijn werk bij een pro-life stichting – en de maatschappelijke relevantie – wilde ik een bepaalde passage uit het relaas van Roos aanhalen:

“De tweede keer als we aan het einde van de reis ruzie krijgen omdat jij in jouw laatste artikel schreef: ‘Roos wil een rozenstruik planten als aandenken aan haar miskraam’ en ik jou corrigeer dat het geen aandenken aan de miskraam is, maar aan ons kindje. Je wordt boos en zegt: ‘Ik vind het problematisch dat iemand die pro abortus is zoals jij over een “kind” spreekt. Er was nog helemaal geen kind. Je doet alsof het al leefde.’ Maar begint het leven niet bij de liefde die je ervoor voelt? Aan het begin van de reis leek het me onmogelijk ooit meer van iemand te houden dan van jou, maar die paar zwangere weken bewijzen mij het tegendeel.”

Het citaat van Arnon is zo dwaas dat ik omwille van zijn lezers mag hopen dat hij het niet gezegd heeft. Een ongeboren vrucht leeft niet zelfstandig, maar sinds wanneer is dat het vereiste om een mens te zijn? Is iemand die in coma ligt en door machines in leven wordt gehouden ineens ook geen mens meer?

“Die had al een bewust leven geleid!”, zou de wat scherpere abortusvoorstander dan zeggen, maar dat is mij te arbitrair. Ook een ongeboren kind heeft al direct een ontwikkelend leven, met bijbehorende ervaringen in het verschiet. Groei en eigen DNA bepalen of je een levend mens bent, niet de vraag of je al eens iets hebt meegemaakt. Leven, dat doen de levenden en dat kun je zowel in de baarmoeder als op de Intensive Care.

Van Ees’ antwoord op het manipulatieve gezwets van Arnon is wat mij betreft een dromerige opwelling, gevoed door het utilitaristische denken dat onze jongere generaties al jaren bedwelmt: “Maar begint het leven niet bij de liefde die je ervoor voelt?” Als we de redenering van Van Ees doortrekken naar de wereld van zij die al geboren zijn, zou dit betekenen dat bijvoorbeeld een ongeliefde dakloze direct kan worden vernietigd. Toch vinden we zoiets intrinsiek kwaadaardig. Ook als we bij de context van zwangerschap blijven, zou haar visie inhouden dat een depressieve vrouw, die toevallig geen liefde kan ervaren voor haar bijna- of pasgeboren kind, daarmee bepaalt dat het kind niet leeft. Maar het kind leeft en het maakt geen donder uit of jij dat erkent.

Het betreft hier dan ook onwetenschappelijke fantasieën van mensen die een ogenschijnlijk hedonistische levensstijl leiden ten bate van het waarborgen van zoveel mogelijk persoonlijk genot of, zoals Van Ees het zelf verwoordt: “Het verzamelen van mensen”.

Ik kijk liever naar alle mensen en maak graag afspraken over hun intrinsieke waarde. Dat is niet poëtisch, want je laat het niet aan iedere creatieve geest over of iemand dood mag, maar het is wel gericht op de waarde van een ander in plaats van die van mij. Is er sprake van een mens met een eigen DNA en een individuele toekomst, dan heeft die persoon ruimte nodig om te leven. Los van de relationele status van vader en moeder; los van half doordachte mijmeringen over wanneer het leven van een ander zou beginnen.

Arnon Grunberg is niet de enige voorstander van abortus die, naar verluidt, misbruik maakt van de beschikbaarheid van abortus om zijn egoïstische levensstijl te conserveren. De vraag die onze maatschappij moet stellen is of we de Arnon Grunbergs van deze wereld oogluikend hun gang laten gaan. Waarom kiezen we er niet voor om ze aan te spreken? Dat kan tijdens betere keuzegesprekken met vrouwen die nu soms letterlijk door deze mannen de kliniek in worden geduwd.

Abortusklinieken zijn daar niet de juiste plek voor. Binnen hun deuren voert het geweten een verloren strijd tegen de financiële afhankelijkheid van het aantal abortussen dat er wordt uitgevoerd. Hierdoor loopt een vrouw het risico dat een man haar moederliefde blokkeert met zijn ego en met haar afhankelijkheid van zijn voorwaardelijke mannenliefde.

BNN-VARA praat over prolife demonstranten, met uitsluitend pro-choice sprekers

Sun, 24 Mar 2019 15:15:11 GMT

Net als afgelopen januari bij EenVandaag werd er in radioprogramma De Nieuws B.V. (BNNVARA) geen hoor en wederhoor toegepast.

Onlangs maakte de NPO op Radio 1 een achtergronditem over kippenboeren met klachten over dierenactivisten die vlak buiten hun poorten demonstreren. Aan tafel zaten een kippenboer, een bestuurslid van de Stichting Pluimveehouders en een voorstander van grotere kippenboerderijen. Samen met de presentatrice, een boerin uit Alkmaar, hebben ze het gehad over hoe vervelend en vooral agressief de activisten zijn.

Nee, alle gekheid op een stokje, dat kan natuurlijk helemaal niet. Geen journalist zou dit eenzijdige studio item durven maken. Toch is dát precies wat Radio 1 deed, maar nu in samenwerking met abortusklinieken die last zeggen te hebben van ‘anti-abortusdemonstranten;. Wie er aan tafel zaten? Gerrit Zomerdijk, directeur van de Gynaikon abortusklinieken in Roermond en Rotterdam; Christa Compas, directrice van het Humanistisch Verbond – bepleiter van verregaande abortusmogelijkheden – en Rebecca Gomperts van Women on Waves, een organisatie die in veel landen abortussen uitvoert.

Net als afgelopen januari bij EenVandaag werd er in radioprogramma De Nieuws B.V. (BNNVARA) geen hoor en wederhoor toegepast. De pro-life stichting(en) waarover men sprak werden niet uitgenodigd in de uitzending waardoor de abortuslobby wederom vrij kon strooien met ongefundeerde beschuldigingen, waarna die pro-life stichtingen dikwijls te kampen krijgen met bedreigingen. Dit doen ze, vermoedelijk, omdat ze weten dat er weinig waar is van hetgeen ze u proberen te verkopen. Dit aan de kaak stellen is vanuit een vrijwel monddode positie lastig. Want als u er niet middenin zit, is het moeilijk te geloven dat de pro-abortus lobby, die streeft naar het verstrekken van online abortuspillen, zó ver gaat.

De abortuskliniek is commercieel belanghebbende bij iedere uitgevoerde abortus. Er komt tussen de 500 en 1000 euro in het laatje voor iedere toekomst die zij van een mens wegnemen. Zo’n directeur heeft er alle baat bij dat pro-life demonstranten weg worden gehaald voor hun deuren. Want in werkelijkheid zeggen vrouwen met regelmaat hun afspraak bij zijn ‘winkel’ af, omdat ze na een goed gesprek op de stoep besloten hun kindje toch te houden.

Hoe dat mogelijk is? De counselors (die bij Radio 1 ‘anti-abortusdemonstranten’ worden genoemd) luisteren naar de belemmeringen van de vrouw om het kind te houden en bieden aan deze samen met haar op te lossen. Dat kan namelijk, wanneer een vrouw de meest genoemde redenen noemt, het financiële struikelblok. Je moet vrouwen alleen wel duidelijk maken dat hulp bestaat. Indien nodig zorgt stichting Schreeuw om Leven voor een complete babykamer of een jaar lang ondersteuning voor de baby met bijvoorbeeld luiers, voeding en kleertjes. Zijn er gesprekken nodig met de partner omdat de abortuswens, zoals zo vaak, bij hem vandaan komt? Dan wordt er gesproken en begeleid waar mogelijk. Ook ná een abortus kunnen vrouwen hier terecht voor hulp omdat leed door spijt regelmatig voorkomt. Uiteraard kan de directeur van een abortuskliniek dit niet vertellen op de radio.

Wat vertelden de tafelgasten wel? De abortusdemonstranten zijn agressief, aldus het trio. Nooit is daar een bewijs van gekomen: geen videobeelden, geen audio of foto’s en al helemaal geen proces-verbaal. Vandaar dat de betrokken organisaties zelf niet aan tafel mogen zitten. Want dan was dit ongemakkelijke feit op tafel gelegd. Christa Compas noemde het stalkers, ‘want demonstrant is eigenlijk al geen passende benaming meer’, aldus de vrouw die eerder samen met EenVandaag een al even eenzijdige reportage in elkaar knutselde die van blunders en misleidingen uit elkaar viel.

Zelfs de presentatrice kon niet neutraal blijven. Ze reageerde geschokt omdat abortus in haar beleving een ‘gepasseerd station’ was binnen ‘het maatschappelijk debat’. Zij vertoonde misschien wel het meest laakbare gedrag. De reactie van een pro-lifer die TV Rijnmond te woord stond, waarin de man vertelt regelmatig te worden uitgescholden, werd gepareerd met: “Hij draait het om hè?”. De realiteit is dat de man wordt uitgescholden vanwege de jarenlange hetze die dit soort programmamakers voeren. Want die agressieve voorbijgangers weten niet welke hulp deze pro-lifers, met gevaar voor zichzelf, komen aanbieden.

Rebecca Gomperts van Women on Waves had haar eigen agenda. Ze is het roerend met de anderen eens dat deze pro-lifers vreselijke mensen zijn, maar wil ook de abortuspil bij de huisarts krijgen. Dus verzon ze een leuke insteek: de abortusdemonstranten bestrijd je door het abortusaanbod te verspreiden door heel Nederland. “Ze kunnen immers niet bij alle huisartsen van Nederland gaan staan.” Dat Gomperts recentelijk door de Amerikaanse Food and Drugs Administration (FDA) hard op de vingers is getikt omdat ze in dat land stiekem online abortuspillen aanbood aan vrouwen die geen enkel lichamelijk onderzoek hebben ondergaan werd uiteraard niet genoemd. Volgens de FDA brengt ze de gezondheid en veiligheid van vrouwen in gevaar door het verstrekken van niet door FDA goedgekeurde middelen. Hier had een pro-life spreker haar over kunnen ondervragen. Maar helaas, er mocht niemand bij zitten die ook maar iets van een weerwoord kon produceren. De angst zit er kennelijk goed in bij links Nederland. En terecht. Want pro-life argumenten én resultaten werpen een fel licht op het intellectuele bankroet van de pro-abortus beweging.

Ondertussen worden vrouwen niet geïnformeerd over fysieke risico’s die aan abortus kleven, zoals een enorm verhoogde kans op vroeggeboorte bij een volgende zwangerschap, waarover het AMC in 2015 publiceerde . Studies zoals deze, over spijt en depressie na abortus(sen) , gaan gepaard met steeds meer openhartige coming-out verhalen in media als Libelle en Viva van vrouwen die ermee kampen. Niets mag de B.V. Abortus echter in de weg staan, vooral geen feiten. Het ergste is dat niemand het vreemd lijkt te vinden dat een studio wordt gevuld met uitsluitend pro-abortus mensen, waarvan een aantal flink verdient aan de behandeling.

De journalistieke verantwoordelijkheid is compleet weg bij de NPO, en in dit geval specifiek BNNVARA. Voor steeds meer mensen is dat geen nieuws meer. Maar als je er zelf middenin zit merk je pas echt hoe diep de slangenkuil is.

Stichting Schreeuw om Leven en andere pro-life organisaties zullen zich blijven inzetten voor deze vrouwen en hun ongeboren kinderen. En hopelijk zal de NPO ooit stoppen met het monddood maken van deze grote groep Nederlanders, waarvan er afgelopen december 10.000 te vinden waren op het malieveld in Den Haag. Toen waren 60 gele hesjes even verderop interessanter volgens de landelijke media. Maar er komt een moment dat ook zij er niet meer omheen kunnen dat pro-life hard groeit.

Moslims zouden zich moeten verzetten tegen schorsing Hoofddorpse docent

Fri, 01 Mar 2019 15:07:16 GMT

Het racisme van de lage verwachtingen op scholen

“De profeet trouwde met Aisha toen ze zes jaar was en hij voltrok het huwelijk toen ze negen jaar oud was.”

Misschien denkt u dat dit een citaat is van de Hoofddorpse vmbo-docent die volgens recente berichten in januari werd geschorst vanwege een soortgelijke uitspraak. Maar nee, dit komt uit de meest betrouwbare bron die Soenitische moslims na de Koran hebben. De overleveringen van Muhammad, diens metgezellen en zijn vrouw Aisha hebben onnoemelijk veel waarde voor de islam omdat de Koran zelf niets verteld over het leven van de eerste generatie moslims.

Dat islamitische leerlingen zich schamen voor dergelijke feiten is begrijpelijk. Sinds de recent groeiende interactie met het Westen proberen islamapologeten dan ook, met weinig succes, antwoorden te vinden die het doen lijken alsof Aisha geen negen maar achttien jaar was toen haar 50+ profeet het bed met haar deelde. En dat een docent tactvol met deze informatie moet omgaan, als hij het al zou willen delen, is ook helder. Maar dat hij kan worden geschorst voor het herhalen van een gegeven dat wij dankzij de islam kennen gaat te ver.

Christelijke studenten maken geregeld mee dat moslims in hun klassen de Bijbel aanvallen en het komt daarbij voor dat een docent hen bijvalt. Dat geeft soms stress of geloofstwijfel. Veel christelijke studenten zullen het gevoel herkennen dat je vanwege je geloof in de schoolbanken in een hoek gedreven wordt. Toch zou geen mens hun klacht serieus nemen, laat staan dat hun docenten een schorsing zou wachten.

Nu is een vmbo-klas misschien iets anders dan een hoorcollege op de academie, maar hetzelfde gaat op voor christelijke vmbo-studenten. Niemand zou het accepteren als ze, bijvoorbeeld na confrontatie met Lot’s vermeende incest in het Oude Testament, een klacht indienen bij de directie omdat hun geloof zou zijn beledigd.

En juist daarom zouden moslims zich moeten verzetten tegen de schorsing van de Hoofddorpse docent. Wanneer worden zij eens echt gelijkgesteld? Want deze dubbele standaard, die ongetwijfeld gedeeltelijk voortkomt uit angst, kan ook gezien worden als het racisme van de lage verwachtingen waar mensen als Machteld Zee en Maajid Nawaz al veel over schreven.

Dat racisme werkt een beetje zo: een christen wordt geacht te kunnen relativeren. Een christen is sterk genoeg om toe te zien hoe een karikatuur van Jezus naakt in seksuele poses wordt opgehangen en bespot. Een christen kan kritiek op de Bijbel aanhoren zonder mensen tot zwijgen te manen. En een christen reageert al helemaal niet primair bij het horen van een Bijbelcitaat. Nee, de christen snapt allemaal wel hoe dat bedoeld wordt. Gewoon een geintje of een zinvolle discussie.

Maar van moslims verwacht men kennelijk niet zoveel. Wanneer iemand de fout maakt om theologische bronnen te citeren, snapt de ‘tolerante’ Nederlander van 2019 meteen dat moslims totaal onwetend zijn over hun eigen geschriften. Want nee, de moslim kan niet relativeren. Daar is hij veel te emotioneel voor en daarom mogen wij dat ook niet van hem eisen, zo lijkt Nederland steeds vaker te redeneren.

Leraren die hun baan willen behouden weten dat ze maar beter zwijgen over die ene religie terwijl het nog steeds vrij schieten is op iedere andere godsdienst. Steeds minder mensen vinden dat vreemd. Daarom is het goed te wijzen op verhalen als die van Asia Bibi, die negen jaar vastzat voor het vermeende(!) beledigen van Muhammad. Wie snapt inmiddels niet dat zulke normen de uiterste consequentie kunnen vormen van zo’n geschorste docent die parafraseert uit het leven van Muhammad?

Zolang veel moslims – in plaats van zich te schamen – blij zijn met de schorsing van zo’n docent hebben die Nederlanders nog gelijk ook. Maar dat komt omdat deze houding ten opzichte van moslims en hun structurele gebrek aan relativeringsvermogen de problemen in stand houdt. Die vicieuze cirkel moet worden doorbroken. De tijd dat moslims niet thuis hoeven te geven tijdens iedere gezonde les samenleven, moet echt voorbij zijn als we ooit willen afkomen van de ongelijkheid die iedereen zegt te bestrijden.

We moeten de oer-Hollandse regel van gelijke imams, gelijke mutsen toepassen. En dat houdt in dat de werkgever van de Hoofddorpse docent heel snel sorry zegt en de hele zaak vergeet. Want het alternatief van die vuistregel is dat we morgen alle docenten van Nederland naar huis sturen die in het bijzijn van christelijke leerlingen problematische Bijbelteksten hebben geciteerd.

Nepgeschiedenis of verschil van inzicht?

Sun, 11 Nov 2018 14:59:20 GMT

Herziening discussie NRC checkt: 'Meer Europese slaven in Noord-Afrika dan zwarte slaven in de VS'

De afgelopen jaren was er veel te doen over het artikel ‘NRC checkt: ‘ Meer Europese slaven in Noord-Afrika dan zwarte slaven in de VS ’. NRC concludeerde dat deze uitspraak, van de Amerikaanse geleerde Thomas Sowell, ‘waar’ is. Later werd dat gerectificeerd, na venijnig commentaar van twee Nederlandse historici . Het NRC zou volgens hen nepgeschiedenis in stand houden. Maar bij het lezen van alle betrokken stukken viel mij juist iets anders op: de historici zijn gekleurd in hun mening en plegen roofbouw op de geschiedenis. Inmiddels is het bijna december en dan wordt deze 'overwinning’ op de NRC weer met grote fiducie gedeeld door anti-racismehelden en witte schuldschapen. Dat schreeuwt om een herziening van de discussie.

De aanleiding voor de controverse was een zorgvuldig betoog van Thomas Sowell , waarin de Afro-Amerikaanse geleerde waarschuwt voor het selectief filteren van historische feiten. Dat kan namelijk eenzijdige analyses in de hand werken, zoals het idee dat er maar één soort geïnstitutionaliseerde slavernij bestond: die door Europeanen en Amerikanen, met de Afrikaan uitsluitend als slachtoffer. Zijn uitspraak over witte slaven, die dankzij zo’n selectieve filtering door scholen en media in de vergetelheid zijn geraakt, moet dan ook worden gezien als een oproep tot meer balans in ons historisch perspectief.

Bovendien was Sowell’s bewering correct: meer Europeanen werden naar Noord-Afrika ontvoerd dan Afrikanen naar de toenmalige dertien koloniën van de VS. Beide slavenaantallen zeggen iets over de mate van import naar de twee continenten. Dit is een legitieme stelling en zeker geen misleiding, zoals de historici stellen.

Het was juist de herberekening van de historici die mij verbaasde. Zomaar werd het Amerikaanse exportcijfer vermeerderd met alle generaties die daarna in slavernij werden geboren, terwijl dit bij de Europese slaven werd nagelaten. Alsof er in twee eeuwen niet één Europees kind in slavernij werd geboren. Mocht het duo denken dat het cijfer van 1,25 miljoen alle Europese slaven in die periode betreft, dan is er vermoedelijk sprake van een taalbarrière. Het Engelse woord enslaved, dat zowel historicus Davis als Sowell gebruikte, slaat namelijk op de eerste generatie slaven die werd ontvoerd en onderworpen. Hieruit blijkt dat niet Thomas Sowell, maar zijn Nederlandse critici gebruik maakten van misleidende vergelijkingen.

De enige ‘misleiding’ van Sowell’s kant is de vermoedelijk bewuste selectie van twee willekeurige gebieden waarmee hij, al spiegelend, wees op zijn rode draad: spelen met historische feiten kan ieder politiek doel dienen. Sowell weet natuurlijk dat beide aantallen slechts een beperkt onderdeel waren van twee systemen met een immense omvang. De relatief korte tijd waarin de trans-Atlantische slavernij miljoenen Afrikanen onderwierp, getuigt van haar groteske aard. Onder de streep ontloopt de islamitische slavenexport haar echter nauwelijks. Alleen al in de negentiende eeuw werden twee miljoen zwarte Afrikanen geëxporteerd naar Noord-Afrika en het Midden-Oosten. Daarbij komt dat de deportaties in Arabische en Amerikaanse handen niet voor elkaar onderdoen als het gaat om de uitputtingsslag met vaak de dood tot gevolg.

Het duo kan best verwijzen naar het feit dat er in Noord-Afrika veel minder mensen in slavernij werden geboren. Maar zonder kanttekening over de redenen hiervoor is dat argument misleidend. Die waren namelijk niet louter positief. Denk aan de ongeëvenaarde macht die Noord-Afrikaanse slavenmeesters hadden over de seksualiteit van hun slavenpopulatie. Dit kenmerkte zich bijvoorbeeld door relatief veel castraties. De Baños, waar Europese mannen als dieren werden gehouden, zonder enige interactie met vrouwen, zorgden logischerwijs ook voor een sterk verminderde natuurlijke groei.

Vrouwen, de grootste groep slaven in Noord-Afrika, konden slechts op een verhoogde status hopen als zij een kind kregen van hun meester, mits deze het erkende. Zulke kinderen werden vaak meteen geadopteerd en dus niet in slavernij geboren. Ook kon de vrouw, na de dood van haar meester, rekenen op vrijheid. Het is echter waanzin om dit te laten gelden als positieve oorzaak van een langzaam groeiende slavenpopulatie. Slavendrijvers verdienen geen pluspunten voor de verhoogde status van slavinnen die zoiets moesten ondergaan. Die geven we immers ook niet aan Amerikaanse meesters, die dikwijls een Oom Tom met privileges tolereerden. Wanneer zij kinderen verwekten bij hun Afrikaanse slavinnen wordt bovendien moeiteloos uitgegaan van directe of indirecte seksuele dwang. Waarom zou dit anders zijn voor hun Europese lotgenoten in Noord-Afrika?

Dit soort nuanceringen lijken aan het duo voorbij te gaan. In een ander artikel noemen ze Sowell’s uitspraak zelfs fake news en “historische onzin op het internet”. Je moet het maar durven opschrijven over een bejaarde geleerde die meer boeken schreef dan een gemiddelde vierdejaars student geschiedenis leest. Als je daarbij bedenkt dat Sowell als socioloog meerdere historische thema’s behandelde, kun je haast niet anders dan je afvragen hoe onpartijdig het duo is. Dat blijkt ook uit het feit dat ze Sowell nergens socioloog noemen, maar “conservatieve econoom” of kortweg “schrijver”. Zo framen ze zelfs Sowell’s recht van spreken als academicus, vermoedelijk om hun respons zwaarder te laten wegen.

De Nederlanders hadden ook een generaliserend antwoord op Sowell’s legitieme standpunt dat galeislaven in Noord-Afrika het slechter hadden dan plantageslaven in de VS. Volgens de historici was slavernij in de VS als geheel juist “van een duidelijk ander karakter”. Dit beschouw ik als codetaal voor: “het viel allemaal wel mee met die Noord-Afrikaanse slavernij”. Daarmee doen ze zelf waar ze Sowell van beschuldigen: moreel onderscheid maken tussen twee volken en hun slavernijsystemen. Wanneer we echter spreken van vele miljoenen slaven en gruwelpraktijken aan beide zijden, oogt iedere wedijver om de titel van meest of minst erge slavendrijver pervers. Sowell vergeleek specifieke slavencategorieën omwille van een meer gewogen oordeel over de hele linie. Of dezelfde motivatie leeft onder de historici is voor mij nog dubieus.

De verlichte woorden van wijlen historicus Bernard Lewis bieden een fraai contrast:

”Het is niet mijn doel om een morele competitie op touw te zetten…maar om de claims van exclusieve deugd en exclusieve ondeugd te weerleggen en te wijzen op een gemeenschappelijk falen in onze gemeenschappelijke menselijkheid.”

De inmiddels achterhaalde mythe, dat het slavenleven in Amerika altijd slechter was dan in Afrika, is mede ontstaan door kromme vergelijkingen van geschiedschrijvers in de negentiende eeuw. Zij kwamen dikwijls terug uit Afrika en het Midden-Oosten met het idee dat er geen plantageslavernij bestond in de islamitische gebieden. Zij zagen alleen huiselijke slavernij, waarbij slaven meestal een beter leven leidden. Buiten hun gezichtsveld, voorbij de grote steden waarin ze verbleven, bestond echter wel degelijk economische slavernij. Lewis beschreef ook dit sprookje treffend als “een Europese uitvinding die een Europees doel dient”. Wanneer deze nu nog opduikt, moet er haast sprake zijn van een selectieve filtering ten bate van een politiek doel. Dat is precies waar Sowell voor waarschuwde.

De historici hadden veel te vertellen over de gevolgen die nazaten van slaven nu ervaren in de westerse landen waar ze als minderheid leven. Die impact is reëel en moet zeker niet zomaar worden afgezwakt. Maar ook hier mis ik een oprechte hunkering naar balans. Die kan worden gevonden in de impact die het slavernijverleden op de noordelijke helft van Afrika heeft door nog steeds te bestaan. In Mauritanië worden jaarlijks vele sub-Sahara slaven geboren en ook Libië maakt momenteel haar zoveelste opleving van slavernij door.

Dan is het legitiem om te vragen waarom slavernij in Noord-Afrika zo lang kon doorgaan. Wellicht is een voornamelijk religieuze scheiding tussen slaaf en vrij mens moeilijker af te leren dan een racistische. Misschien kwamen beide vormen geregeld samen in de islamitische staten, waardoor zwarte Afrikanen in het huidige Tunesië en Marokko nog steeds kampen met een niveau van racisme dat in het huidige Amerika ondenkbaar is. Referenties naar dit soort ongemakkelijke feiten moeten niet worden gezien als jij-bak maar als een oproep tot minder selectieve filtering van historische feiten.

Over het feit dat het Westen aan de wieg lag van de afschaffing van slavernij in veel islamitische landen, zul je de historici ook niet horen. Maar het is een cruciaal feit, omdat de moslimlanden volgens veel geleerden niet stonden te springen om hun slaven vrij te laten. Een afschaffingsbeweging, zoals die van christenen in het Westen, was nagenoeg niet bestaand. De emancipatie werd bereikt met keiharde westerse diplomatie. Dan is het niet vreemd dat er nog steeds maar weinig islamitische historici zijn die het aandurven om dit onderwerp aan te snijden. Bernard Lewis schreef dat het aantal studies naar de slavernij in het Midden-Oosten op één velletje past, terwijl er duizenden boeken te vinden zijn over de Griekse, Romeinse en trans-Atlantische slavernijen. Toch moet het Westen zich volgens sommigen nog steeds meer schamen dan andere culturen.

Sowell riep op tot een dergelijke balans. Hij deed dat met een prikkelende stelling, waarop het duo vermoedelijk het eigen morele onderscheid projecteerde. Het gevolg was een denkbeeldige strijd, die slechts bijdroeg aan het blootleggen van hun motieven.

"Force Them to the Side of the Road"

Thu, 25 Oct 2018 12:25:41 GMT

Islamic Humiliation of Jews and Christians
or Pragmatism in Times of War?

Click here for a video version of this article

Klik hier voor de Nederlandstalige versie van dit artikel

Today we will discuss a recent article on discover-the-truth.com, a website claiming to be dedicated to refuting bigotry and short-sightedness through which Christians and Orientalists are “consistently attacking” their Islamic beliefs. We will investigate their claims concerning an infamous command by Muhammad from which it appears that Muslims have to impose a humiliating form of social conduct on Jews and Christians whenever they meet them on the roads of an Islamic country. The first two ahadith mentioned by Discover the Truth (DTT) are usually brought forth by critics of Islam:

“Abu Huraira reported Allah’s Messenger as saying: Do not greet the Jews and the Christians before they greet you and when you meet any one of them on the roads force him to go to the narrowest part of it.”

(Sahih Muslim Book 26, Hadith 5389. Eng. Tran., https://sunnah.com/muslim/39/16 )

And:

“Narrated Abu Hurairah: that the Messenger of Allah said: “Do not precede the Jews and the Christians with the Salam. And if one of you meets them in the path, then force them to its narrow portion.”

(Jami at-Tirmidhi volume 5, Book 40, Hadith 2700. Eng. Tran., Sahih Darussalam, https://sunnah.com/tirmidhi/42/13 )

The author, Kaleef Karim, emphasizes that he always tells fellow Muslims to study the historical context of any hadith in order to prevent distortion. Therefore he provides two other ahadith which, according to him, describe the very same event but with more insight into the historical context:

“It was narrated from Abu ‘Abdur-Rahman Al Juhani that the Messenger of Allah said: “I am riding to the Jews tomorrow. Do not initiate the greeting with them, and if they greet you, then say: Wa ‘alaikum (and also upon you)”.
(Sunan Ibn Majah volume 5, Book 33, Hadith 3699. Eng. Tran., Hasan Darussalam https://sunnah.com/ibnmajah/33/43 )

And here:

“Abu Basra al-Ghifari reported that the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, said, “I will ride to the Jews tomorrow. Do not give them the greeting first. If they greet you, then say, ‘and on you.’”

(Al-Adab Al-Mufrad Book 44, Hadith 1102. Eng. Tran., Sahih Al-Albani, https://sunnah.com/adab/44/2 )

The author claims that the last narrations deal with the same saying of Muhammad as the first two. With this he wishes to prove that the context of warfare also applies to the narrations which do not mention warfare. However, he doesn’t prove that these are the same narrations anywhere. He simply states this and then builds his entire argumentation on this assumption. But the careful reader observes significant differences between both versions. The war-variant doesn’t mention anything about Christians or having to force anyone to the side of the road.

The fact that Christians are not mentioned in the war-variant makes sense because it clearly concerns a conflict with Jews. So what about the motivation to not greet Christians first and force them to the side of the road? The author is completely silent on this evident problem in his reasoning. He jumps from one hadith which deals with Jews and Christians to a narration about Jews and conflict. From there he takes off and never looks back, leaving careful readers behind with their questions.

So, the war-variant doesn’t concern Christians or forcing people to the side of the road. This excludes the possibility of both variants describing the same event. But even if they did, then still the author’s conclusion remains a mere assumption. You see, just because something occurred during wartime, doesn’t mean it may only occur in wartime, unless the person who made the rule, which in this case would be Muhammad, specifically stated this. The fact is that scholars of Islam don’t even say this even though that is exactly what the author of DTT tried to have us believe when he wrote: “It is quite clear that among classical scholars of Islam, they deemed this Hadith report to be in relation to war only.” In the remaining paragraphs of this article we shall determine whether this claim can still be made after careful study of the sources used by DTT.

One explanation the author didn’t mention, but which is often heard, is that Muhammad refused to greet the Jews first because they sometimes greeted him by saying “Death be upon you” after which Muhammad said “And upon you”. However, this is another topic entirely and, as you can see, again has nothing to do with rules on how to greet Christians or force anyone to the side of the road.

We’d love to hear from DTT what the evidence is for the statement that both narrations describe the same event. For now we have to conclude that their refutation of critics claims is based on an unfounded assumption and a fallacious conclusion even if their assumption were to be based on solid evidence. We continue to review the article.

The books in which the ahadith are found

The author of DTT tries to further cement his argument by pointing his readers to the book titles in which the ahadith on Christians and Jews are sometimes found. For instance, elsewhere in Jami’ at-Tirmidhi it is found in “the Book of Military Expeditions” as hadith number 1602 . He also found it in the collection of Ibn Hajar al-Asqalani in the book “Jihad”.

However, there are a number of problems with this line of reasoning. First and foremost it really stands out that he only shares two cases in which the hadith was placed in books on war. Why does he ignore the many other mentions of this hadith to which he himself referred earlier? This question is quickly answered when we look the narrations up.

The very first hadith in their article is from Sahih Muslim and is found in “the Book of greetings”. The narration quoted after that (Tirmidhi 2700) is found in “the Book of Seeking Permissions (and chapters on manners)”. Even the war-variant, of which the author claims it describes the same event, is found in Sunan ibn Majah in “the Book of Etiquette”. And in Al-Adab Al-Mufrad it is found in “the People of the Book”.

From this it is clear that the author has given his audience a distorted overview of the sources. Something he accused other of doing, mind you. It seems highly unlikely that these facts have escaped the author’s attention since he has quoted from the same books within the same volumes.

According to his reasoning, finding any narration in a book on Jihad twice is sufficient evidence to conclude that it can only be applied to Jihad. We’ve already discussed the fallacy in this argument. And now that we have found the narration in books on etiquette and how to greet people in general, we need only follow through on the author’s reasoning in order to prove the inconsistency of his argument.

An interesting side note is the unusual permissiveness surrounding the meaning of Jihad. Those of us who encounter Muslims regularly in theological discussion are familiar with their frequent denial of the idea that Jihad usually points to warfare in Islam’s primary sources. Critics of Islam would hear them say that Jihad “mostly” or even “exclusively” refers to an inner struggle. However, in the article we are reviewing today, it is suddenly no question that “Jihad” refers to war whenever it is found in the titles of many chapters and books in Islam’s most trusted hadith collections. This is particularly striking because the author himself once wrote an article about the different meanings of Jihad, in which he evades this emphasis on warfare. Besides that, he is completely silent on the fact that it can also refer to offensive war, which our regular readers know is part of Islam.

Commentaries in the books the author has seen

Let’s go back to the volumes from which the author quoted the narrations. We feel that the facts we’ve stated so far should have moved him towards a sincere study of the commentaries in the books of Darussalam, from which he claims to have taken his quotes. Since he hasn’t, we will gladly correct this negligence towards his brothers and sisters.

When we look for the Tirmidhi hadith which the author, to his joy, found in the book of military expeditions, we find that the added commentaries by both Abu Isa Tirmidhi himself and Al-Mubarakpuri were left out of the article on DTT. When we read them, we quickly understand why that is. Here’s the first commentary from the exact same book DTT referred to:

“[Abu ‘Eisa said:] This Hadith is Hasan Sahih. And regarding the meaning of this Hadith: “Do not precede the jews and the Christians”: Some of the people of knowledge said that it only means that it is disliked because it would be honoring them, and the Muslims were only ordered to humiliate them. For this reason, when one of them is met on the path, then the path is not yielded for him, because doing so would amount to honoring them.”

(Jami at-Tirmidhi volume 3, Book 19, Hadith 1602 Eng. Tran., Sahih Darussalam 2007, page 365)

In this commentary there is not a single reference to a context of warfare. We do clearly see that the hadith is fully placed in a category of general dealings with Jews and Christians. Please be aware that this commentary is placed right below the hadith itself and that both are part of the chapter called “What has been related about greeting the People of the Book with Salam”.

On the very next page of this book follows a quote by the respected scholar Abdur-Rahman Al-Mubarakpuri from his well-known Tirmidhi-commentary Tuhfat al-Ahwadhi:

“In normal conditions when Muslims are in power and they are not living as a minority, and they are not under any compulsion or subjugation, it is an order for Muslims that they should not give such leeway to the non-Muslims and they should not greet them first nor yield the way for them.

[..]

In a country where Muslims are living as a minority, they are allowed to give such leeway to non-Muslim rulers for the greater interest of the Muslim community. (Tuhfat al-Ahwadhi v.2 p.397.)”

(Jami at-Tirmidhi volume 3, Darussalam 2007, pagina 366)

From these commentaries it becomes clear what the real context of the narration is, according to the source used by DTT. To us, this all comes across quite deceptive. A rule that says you are allowed to act friendly towards non-Muslims but then spins 180 degrees as soon as a period of dominance arises? How sneaky! But we can’t deny that this is exactly what the Islamic sources and their most trusted commentators say. These important sources are only half shown to Muslims when an Islamic apologist tries to “help” them. It is clear that the author of DTT has seriously bended the truth. Therefore it seems to be no coincidence that we have just read the same deceptive characteristic in Mubarakpuri’s commentary.

As you know there were several other places where the Muslim author collected his hadith quotes. We did the same check with these narrations concerning the book titles and the commentaries. This is the overview we made for your convenience:

Jami’ at-Tirmidhi, book 40, hadith 2700

This was the second mention of the hadith without a context of war. We find this narration in the chapter called “What has been related about it being disliked to give the Salam to the Dhimmi”. Again, we discovered a commentary which the author of Discover the Truth omitted:

“Saying Salam is a means to express honor and respect to others and paying respect and honor to the non-believers, thus, this is not correct; if a disbeliever comes across a path, he should not be given the right of way rather he should be forced to walk on the side of the road so that he does not regard himself honorable and respectable.”

(Jami’ at Tirmidhi, volume 5, Darussalam 2007, page 93)

So what is the reason for this humiliation? The answer from this commentary is simply the fact that they are non-Muslims, since such people have to be humiliated. Period. Greeting them first means to ascribe a certain honor to them which they do not deserve. The same goes for the reason why non-Muslims must be forced to the side of the road. Not because there is a situation of war; not because the Jews were mean by saying “Death upon you” but simply in order to make sure that non-Muslims do not feel themselves honored or respected. Because their place, according to Islam, is one of subjection.

This view reminds us of Surah 9 verse 29 in the Quran which describes how Jews and Christians are supposed to pay their Jizya tax. The verse says: “…until they pay the Jizya with willing submission and feel themselves subdued.”

Sunan Ibn Majah, book 33, hadith 3699

This was the author’s first mention of the war-variant. In the volume published by Darussalam this hadith is placed in the book called “Returning (the greeting of) Peace to Ahludh-Dhimmah”. The explanatory footnote with that last term says “Non-Muslims living under the protection of an Islamic government.” (Sunan Ibn Majah, volume 5, Darussalam, 2007, page 31).

Here the same is clearly shown: the humiliating manners apply to all Dhimmies and have nothing to do with any criterion of war. In fact, Dhimmies only become Dhimmies after they have been conquered and war with them has come to an end.

Sahih Muslim, book 26, hadith 5389

This was their first mention of the hadith, which refers to Jews and Christians without a context of warfare. As stated earlier, this narration is found in “the Book of Greetings” or “the Book of Salam”. The chapter then is called “The Prohibition of initiating the greeting with the People of the Book, and how to respond to them” (Sahih Muslim, volume 6, Darussalam 2007, page 21).

Again, things are very clear. This hadith is equally presented as a general instruction to apply humiliating manners on Jews and Christians. It is found in a book which focusses on how to treat people of different groups. It says nothing about a temporary tactic in days of war.

Quran commentary by Ibn Kathir

To retire the modern interpretation by websites like DTT completely, we will now zoom in on Surah 9 verse 29 of the Quran:

“Fight those who do not believe in Allah or in the Last Day and who do not consider unlawful what Allah and His Messenger have made unlawful and who do not adopt the religion of truth from those who were given the Scripture – [fight] until they give the jizyah willingly while they are humbled.”

(Sahih International translation)

The verse immediately tells us that those who were given the Scripture, which refers to Jews and Christians, are to be subjected as a general rule. Stories about a battle of Tabuk can be left for other discussions. We know this theory of self-defense and reject it on the basis of its weak argumentation. The verse right after even teaches us why Allah curses the Jews and Christians: it is because of what they believe, not because of their attitude towards Muslims.

Let’s look at the most relevant part of this verse and see what one of Islam’s most trusted commentators wrote to explain it. Concerning the last words of the verse (“and feel themselves subdued”) Ibn Kathir wrote:

“(and feel themselves subdued.), disgraced, humiliated and belittled. Therefore, Muslims are not allowed to honor the people of Dhimmah or elevate them above Muslims, for they are miserable, disgraced and humiliated. Muslim recorded from Abu Hurayrah that the Prophet said, لَا تَبْدَءُوا الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى بِالسَّلَامِ، وَإِذَا لَقِيتُمْ أَحَدَهُمْ فِي طَرِيقٍ فَاضْطَرُّوهُ إِلَى أَضْيَقِه (Do not initiate the Salam to the Jews and Christians, and if you meet any of them in a road, force them to its narrowest alley).”

As you can see, Ibn Kathir himself points us in the direction of the debated hadith. As expected he nowhere mentions a context of war in which these manners should only be utilized. In fact he too calls these Jews and Christians Dhimmies, which can only refer to a time after the war is settled and the defeated people have subjected themselves to their Islamic rulers.

According to this commentator, who wrote several centuries after the time of Muhammad and the war that supposedly provides the context for the hadith in question, Jews and Christians are lower than Muslims. Not only that, they are “miserable, disgraced and humiliated”. The general application on all Jews and all Christians can hardly be more obvious than this. You may be surprised to learn that this book is for sale everywhere. Muslims who are susceptible to what is commonly referred to as “radicalization” can be easily influenced by works like these. And it doesn’t help that these words seem to support statements found in both the Quran and the most trusted hadith collections and were written by mainstream Islamic heavyweights among the scholars and not by salafis or wahabis, as the media often likes to suggest.

The Quran also confirms that Muslims must take this superior position when their numbers or their strength offers the opportunity. We read about that in Surah 47 verse 35:

“Be not weary and faint-hearted, crying for peace, when ye should be uppermost: for God is with you, and will never put you in loss for your (good) deeds.” (Yusuf Ali)

The Pact of Umar

Apart from the clear reference to the debated hadith as a general rule on how to engage Jews and Christians socially, Ibn Kathir’s commentary also points us towards the Pact of Umar. This is a set of rules which Umar bin Al-Khattab, the second successor of Muhammad, imposed on Christians after conquering their territory with his army. Modern Islam apologists will try to obscure this source as well by suggesting it is not authentic and that there is another, more peaceful Pact of Umar. The evidence for this pact, however, is flimsy to say the least. It can be no surprise that this other pact rose to fame only in modern days, when apologetic answers to Western audiences began to bare a fitting solution for the obvious problem.

We shall navigate through the Pact of Umar with you, as quoted by Ibn Kathir in his commentary on the Quran.

We point out that Ibn Kathir describes this document as Umar’s “well-known conditions … that ensured their continued humiliation, degradation and disgrace.” This is why this document was an excellent source for Ibn Kathir to illustrate the already mentioned ayah and hadith with a practical example from early Islamic history.

Some of the conditions the Christians had to agree to were:

“We will respect Muslims, move from the places we sit in if they choose to sit in them.
We will have the front of our hair cut.
We will wear belts around our waist.
We will neither erect in our areas a monastery, church, or a sanctuary for a monk.
We will not restore any place of worship that needs restoration nor use any of them for the purpose of enmity against Muslims.
We will refrain from erecting crosses on the outside of our churches and demonstrating them and our books in public.
Those Muslims who come as guests, will enjoy boarding and food for three days.
We will not prevent any Muslim from resting in our churches whether they come by day or night, and we will open the doors of our houses of worship for the wayfarer and passerby.
We will not invite anyone to Shirk (ours: this is the incorrect view which Muslims have of the Christian faith).
We will not prevent any of our fellows from embracing Islam, if they choose to do so.
We will not sound the bells in our churches, except discretely, or raise our voices while reciting our holy books inside our churches in the presence of Muslims, nor raise our voices with prayer at our funerals.
We will not bury our dead next to Muslim dead.
We will not buy servants who were captured by Muslims.
We will be guides for Muslims and refrain from breaching their privacy in their homes.
If we break any of these promises that we set for your benefit against ourselves, then our Dhimmah (promise of protection) is broken and you are allowed to do with us what you are allowed of people of defiance and rebellion.”

We smile in the faces of some, but …

Finally, we will focus on another verse in the Quran in order to provide more clarity on the xenophobia Muslims are to have towards Jews and Christians, according to their religion:

“O ye who believe! take not the Jews and the Christians for your friends and protectors: They are but friends and protectors to each other. And he amongst you that turns to them (for friendship) is of them. Verily God guideth not a people unjust.”

(Surah 5 verse 51, Yusuf Ali)

The same meaning is found in Surah 4 verse 144 and Surah 3 verse 28 concerning “the unbelievers” in general.

What we read in Ibn Kathir’s commentary on this verse is again alarming:

“Allah forbids His believing servants from having Jews and Christians as friends, because they are the enemies of Islam and its people, may Allah curse them.”

Just as the names of respected Muslims are often coupled with saying “may Allah bless him”, the Jews and Christians are given the additional “may Allah curse them” which is also commonly heard when Muslims refer to Satan. The Quran itself confirms this in Surah 9 verse 30 where it says “Allah’s curse be upon them!” about all Christians who believe Jesus is the Son of God. The fact that such a curse is part of Islam cannot be denied, therefore Ibn Kathir cannot be condemned by modern Muslims for repeating it in an attempt to speak as Islamically as he can.

This commentary continues by pointing towards a hadith wherein Umar commands Abu Musa to drive a Christian scribe from their area, purely and solely because he was a Christian. In fact he was a useful Christian to Abu Musa but had to be driven out regardless.

For Surah 3 verse 28 we read the following commentary by Ibn Kathir:

“Allah prohibited His believing servants from becoming supporters of the disbelievers, or to take them as comrades with whom they develop friendships, rather than the believers.”

According to Ibn Kathir Muslims cannot show support to Jews and Christians nor can they become friends with them.

Unless:

“(unless you indeed fear a danger from them) meaning, except those believers who in some areas or times fear for their safety from the disbelievers. In this case, such believers are allowed to show friendship to the disbelievers outwardly, but never inwardly. For instance, Al-Bukhari recorded that Abu Ad-Darda’ said, “We smile in the face of some people although our hearts curse them.” Al-Bukhari said that Al-Hasan said, ‘The Tuqyah is allowed until the Day of Resurrection.’“

As you can see, we’ve just read the same split tongue approach as found in the commentary of Tirmidhi’s collection. It prescribes the same contrast between times of sufficient strength and times of weakness.

The fact that Muslims are called to treat non-Muslims very differently than fellow Muslims is confirmed quite straightforwardly by the description of Muslims in the Quran: “…those who are with him (Muhammad) are strong against Unbelievers, (but) compassionate amongst each other…” (Surah 48 verse 29). This verse answers in some ways how non-Muslims are to recognize true Muslims when they meet them in their times of dominance.

Ibn Kahthir points to a specific narration which says that Muslims smile in the face of some while cursing them inside. According to the narration this deception has a name, which is Taqiyya, and is allowed until the Day of Resurrection. So whenever a Muslim tells you that Taqiyya is no longer to be applied in Islam today, you’ll know that in that moment Taqiyya is being applied, either because the Muslims who’s talking to you is applying it or because he is ignorant of these facts in which case he is the victim of the Taqiyya of his own teachers.

Perhaps you’d say it is not so deceptive at all to save yourself in times of physical danger by telling a white lie. But is that all Taqiyya can be used for? What about for instance an imam in the West who openly teaches that adultery, apostasy and homosexuality must be answered with the death penalty? It has been proven that such imams have been prosecuted and or deported. Therefore, would the application of Taqiyya not resolve this problem and help the greater purpose of the Muslim community?

In fact, if we turn to the primary sources of Islam one more time, we find instances in which lies were told in order to get close to someone so they can be murdered. This was certainly the case for Kaab bin al-Ashraf , a Jew who had insulted Muhammad and was eagerly murdered for it by one of his followers. The killer had Muhammad’s permission to use a lie in order to lower the victim’s defenses. This was a moment in which the follower of Muhammad smiled in the face of a non-combatant Jew but cursed him in his heart, while he himself was in no physical danger.

Final thoughts

When faced with the challenge of finding out what the authentic social rules of Islam are, it is wise to determine who we should listen to. Do we take the words of people who live 1400 years after Muhammad under a Western government? Or do we listen to the instructions of people who Muhammad himself knew, people who have collected many of the primary sources of Islam and people who have succeeded Muhammad as the leader of all Muslims during the first decades of Islam?

At this point we should stress that by we no means wish to suggest that all Muslims will behave this way towards Jews and Christians. In fact most Muslims seem to be kind. But their leaders, who carry out the rules of conduct prescribed by Allah and his messenger Muhammad, can easily come to the conclusion that all of the above applies to their manners as soon as they can.

The facts in this study show the alarming intentions of Islamic manners as they are to be imposed on Jews and Christians. They were (and at times still are) truly subjected people who had to realize through constant humiliation that they were not first degree citizens. And the reason for that was because of their inferiority to Muslims. Of course similar practices were not uncommon in those days. On some occasions during the Middle Ages Christians too have, elsewhere in the world, mistreated others. But any honest discussion there, will always encompass the behavior of random Christians living centuries after Christ.

It must be understood by both the Christian reader, who perhaps at times struggles to counter Islamic claims – and the Muslim who may feel confused by arguments on both sides – that the founder of any religion has the unique chance of settling the debate forever on issues such as the social conduct towards people of other beliefs. Jesus Christ gave us his set of rules, for instance when He said: “In all things treat others as you yourself wish to be treated, that is the essence of the Law and the Prophets” (Matthew 7:12). Bible scholars often refer to this as “the golden rule of all justice” and can be found in the Old Testament as well, like in Leviticus 19:33-34. The manners Muhammad and his companions left behind for their Ummah contradict the teaching of Jesus and therefore cannot come from the same source.

But most importantly, Muhammad’s rules of conduct will always be the long reaching arm from history that has the ability to instill hatred and bigotry in the hearts of new followers of Allah. Knowing this, it may not be a surprise that the annual World Watch List provided by opendoorsusa.org ranks mostly Muslim countries as those in which the persecution of Christians occurs.

It is clear that Discover the Truth has been playing hide and seek with the truth for so long that both haven’t met in a long time. To us it is unthinkable that someone could write an article, aiming to refute so called distortions while abusing the sources themselves. It is no surprise that even Muslims from time to time criticize Discover the Truth.com for their random use of Islamic scripture.

Unfortunately we have to conclude once again that Muslims who seek to study their religion in all honesty end up reading articles like the one we’ve discussed here today. Islamic spokesmen already have a bad reputation because of the things many have said in front of a Western audience which turned out to be demagoguery at best. And because of this, more and more people are confused as to when they are being lied to and when the truth is presented to them.

NPO komt wederom met falende opzet van de Nieuwe Maan

Fri, 19 Oct 2018 02:59:47 GMT

Publieke omroepen houden Islamdebat al jaren stationair

Vorige week had tv-programma De Nieuwe Maan drie orthodoxe moslims te gast. Het ging met name over salafisme en meisjesbesnijdenis. Vooral na afloop kon je aan de reacties goed zien hoe verdeeld moslims over deze onderwerpen zijn. Met name de stellige overtuiging dat vrouwenbesnijdenis niets met de islam te maken heeft, leeft sterk onder veel moslims. Het is opmerkelijk dat deze interesse - in wat wel of niet bij de échte islam hoort - de NPO niet aanzet tot een benadering waarin meer theologie wordt gebruikt. Helaas werd dat belangrijke aspect, zoals altijd, bewust vermeden aan tafel bij de Nieuwe Maan. Maar daar heeft men redenen voor.

Wat Nazmiye Oral betreft kunnen we een dialoog over het ‘waarom’ achter een geloof voorlopig op onze buik schrijven. Na afloop van het gesprek stelde zij namelijk vast dat iedere discussie zinloos is zodra iemand zegt: 'Ik geloof.' Dat is precies het cultuurrelativisme dat het islamdebat al 20 jaar op dezelfde plek houdt. Dat eeuwige gedoe over hoe grijs alles is en dat zwart en wit niet bestaan: het maakt alles abstract. Kunstzinnige mensen vinden dat heerlijk. Maar de serieuze volgeling van een religie kan daar weinig mee.

Deze impasse kan ervoor zorgen dat je als seculier weet dat je iets moet bestrijden, terwijl zelfopgelegde normen en waarden dat niet toestaan. Dat werd op pijnlijke wijze zichtbaar in het paradoxale betoog van Oral. De vaste grond, die ze naar eigen zeggen maar niet onder haar voeten krijgt, deed haar vluchten naar haar veilige plek: de kunst. Ze citeerde een gedicht van Rumi waar niemand, na zo’n inhoudelijk onderwerp, ook maar iets aan heeft. Een concrete respons zou meer betekenis hebben. In plaats daarvan kon ze slechts toegeven dat ze met pijn in het hart moet toestaan hoe orthodoxe moslims op televisie meisjesbesnijdenis aanbevelen. Of iets in die trant, want zodra iemand een gedicht begint te citeren, wordt iedere discussie zinloos.

Een slot op het debat

Het kwartje wil niet vallen bij de NPO. Steeds lijven ze ex-moslims in die moedig en journalistiek kundig zijn, maar vrijwel niets weten van de geschreven islam. Wordt het niet tijd voor een échte nieuwe insteek? Niet slechts de naam en de gezichten veranderen, maar daadwerkelijk een ander soort tegengeluid neerzetten. Geef bijvoorbeeld ruimte aan ex-moslims die de theologische discussie wél aandurven.

Daar was veel gebrek aan tijdens het debat aan tafel. Fidan Ekiz liet niet blijken enig zicht te hebben op het brein van een orthodoxe moslim. Hoe wil je dan in gesprek met mannen die dagelijks met theologie bezig zijn? Hun waarheid ligt verborgen in de boeken die Ekiz lijkt te vermijden als de pest. Dan win je het niet met grijze kreten als: 'Ja, dat vind jij!' Was dat nog niet duidelijk in de tijd van ‘De Halve Maan’, toen Aad van den Heuvel en Naeda Aurangzeb tegen dezelfde problemen aanliepen?

Definities eisen

Op het moment dat Nourdin Wildeman zegt dat hij 'natuurlijk tegen het doden van onschuldige mensen' is, wil ik Ekiz horen vragen of geëxecuteerde ex-moslims in Saudi-Arabië volgens hem ook onschuldig zijn. Als hij dan zegt zich niet te bemoeien met wetten in een ver land, kan ze doorvragen of dit betekent dat hij ze schuldig vindt, maar dat zijn reactie wordt bepaald door het land waarin hij toevallig woont. Zo kom je langzaam tot de kern van wat iemand gelooft.

Het martelaarsprivilege

Wanneer Abdelhamid Bouzzit aan tafel vertelt dat Europese terroristen vaak jongens zijn die, kort voor hun aanslag, alles deden wat Allah verbiedt, zou het fijn zijn om een journalist te hebben die hierop kan reageren. Dat kan alleen met kennis van de islam, aangezien er wordt geclaimd dat zo’n ruig leven onmogelijk dat van een orthodoxe moslim kan zijn.

Een geïnformeerde journalist kan hem confronteren met het feit dat de islam martelaars een directe gang naar het Paradijs belooft. Dit in tegenstelling tot “gewone moslims” die in het islamitische hiernamaals eerst over de Siraatbrug moeten lopen (een soort islamitische variant van het vagevuur) om daar te worden gestraft voor hun zonden, alvorens ze het Paradijs mogen betreden.

Wie is dan bij uitstek ontvankelijk voor rekrutering door een islamitische terreurgroep? De "gewone moslim", die zijn goede en slechte daden in balans heeft of de criminele, zuipende moslim die wel gelooft maar tot voor kort zondig leefde? Die laatste kan zich, al dan niet gestuurd door een ronselaar of radicale vriend, gemakkelijk indenken dat de inhaalslag van zijn goede daden lastig wordt. Ook omdat niemand weet of je morgen nog leeft.

Dat de islam leert hoe je deze straf in één klap laat verdwijnen, door het pad van het martelaarschap te kiezen, is een theologisch feit. Een orthodoxe moslim kan zich daar nooit uitpraten. Maar dan moet je hem er wel mee confronteren. Nu komt de heer Bouzzit weg met een verklaring voor terreurdaden die hij kundig buiten de islam mag plaatsen.

Vrouwenbesnijdenis

Het was een verademing om te zien dat Umair Bantvawala eerlijk uitkwam voor het feit dat meisjesbesnijdenis gewoon bij de islam hoort. Want, Nazmiye, de islam wordt niet ingevuld door 1,7 miljard meningen. Het gaat om de schrift en de veertien eeuwen durende lijn van theologen die binnen de vier wetscholen opereerden.

Om recht te doen aan de mening van Bantvawala moet gezegd worden dat hij positief staat tegenover de lichtste vorm van vrouwenbesnijdenis, waarbij er niets van de clitoris zelf wordt weggehaald maar wel een klein stukje ‘hangende voorhuid’ dient te verdwijnen. Ook dit vloog te ver over het hoofd van de presentatie om de kijker een stukje wijzer te maken. Deze nuance verandert wellicht niemands weerzin tegen meisjesbesnijdenis, maar die kennis is nodig om het debat zuiver te houden. Anders blijven we orthodoxe moslims wegzetten als een karikatuur van hun ware zelf. Helaas zien we op dit moment dat veel media onzuiver kijken naar zijn betoog, hetgeen te betreuren valt.

Bantvawallas verdediging van de lessen in de As-Soena moskee in Den Haag smeekte om een theologische respons. Het ontbrak wederom. Ekiz vond dat het doceren van Shariabepalingen gelijkstaat aan oproepen tot de uitvoering ervan. Dit was voor Bantvawala zo makkelijk te weerleggen dat het pijn aan de ogen deed. Hij was resoluut: je mag Nederlanders informeren over wetten die in andere landen gelden, of dit nu de Chinese wet is of de Sharia.

Met basale islamkennis had Ekiz – of een geïnformeerde gast aan tafel – hem hier klem kunnen zetten door te wijzen op het defect in zijn analogie: de Chinese wet geldt in China, maar sommige Sharia wetten gelden voor alle moslims, waar dan ook ter wereld. Als premier Rutte morgen een verbod instelt op bidden en vasten, kun je ervan uitgaan dat moslims gewoon doorgaan met het uitvoeren van deze Shariabepalingen. Zo moeten we ook kijken naar meisjesbesnijdenis, aangezien dit gaat over de plichten en deugden van het individuele moslimleven.

Een voorbeeld. Het gaat niet om het verkoopverbod op alcohol in een shariastaat, maar over het verbod voor iedere moslim om alcohol te nuttigen. Meisjesbesnijdenis wordt, Sharia-technisch, gezien als onderdeel van de fitrah , oftewel de persoonlijke verzorging van iedere islamiet. En als je toevallig de Soennitische Shafi’i wetschool aanhangt (zoals dit voor de meeste Indonesische moslims geldt) heb je zelfs te maken met een verplichting voor het uitvoeren van vrouwenbesnijdenis, daar waar de drie andere mainstream wetscholen (Maliki, Hanafi, Hanbali) over het algemeen oordelen dat meisjesbesnijdenis een aanbevolen handeling betreft.

Inhoudelijk debat

Bij de NPO moeten ze toch weten dat je met bovenstaande argumenten een totaal ander gesprek hebt? Natuurlijk, er ligt dan gevaar op de loer. De kijker kan zomaar gaan denken dat zo’n “radicaal” gelijk heeft, omdat meisjesbesnijdenis inderdaad al dertien of veertien eeuwen voorkomt in de jurisprudentie van de mainstream islam. Maar feiten zijn feiten en angstige omzwervingen belemmeren hoe dan ook de vooruitgang van het debat.

Ooit zal het inhoudelijk debat vast wel gevoerd worden. Het is alleen de vraag wanneer de NPO de handrem van het islamdebat haalt of (liever nog) uit de weg stapt om het aan anderen over te laten. Ik denk dat we dan in vijf maanden kunnen bereiken wat de publieke omroep in 20 jaar nog niet lukte. Houden we nog geld over ook.

Ruud Koopmans sloopt Kuzu en consorten over antisemitisme

Mon, 17 Sep 2018 13:30:33 GMT

Ascher-rapport over jodenhaat in Nederland

verdween in een Haagse la

U zult het niet gehoord hebben van de mainstreammedia, die de politiek nauwlettend volgen, maar er was woensdag een rondetafelgesprek over antisemitisme in de Tweede Kamer. Op initiatief van Dilan Yeşilgöz (VVD) en Gert-Jan Segers (CU) werd een hele batterij adviesorganen, onderzoekers en joodse stichtingen opgetrommeld om te adviseren omtrent de aanpak van dit groeiende fenomeen.

Zo waren er sprekers van de Anne Frank Stichting, NIOD, het Verwey-Jonker Instituut en een Duits wetenschappelijk bureau voor sociaal onderzoek. Die laatste werd vertegenwoordigd door Ruud Koopmans. En zoals wel vaker was hij die dag de enige met lef. Zijn notitie was kort maar krachtig. Over het daderprofiel van antisemieten zei hij:

”Beschikbare gegevens uit wetenschappelijk onderzoek en slachtofferenquêtes, duiden er op dat bij het recente antisemitisme – en antisemitisch geweld in het bijzonder – daders met een migratieachtergrond in islamitische landen, die door een mengsel van religieus extremisme en Arabisch nationalisme gemotiveerd worden, een grote – en in het geval van geweld zelfs dominante – rol spelen.”

Zulke sterke taal pikt Tunahan Kuzu (DENK) natuurlijk van niemand, behalve van zijn eigen partijgenoten en jaknikkers op links die het dan hebben over niet-islamitische bevolkingsgroepen. Die ene onderzoeker met ballen moest daarom nog verder de woestijn in. Kuzu vroeg Willem Wagenaar van de Anne Frank Stichting hoe het komt dat Koopmans zo’n eentonig daderprofiel schetst. De conclusie van Koopmans komt immers niet overeen met de veel zoetere insteek van Wagenaar, even daarvoor.

Dat is logisch, want Wagenaar richtte zich in zijn betoog, net als Bas Tierolf van het Verwey-Jonker Instituut, vooral op antisemitische spreekkoren in het voetbal. Dan hoef je immers niet zelf over de islam te beginnen, ook al staat het in je eigen rapport uit 2015 (daarover straks meer). Dat het schelden met “jood” bijna nooit is gericht op etnische of religieuze joden werd wel genoemd, maar volgens Wagenaar en Tierolf blijft het een ernstige vorm van antisemitisme. Er werd aan toegevoegd dat dit verreweg de grootste groep antisemieten betreft, vooral daar ‘waar de animositeit jegens voetbalclub Ajax groot is’.

Op verzoek van Kuzu liet Wagenaar zich dus uit over het verschil tussen zijn betoog en dat van Ruud Koopmans. Hij wees erop dat de onderzoeken waarop Koopmans zich baseert vooral in Europees verband zijn gedaan. Alsof Nederland opgelucht adem moet halen omdat onze moslims het naar verluidt wat beter doen dan hun Europese geloofsgenoten. Maar, wanneer uit die onderzoeken blijkt dat een bepaalde mate van islamitische religiositeit sneller en vaker antisemitisme aanwakkert, dan is dat niet iets om te bagatelliseren vanwege een wezenlijk niet eens bestaande landsgrens.

Maar het ging verder dan alleen bagatelliseren. Wagenaar was het zelfs niet helemaal eens met die Europese onderzoeken van Koopmans. Onderzoeken die hij kent, zouden juist laten zien dat er ook in Europees verband geen link bestaat tussen een islamitisch geloof en antisemitisme. Wagenaar zag zich echter wel genoodzaakt toe te geven dat er een dominante rol is voor Europeanen met een migratieachtergrond in het Midden-Oosten, maar dat kon hij oplossen met het mantra “dat heeft niets te maken met de Islam”. Nee Midden-Oostenproblematiek is volgens hem de grote trigger voor antisemitisme onder moslims.

Dat is opvallend. Want Wagenaar verwijst hiervoor met name naar het door hem zelf geleidde ‘ Asscher-rapport ’ dat zijn stichting in 2015 uitbracht in samenwerking met het Verwey-Jonker Instituut. En op pagina 23 lezen we toch echt dat theologische motieven voor antisemitisme onder moslimjongeren in Europa behoort tot een van de twee meest plausibele verklaringen:

”Concluderend kunnen we stellen dat blijkens wetenschappelijke literatuur een antisemitische houding onder moslimjongeren voornamelijk in ‘nieuw antisemitisme’ wortelt, met het anti-Israëlsentiment en theologische factoren als voornaamste verklaringen.”

Zijn rapport verwijst dan ook naar verschillende Europese onderzoeken waarin die theologische motivatie sterk naar voren komt. Ook de volgende passage uit het Asscher-rapport laat zien dat beide onderzoeksinstituten goed op de hoogte zijn van wat er zoal door deze onderzoekers wordt gesteld:

”Wistrich (2002) schreef in zijn boek over de rol van Joden in de Koran en stelde dat Joden er niet bepaald goed vanaf komen. Volgens hem is een aantal felle passages in de Koran aanwezig waarin Mohammed de Joden afschildert als de vijand van de islam. Joden worden in de Koran verdacht van leugens, lafheid en hebzucht, maar het grootste antisemitische stereotype (volgens Wistrich gevoed door de Koran) is dat Joden hardnekkig en moedwillig Allah’s waarheid afwijzen (Wistrich, 2002); een controversiële conclusie die veel stof heeft doen opwaaien.”

Dat het – ongetwijfeld peperdure – Asscher-rapport in een stoffige Haagse ladekast verdween en door de NPO werd omgetoverd tot een rapport over christelijke moslimhaters (geen grap, kijk maar ) was al bekend. Maar dat Wagenaar zijn eigen onderzoek uit het raam gooit, voor wat betreft de politiek ongunstige uitkomsten ervan, is bijzonder teleurstellend.

Toegegeven, het zijn Europese onderzoeken die vrijwel nooit over Nederland gaan, vermoedelijk omdat dergelijk onderzoek op eigen bodem te wensen overlaat. Wagenaar kon dus volhouden dat het daderprofiel van antisemieten in Nederland heel divers is. Maar dat was nu juist het probleem dat Ruud Koopmans in het begin van zijn betoog al benadrukte:

”Een effectieve bestrijding van antisemitisme is alleen mogelijk op basis van goede informatie over de motieven en kenmerken van daders. Overheid, politie en organisaties van het maatschappelijk middenveld, die zich met de monitoring van antisemitisme bezighouden, blijven op dit punt ernstig in gebreke. In de vele rapportages over antisemitisme ontbreekt systematische informatie over de motieven en de etnische en religieuze achtergrond van daders. Daardoor wekken deze rapportages ten onrechte de indruk dat antisemitisme een diffuus fenomeen is dat overal gelijkelijk voorkomt of, door antisemitisme in een context van racisme en islamofobie te plaatsen, vooral een probleem van rechts-extremistisch gemotiveerde autochtone daders is.”

Het is maar goed dat Ruud Koopmans bij dergelijke gelegenheden nog mag aanschuiven in Den Haag. Maar hoe lang blijft dat zo, nu de Kuzu’s van Den Haag hem proberen weg te zetten als een schreeuwende in de woestijn. Hij krijgt nota bene bijval van onderzoekers die bereid zijn hun eigen rapporten tegen te spreken.

Islamcheck: Vernederende omgangsvorm met andersgelovigen of pragmatisme in oorlogstijd?

Sat, 21 Jul 2018 04:31:49 GMT

Niet-moslims moeten aan de zijkant van de weg lopen

Vandaag onderzoeken we een recent artikel van discover-the-truth.com, een website die naar eigen zeggen is gebrand op het weerleggen van “bekrompenheid en kortzichtigheid” van christenen en oriëntalisten. We onderzoeken hun claims omtrent een beruchte opdracht van Muhammad, waarvan het lijkt alsof moslims een vernederende omgangsvorm moeten opleggen aan joden en christenen. De eerste twee ahadith waar de islamitische website naar verwijst, worden meestal door islamcritici aangehaald:

“Abu Huraira zei dat Allah’s Boodschapper (Vrede zij met hem) zei: ‘Groet de Joden en de Christenen niet voordat zij jou groeten en wanneer je enige van hen ontmoet op de wegen, dwing hem dan naar het smalste deel ervan.’” (Sahih Muslim, boek 26, hadith 5389 )

Het tweede citaat betreft dezelfde overlevering in Jami’ at Tirmidhi, boek 40, hadith 2700 .

De auteur van het artikel benadrukt dat hij zijn islamitische broeders en zusters altijd adviseert om de historische context van een hadith na te gaan, zodat zij de verdraaiing ervan voorkomen. Daarom biedt hij twee andere ahadith aan, waarvan hij beweert dat ze hetzelfde incident beschrijven, met meer inzicht in de context:

“Het is overgeleverd van Abu ‘Abdur-Rahman Al Juhani dat de Boodschapper van Allah (Vrede zij met hem) zei: ‘Ik rijd morgen op naar de Joden. Initieer de groet niet met hen, en als zij jou groeten, zeg dan: Wa ‘alaikum (en ook met u)’”. (Sunan ibn Majah, boek 33, hadith 3699 ).

De tweede hadith betreft dezelfde overlevering in Al-Adab Al-Mufrad Book 44, Hadith 1102 .

De auteur van het artikel beweert dat de laatste twee ahadith over exact dezelfde uitspraak van Muhammad gaan als de eerste twee. Hiermee wil de auteur bewijzen dat de context van oorlog ook geldt voor de overlevering waarin dit niet wordt genoemd. De auteur bewijst dit echter nergens. Het wordt slechts beweerd, waarna hij vanuit die aanname verder bouwt aan zijn betoog.

Dat terwijl de oplettende lezer grote verschillen waarneemt tussen beide overleveringen. Zo wordt er in de oorlogsvariant niets gezegd over Christenen of het moeten dwingen van wie dan ook naar de zijkant van de weg.

Dat de christenen in de oorlogshadith niet genoemd worden is logisch, omdat het duidelijk gaat over een oorlogssituatie met joden. Dus hoe zit het dan met de motivatie om christenen niet als eerste te groeten en naar de zijkant te dwingen? Daarover spreekt de auteur zich in het geheel niet uit. Hij springt van een hadith over joden én christenen naar een hadith over joden en oorlog. Daarna kijkt de auteur nooit meer achterom en laat hij de oprechte lezer met vragende ogen achter terwijl hij zijn argumentatie afrondt. Zijn hele artikel is vervolgens gebaseerd op deze ongefundeerde aanname.

De oorlogshadith gaat dus niet over christenen of het naar de zijkant duwen van mensen. Dat sluit al uit dat de overleveringen hetzelfde incident betreffen. Maar al zou het wel dezelfde gebeurtenis zijn, dan blijft de conclusie van de auteur slechts een aanname. Dat iets in oorlogstijd voorkomt betekent namelijk niet automatisch dat het uitsluitend in oorlogstijd mocht plaatsvinden. Maar dat probeert de auteur ons wel wijs te maken. Hij zegt immers letterlijk: “It is quite clear that among classical scholars of Islam, they deemed this Hadith report to be in relation to war only.” We zullen in dit artikel bekijken of deze claim na zorgvuldige studie terecht kan worden gemaakt.

Een uitleg die deze auteur niet noemt, maar wel vaak wordt opgeworpen, is dat Muhammad de joden niet eerst groet omdat ze hem een keer groette met “dood zij met u” waarna Muhammad zei “en ook met u” in plaats van hen te groeten. Dit is echter een ander onderwerp en heeft, zoals u zult begrijpen, weinig te maken met omgangsvormen ten opzichte van christenen.

Het bewijs dat deze overleveringen allemaal over één uitspraak van Muhammad gaan, ontvangen we dus graag van Discover the Truth. Voor nu constateren we dat de basis voor hun weerlegging gebaseerd is op een ongefundeerde aanname of op een verkeerde conclusie in het geval dat het wel een correcte aanname was geweest. We gaan door met het onderzoeken van hun claims, want ook het verdere verloop van het genoemde artikel brengt de islamitische verdediging in de problemen.

De boeken waarin de overleveringen staan

De auteur probeert zijn argument verder te staven door te wijzen op de boektitels waarin de hadith over christenen soms wordt aangetroffen. Zo is deze terug te vinden op een andere plek in Tirmidhi, te weten “The book of Military Expeditions” hadith nummer 1602 . Ook trof hij het aan in de collectie van Ibn Hajar al-Asqalani in het boek “Jihad”.

Met deze redenering zijn echter een aantal problemen. Het valt op dat hij slechts twee gevallen kan vinden waarbij de hadith in een dergelijk boek is geplaatst. Maar waarom slaat hij de andere vermeldingen van de hadith opeens over? Wanneer we deze opzoeken, wordt die vraag spoedig beantwoord.

In Sahih Muslim staat de hadith in “The book of greetings” en de hadith die de moslimapologeet daarna citeerde (Tirmidhi 2700) staat in “the book of seeking permissions (and chapters on manners)”. Zelfs de oorlogshadith, waarvan de auteur beweert dat het dezelfde situatie beschrijft, wordt in Sunan Ibn Majah teruggevonden in “the book of Etiquette” en in Al-Adab Al-Mufrad staat het onder: “De mensen van het Boek”.

Hieruit blijkt dat de auteur zich heeft schuldig gemaakt aan het schetsen van een vertekend beeld, iets dat hij anderen juist verwijt. Want het kan niet aan zijn aandacht zijn ontsnapt dat beide ahadith ook worden aangetroffen in boeken die gaan over algemene omgangsvormen.

Volgens zijn eigen redenering is het genoeg om een hadith tweemaal aan te treffen in boeken over Jihad, om te concluderen dat het “uitsluitend ” op oorlog van toepassing is volgens de geleerden. Nu wij het hebben gevonden in boeken over etiquette en het groeten van mensen, hoeven we slechts de redenering van de auteur door te trekken om zijn ongelijk te bewijzen. Want nu het ook voorkomt in boeken die niets te maken hebben met oorlog maar juist alles met algemene omgangsvormen, kunnen we (als we even onoprecht zouden redeneren) de stelling poneren dat deze categorisering bewijst dat het algemene omgangsvormen zijn. U zult verderop lezen dat wij ons onderzoek uiteraard niet op deze manier hebben gevormd.

Een opmerkelijke bijzaak in het artikel van DTT is de ongebruikelijke toegeeflijkheid omtrent de betekenis van Jihad. Wie vaak met moslims over theologie spreekt, weet dat zij veelvuldig ontkennen dat Jihad in de primaire bronnen meestal verwijst naar oorlogvoering. Men krijgt dan te horen dat Jihad “vooral” of zelfs “uitsluitend” zou gaan om een innerlijke strijd. Maar in het artikel dat we vandaag bespreken, wordt opeens ruiterlijk toegegeven dat de vele Jihad-boeken in de hadith literatuur over oorlog gaan. Dat terwijl ook deze auteur eerder een artikel schreef over de verschillende vormen van Jihad, waarin hij deze nadruk op oorlog uit de weg gaat en zelfs met geen woord rept over offensieve oorlogvoering, waarvan u al weet dat het bij de islam hoort.

Commentaren in de boeken die de auteur gezien heeft

Terug naar de boeken waarin de auteur de genoemde ahadith heeft opgezocht, om te proberen bewijzen dat de regel uitsluitend op oorlog van toepassing is. Wij vinden dat de door ons genoemde feiten omtrent de boektitels de auteur hadden moeten bewegen tot een oprechte studie van de commentaren in de boeken van Darussalam, die hij zelf zegt te hebben geraadpleegd. Omdat hij zijn broeders en zusters daarin tekort doet, zullen wij deze nalatigheid voor hem herstellen.

Wanneer we op zoek gaan naar de Tirmidhi-hadith , die de auteur tot zijn vreugde aantrof in het boek van militaire expedities, blijkt dat hij de commentaren van Abu Isa Tirmidhi en Al-Mubarakpuri achterwege heeft gelaten. Deze zijn dan ook tegenstrijdig met zijn beweringen. We citeren het eerste commentaar, vanuit exact hetzelfde boek waar de auteur naar verwijst:

“[Abu ‘Eisa said:] This Hadith is Hasan Sahih. And regarding the meaning of this Hadith: “Do not precede the jews and the Christians”: Some of the people of knowledge said that it only means that it is disliked because it would be honoring them, and the Muslims were only ordered to humiliate them . For this reason, when one of them is met on the path, then the path is not yielded for him, because doing so would amount to honoring them.”

(Jami at-Tirmidhi volume 3, Book 19, Hadith 1602 Eng. Tran., Sahih Darussalam 2007, pagina 365)

U leest in dit commentaar geen enkele verwijzing naar een situatie van oorlog. We zien wel dat de hadith volledig wordt geplaatst in een categorie van algemene omgangsvormen met joden en christenen. Ook lezen we de reden van deze omgangsvorm: het groeten van joden en christenen zou een eer voor hen zijn die ze niet verdienen. De moslims waren immers bevolen om hen te vernederen, aldus Abu Isa at-Tirmidhi. Dit commentaar staat direct onder de hadith en is niet te missen. We gaan er dan ook vanuit dat de auteur deze woorden las en besloot deze niet mee te nemen in zijn artikel. Ook zien we dat de hadith staat onder het hoofdstuk genaamd “What has been related about greeting the People of the Book with Salam”.

Op de volgende pagina van dit boek volgt een citaat van de zeer gerespecteerde geleerde Abdur-Rahman Al-Mubarakpuri uit zijn bekende Tirmidhi-commentaar Tuhfat al-Ahwadhi:

“ In normal conditions when Muslims are in power and they are not living as a minority , and they are not under any compulsion or subjugation, it is an order for Muslims that they should not give such leeway to the non-Muslims and they should not greet them first nor yield the way for them.

[..]

In a country where Muslims are living as a minority , they are allowed to give such leeway to non-Muslim rulers for the greater interest of the Muslim community. (Tuhfat al-Ahwadhi v.2 p.397.)”

(Jami at-Tirmidhi volume 3, Darussalam 2007, pagina 366)

Uit bovenstaand commentaar blijkt wat de context van deze omgangsvormen is: Wanneer de moslims in overtal zijn en de macht hebben, dienen de niet-moslims op deze manier te worden vernederd. Wanneer de moslims echter als minderheid in een niet-islamitisch land wonen, mogen ze niet-moslims wel het midden van de weg geven en hen zelfs als eerste groeten, om zo het grotere belang van de islamitische minderheid te dienen.

Het komt vrij geniepig over, zo’n omgangsvorm die vriendelijk kan zijn in tijden van ondertal, maar 180 graden draait op het moment dat er een dominante situatie ontstaat. Maar het zijn nu eenmaal de islamitische bronnen en commentaren die we u citeren. Het zijn bronnen die moslims slechts half te zien krijgen wanneer een islamitische apologeet hen probeert te “helpen”. Het is duidelijk dat de auteur van Discover The Truth een loopje heeft genomen met de waarheid. Niet geheel toevallig lazen we zojuist met u in het commentaar van Mubarakpuri dezelfde geniepigheid die de auteur van Discover the Truth aan zijn publiek laat zien.

We hebben ook de andere, door de auteur gebruikte, ahadith op deze wijze gecontroleerd en konden daarmee dit overzicht voor u maken:

Jami’ at Tirmidhi, boek 40, hadith 2700

Dit was de tweede vermelding van de hadith zonder oorlogsverwijzing in het artikel van DTT. We treffen de overlevering aan in het hoofdstuk met de veelzeggende titel: “What has been related about it being disliked to give the Salam to the Dhimmi”.

Ook hier staat weer een commentaar dat de auteur van Discover the Truth wegliet:

“Saying Salam is a means to express honor and respect to others and paying respect and honor to the non-believers, thus, this is not correct ; if a disbeliever comes across a path, he should not be given the right of way rather he should be forced to walk on the side of the road so that he does not regard himself honorable and respectable.”

(Jami’ at Tirmidhi, volume 5, Darussalam 2007, pagina 93)

Dus wat is de reden voor deze vernedering? Het feit dat het niet-moslims zijn, want die moeten worden vernederd. Punt uit. Want hen als eerste groeten, betekent hen een bepaalde eer toekennen die ze niet verdienen, aldus het commentaar. Hetzelfde geldt voor de reden waarom niet-moslims naar de zijkant van de weg moeten worden gedwongen. Niet omdat het een oorlogssituatie is; niet omdat de joden weleens gemeen deden door “dood aan u” te zeggen, maar gewoon om te voorkomen dat de niet-moslims zichzelf geëerd en gerespecteerd voelen. Hun plek is namelijk, volgens de islam, onderdanigheid. Dit doet denken aan hoe de Koran in Soera 9 vers 29 beschrijft op welke wijze de joden en christenen hun jizya moeten betalen: “…terwijl zij onderdanig zijn”.

Sunan Ibn Majah, boek 33 hadith 3699

Dit is hun eerste vermelding van de oorlogshadith. In de uitgave van Darussalam staat deze in het hoofstuk “Returning (the greeting of) Peace to Ahludh-Dhimmah”. De verklarende voetnoot bij die laatste term luidt: “Non-Muslims living under the protection of an Islamic government.” (Sunan Ibn Majah, volume 5, Darussalam, 2007, pagina 31)

Ook hier is duidelijk dat de vernederende omgangsvorm betrekking heeft op alle Dhimmies en niets te maken heeft met een oorlogssituatie als vereiste voorwaarde. Sterker nog, de Dhimmies worden pas dhimmies nadat ze zijn overwonnen en de oorlog is afgerond.

Sahih Muslim, boek 26, hadith 5389

Dit was de eerste vermelding, die gaat over het naar de zijkant van de weg dwingen van zowel joden als christenen, maar niet verwijst naar enige situatie van oorlog. Zoals gezegd staat deze hadith in “the Book of Greetings” of “the Book of Salam” en wel onder het hoofdstuk “The Prohibition of initiating the greeting with the People of the Book, and how to respond to them.” (Sahih Muslim, Volume 6, Darussalam 2007, pagina 21)

Duidelijker kan het niet. Ook deze hadith wordt gepresenteerd als een algemene toepassing van deze vernederende omgangsvorm met joden en christenen. Het staat in een boek met als onderwerp hoe je mensen van verschillende afkomst dient te groeten. Er staat niets over een tijdelijke tactiek in dagen van oorlog.

Korancommentaar van Ibn Kathir over omgangsvormen

Om de moderne interpretatie van Discover the Truth helemaal aan banden te leggen, concentreren we ons op Soera 9 vers 29 van de Koran:

“Doodt hen dan die niet in Allah en het Hiernamaals geloven en die niet voor verboden houden wat Allah en zijn Boodschapper verboden hebben verklaard; en zij die de godsdienst van de Waarheid niet als godsdienst nemen, van hen aan wie het Schrift is gegeven, totdat zij het beschermgeld (Djizyah) betalen, naar vermogen, terwijl zij onderdanigen zijn.” (Siregar vertaling)

Het Koranvers laat al zien dat de joden en christenen in algemene zin aan onderwerping dienen te worden blootgesteld. Verhalen over een slag bij Taboek kunt u achterwege laten. We kennen deze theorie van zelfverdediging en verwerpen die op basis van de slechte verdediging van het argument die moslims doorgaans geven. Het vers erna leert ons immers waarom Allah de joden en christenen zo vervloekte: om wat zij geloven en niet vanwege hun houding naar moslims.

We concentreren ons nu op het meest relevante deel van het vers en gaan over op de uitleg van Ibn Kathir, één van de meest beroemde Korancommentatoren uit de Islamitische geschiedenis.

Over het laatste deel van het vers (“terwijl zij onderdanig zijn”) schrijft hij het volgende commentaar:

(and feel themselves subdued.), disgraced, humiliated and belittled . Therefore, Muslims are not allowed to honor the people of Dhimmah or elevate them above Muslims, for they are miserable, disgraced and humiliated . Muslim recorded from Abu Hurayrah that the Prophet said, لَا تَبْدَءُوا الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى بِالسَّلَامِ، وَإِذَا لَقِيتُمْ أَحَدَهُمْ فِي طَرِيقٍ فَاضْطَرُّوهُ إِلَى أَضْيَقِه ( Do not initiate the Salam to the Jews and Christians, and if you meet any of them in a road, force them to its narrowest alley ).

Zoals u ziet, verwijst Ibn Kathir naar de beruchte hadith waarin moslims de opdracht krijgen om joden en christenen te vernederen. Nergens noemt hij een context van oorlog waarin deze omgangsvorm uitsluitend zou kunnen passen. De reden voor de vernedering is slechts het feit dat zij geen moslims zijn. Hij vermeldt er immers ook bij dat joden en christenen lager zijn dan moslims. Daarnaast zijn ze volgens Ibn Kathir verachtelijk en een schande. Het zal u wellicht verbazen dat zijn werk overal te koop is, maar het is zo. Moslims die openstaan voor wat men “radicaliseren” noemt, kunnen hier gemakkelijk door beïnvloed raken. Maar ze raken dan beïnvloed door mainstream werken van islamitische grootheden, niet door salafisten of wahabisten, zoals media en moslims u vaak voorhouden.

De Koran bevestigt de superieure positie die moslims dienen in te nemen zodra hun aantallen of hun kracht daar de mogelijkheid toe biedt. Dat lezen we in soera 47 vers 35:

“Wees daarom niet vernederd en roep niet op tot vrede terwijl jullie de overhand hebben. En Allah is met jullie. En Hij benadeelt jullie nooit (in de beloning) voor jullie werken.” (Siregar vertaling)

Het Convenant van Umar

Naast een duidelijke verwijzing naar de genoemde hadith als algemene omgangsvorm, treffen we in het Korancommentaar van Ibn Kathir bij dezelfde Ayah tevens een verwijzing naar het convenant van Umar. Hierin staan de regels die Umar bin Al-Khattab, de tweede opvolger van Muhammad, oplegde aan christenen nadat hij hun gebied had veroverd met zijn leger. Moderne moslimapologeten proberen ook deze bron te verdoezelen, door te suggereren dat dit convenant niet authentiek is en dat er een ander, vredelievend “convenant van Umar” bestaat. Het bewijs hiervoor is echter zwak. Zoals u zult begrijpen kwam dit tweede convenant dan ook pas in moderne tijden de kop op steken, toen de apologetische antwoorden van Westerse moslims hier behoefte aan kregen.

We nemen het convenant van Umar met u door, zoals het is beschreven in het Korancommentaar van Ibn Kathir.

Allereerst wijzen we erop dat Ibn Kathir dit document beschrijft als Umar’s “…welbekende voorwaarden die de constante vernedering, verlaging en ontering van de christenen zou waarborgen”. Vandaar dat dit een uitstekende bron voor hem was om de al genoemde Ayah en hadith verder toe te lichten met een stukje praktijk.

Een aantal van de voorwaarden waar de christenen mee in moesten stemmen zijn:

“Wij zullen opstaan van de plek waar we zitten, als Moslims daar willen zitten
Wij zullen de voorkant van ons haar afknippen
Wij zullen een riem om onze middels dragen
Wij zullen nergens in onze gebieden een klooster, kerk of heiligdom bouwen
Wij zullen ook nergens een gebedshuis herbouwen of gebruiken voor het doel van vijandschap tegen de moslims
Wij zullen geen kruizen aan de buitenkant van onze kerken plaatsen
Wij zullen in het openbaar onze kruizen en onze boeken niet tonen
Wij zullen moslims die als gast komen altijd voor drie dagen eten en een slaapplek geven
Wij zullen onze deuren altijd openen voor reizigers en voorbijgangers
Wij zullen geen enkele moslim tegenhouden om in onze kerk binnen te treden, zowel bij dag als bij nacht
Wij zullen niemand uitnodigen tot Shirk (dit is het verkeerde beeld dat moslims hebben van het christelijk geloof)
Wij zullen niemand van ons tegenhouden om de islam aan te nemen als zij dat wensen
Wij zullen de klokken van onze kerken niet luiden, behalve op discrete wijze
Wij zullen onze stemmen niet verheffen terwijl wij onze heilige boeken in onze kerken lezen of in het bijzijn van moslims
Wij zullen onze stemmen niet verheffen tijdens het gebed of een begrafenis
Wij zullen onze doden niet begraven naast een moslim
Wij zullen de privacy in het huis van moslims respecteren
Wanneer wij deze beloften verbreken verliezen wij onze bescherming en is het u toegestaan om met ons te doen wat u mag doen met mensen van opstand en rebellie”

Wanneer we moeten nagaan wat de authentieke omgangsvormen in de islam zijn, is het raadzaam om te bepalen naar wie we luisteren. Nemen we de woorden aan van mensen die 1400 jaar na Muhammad leven onder een westerse regering? Of luisteren we naar de instructies van mensen die Muhammad zelf gekend hebben, mensen die de primaire bronnen van de islam hebben verzameld en mensen die Muhammad als leider van alle moslims mochten opvolgen tijdens die eerste jaren van de Islam?

De feiten in onze studie legt de verontrustende intenties bloot van islamitische omgangsvormen met christenen en joden. Zij werden tot ware onderdanen gemaakt, die op vernederende wijze moesten beseffen dat ze geen eersterangs burgers zijn. Dit vanwege hun inferioriteit aan de moslims. Natuurlijk waren dergelijke praktijken niet uniek voor die tijd. Ook christenen legden in die periode in andere gebieden van de wereld voorwaarden op aan minderheden. Maar we hebben het dan over willekeurige christenen die eeuwen na Jezus leefden.

De stichter van een religie heeft de mogelijkheid om de volgers ervan tot eeuwen later te vertellen hoe ze moeten omgaan met anderen. Jezus Christus vertelde ons dat bijvoorbeeld toen Hij zei “Behandel anderen in alles zoals u zelf behandeld wilt worden, dat is de essentie van de Wet en de Profeten.“ Dit wordt door Bijbelgeleerden vaak omschreven als de gouden regel van alle rechtvaardigheid en is ook terug te vinden in het Oude Testament, zoals in Leviticus 19:33-34. De omgangsvormen die Muhammad en zijn metgezellen achterlieten zijn tegenstrijdig met die van Jezus Christus en zijn volgelingen en hebben derhalve niet dezelfde bron.

We glimlachen naar sommige mensen, maar…

Tot slot kijken we nog even naar een ander vers in de Koran, om meer duidelijkheid te krijgen over de xenofobie ten opzichte van christenen en joden, die de moslims vanuit de religie mee kunnen krijgen:

Soera 5 vers 51 van de Koran luidt:

“ O jullie die geloven! Neemt niet de Joden en de Christenen als beschermers, zij beschermen elkaar. En wie van jullie hen als beschermers neemt: voorwaar, hij behoort tot hen. Voorwaar. Allah leidt het onrechtvaardige volk niet. (Siregar)

Dezelfde strekking wordt gevonden in Soera 4 vers 144 en Soera 3 vers 28 met betrekking tot “ongelovigen” in het algemeen.

Wat we aantreffen in Ibn Kathir’s commentaar bij dit vers is wederom verontrustend:

“Allah forbids His believing servants from having Jews and Christians as friends, because they are the enemies of Islam and its people, may Allah curse them.”

Er staat dat je geen vrienden mag worden met joden en christenen, omdat zij vijanden van de Islam zijn. Zoals de naam van gerespecteerde moslims veelal wordt voorzien van een “moge Allah hen zegenen” wordt er hier over de joden en christenen gesproken met “moge Allah hen vervloeken”. Allah zegt dit ook zelf in Soera 9 vers 30 (“Allah vervloekt hen”). Het feit dat een dergelijke vervloeking bij de Islam hoort, valt dan ook niet te ontkennen.

Dit commentaar wordt gevolgd door een hadith waar Ibn Kathir op wijst, waarin Umar aan Abu Musa opdraagt om een christelijke schrijver te verdrijven uit hun gebied, puur omdat het een christen was.

Bij Soera 3 vers 28 treffen we het volgende commentaar van Ibn Kathir aan:

“Allah prohibited His believing servants from becoming supporters of the disbelievers, or to take them as comrades with whom they develop friendships, rather than the believers.”

Volgens Ibn Kathir mogen moslims dus geen steun geven aan christenen en joden en ook geen vrienden met ze worden. Tenzij:

“(unless you indeed fear a danger from them) meaning, except those believers who in some areas or times fear for their safety from the disbelievers. In this case, such believers are allowed to show friendship to the disbelievers outwardly, but never inwardly . For instance, Al-Bukhari recorded that Abu Ad-Darda’ said, “ We smile in the face of some people although our hearts curse them. ” Al-Bukhari said that Al-Hasan said, ‘The Tuqyah is allowed until the Day of Resurrection.’“

Wat we hier lezen is dezelfde gespleten tong als in het commentaar bij de hadith in de collectie van Tirmidhi, als het gaat om de omgang met christenen in tijden van veel of weinig macht en invloed. Wanneer de moslims de ongelovigen “vrezen” mogen ze volgens de Koran wel vriendschap tonen. Maar, zo waarschuwt Ibn Kathir, dit mag alleen uiterlijk schijn zijn. Men moet de christen en joden innerlijk blijven verachten totdat het ook weer uiterlijk kan. Dat moslims elkaar heel anders dienen te benaderen dan andere bevolkingsgroepen blijkt uit de heldere omschrijving van moslims in de Koran: “…zij die met (Muhammad) zijn, zijn hard tegen de ongelovigen en zachtmoedig onder elkander… (Soera 48 vers 29).

Ibn Kathir verwijst hiervoor specifiek naar een overlevering waarin zou staan dat moslims sommige mensen een glimlach geven terwijl ze hen van binnen vervloeken. Ook wordt daar gezegd dat deze geniepigheid een naam heeft, Taqiyya en dat deze praktijk tot de Dag des Oordeels mag worden toegepast. Wanneer moslims u vertellen dat Taqiyya niet meer kan worden toegepast, weet u dus dat er op dat moment Taqiyya wordt toegepast. Tenzij er onwetendheid in het spel is, waarbij de moslim het slachtoffer is van de Taqiyya van zijn geleerden.

Nu zult u denken dat het best zinvol is om jezelf in tijden van angst te redden met een leugentje om bestwil. Maar is dat alles waar Taqiyya voor gebruikt kan worden? Hoe zit het bijvoorbeeld met een imam die in Nederland verkondigt dat overspel, afvalligheid en homoseksualiteit met de dood bestraft dienen te worden? Het is bewezen dat dergelijke imams in het Westen vervolgd en/of uitgezet kunnen worden. Zou het toepassen van Taqiyya dat probleem niet verhelpen en zorgen dat je zonder vervolging kunt doorleven onder de ongelovige meerderheid?

Het moge duidelijk zijn dat de auteur van Discover the Truth, “the truth” nogal heeft willen verdoezelen. Het is voor ons ondenkbaar dat iemand een artikel schrijft om zogenaamde verdraaiingen te weerleggen maar vervolgens zelf misbruik maakt van de bronnen. Deze website wordt begrijpelijkerwijs ook weleens door moslims beschuldigd van willekeurig gebruik van de geschriften. Die ervaring hadden wij ook bij het onderzoek naar hun claims in het genoemde artikel. Het is dan ook spijtig te moeten constateren dat ook moslims die hun religie naar eer en geweten proberen te onderzoeken, terecht komen bij dit soort apologetische artikelen. Islamitische spreekbuizen hebben al zo’n slechte naam wanneer ze een Westers publiek informeren waardoor steeds meer mensen niet meer weten wanneer ze voorgelogen worden of de waarheid krijgen gepresenteerd. Het artikel van Discover the Truth draagt daar aan bij. Daarin wordt immers met een gespleten tong gesproken in het voordeel van de minderheidspositie van moslims, zonder te vermelden dat de omgangsvormen met christenen 180 graden draaien op het moment dat er een meerderheidspositie wordt verworven.

Resumerend hebben we gezien dat:

de auteur nergens bewijst dat de oorlogsvariant hetzelfde incident betreft als de bekritiseerde hadith, waarin ook christenen worden genoemd als groep die moet worden vernederd;
de auteur zelf als criterium neerlegt dat de boektitel alles bewijst over de context;
de auteur daarbij uitermate selectief te werk ging door slechts twee van die boektitels aan te halen om zo zijn conclusie te verdedigen;
de overige boeken en hoofdstukken allemaal titels hebben met betrekking tot algemene omgangsvormen zoals “Etiquette”, ”Mensen van het Boek” en “Het boek van het Groeten”;
de auteur tevens alle commentaren in zijn eigen bronnen negeert, terwijl deze zijn hele argument weerleggen. De commentaren zijn namelijk helder over het feit dat deze omgangsvormen altijd gelden wanneer moslims in de meerderheid zijn en dat de reden hiervoor is om de niet-moslims te vernederen. Ze gelden dus niet uitsluitend als tijdelijke maatregel in oorlogstijd.
deze commentaren laten daarnaast zien dat moslims de vernederende omgangsvorm kunnen opheffen in tijden van minderheid, om zo de doelen van de islamitische gemeenschap niet in de weg te staan;
de omgangsvorm wijzigt dus met de mate van macht die moslims kunnen uitoefenen op hun omgeving, hetgeen de geniepigheid van de islamitische omgangsregels met niet-moslims weer eens bevestigt;
dezelfde geniepigheid wordt aangetroffen in het feit dat de auteur van Discover the Truth de commentaren waarin dat staat, heeft weggelaten;
de vernederende omgangsregels met christenen ook elders in de Koran en hadith worden bevestigd
de orthodoxe positie leert dat moslims geen vrienden of beschermers moeten zoeken onder de joden en christenen, behalve als de omstandigheden daarom vragen, waarbij de vriendschappelijkheid nep moet zijn en nooit oprecht en innerlijk.

Marokkaanse Aboutaleb vraagt uitgerekend Nederland alsnog excuses te maken voor slavernijverleden

Sun, 01 Jul 2018 13:20:22 GMT

Waarom zouden we hem niet herinneren aan het historische én moderne slavenprobleem van zijn geboorteland?

Afgelopen zaterdag was er een herdenking bij het slavernijmonument van Rotterdam. De burgemeester van die stad, Ahmed Aboutaleb, speelde de rol die bij zo’n bijeenkomst hoort. Maar hij vloog uit de bocht toen hij zei dat Nederland alsnog excuses moet aanbieden voor haar slavernijverleden, ondanks het feit dat Nederland hier , en hier , al spijt betuigde. Waarom dat niet genoeg is? Spijt betuigen is niet hetzelfde als excuses maken, aldus Aboutaleb.

Hautain

Daarmee praat hij onder meer belangenorganisatie Collectief Broki naar de mond. Die zeiden in 2013 dat Asscher spijt betuigde, waar ze eigenlijk excuses hadden verwacht . Er was niemand die zich daarna afvroeg wat nu eigenlijk het verschil is, maar de onvrede bleef bestaan. Ergens vrees ik dat er na de verlangde excuses, mochten die ooit komen, weer zal worden gevraagd waar de spijtbetuiging blijft.

Toegegeven, over het Nederlandse aandeel in de slavernij kan niet vaak genoeg spijt worden betuigd. Er is dus niets op tegen om het woord excuses te gebruiken, als men zich daar beter bij voelt. Doe het terwijl je op je hoofd staat, schreeuwend vanaf de Euromast, mij zal je niet horen klagen. Maar ergens is het vreemd dat een uitvoerige spijtbetuiging niet voldoende is. Wellicht dat er juridische motieven spelen, maar het lijkt me dat het emotionele proces voorop staat. En in die context is een spijtbetuiging niet minder dan het maken van excuses. Sterker nog, spijt roept bij mij sterkere emoties op dan het ietwat hautaine ”excuses”.

Barbarijse slavernij

Maar dan Aboutaleb. Hij vindt het geen probleem om Nederlanders te houden aan een verleden waar ze niets mee te maken hebben. Waarom zouden wij hem dan niet herinneren aan het historische en moderneslavenprobleem van zijn geboorteland? Hij heeft immers nog altijd zijn Marokkaanse paspoort. Staat hij als Berber weleens stil bij de Barbarijse slavernij, of als moslim bij die van vrijwel de gehele islamitische wereld? Ook vraag ik me af of hij in Marokko kan en mag speechen over spijt. Zijn er überhaupt dergelijke monumenten om naast te staan?

Geschat wordt dat de Barbarijse slavernij in de periode 1530-1780 ruim 1,25 miljoen Europese slaven verhandelde. Daar zaten vast wel wat voorouders tussen van de huidige generaties Nederlanders. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de miljoenen zwarte slaven die naar Noord-Afrika zijn ontvoerd. Voor Marokko genoeg redenen om spijt te betuigen, zou je zeggen.

Zelfs Ghana deed dit aangaande haar eigen slavernijverleden. Dat was meer dan terecht, omdat veel Afrikanen verantwoordelijk waren voor het leveren van slaven aan de Europeanen. Maar heeft Marokko, dat slavernij pas in 1922 afschafte en daarna nog jaren ongestoord door kon gaan, dit verleden überhaupt toegegeven? Ik kan er niets over vinden.

Pelgrimstocht

Marokko staat 139ste op de lijst met landen die in 2016 actief streden tegen moderne slavernij. Volgens de ranglijst van de Walk Free Foundation is Nederland in dat opzicht overigens wereldkampioen. Ik hoop daarom dat iedere Rotterdammer om die reden vandaag de vlag uithangt, totdat Aboutaleb verhaal komt halen. Als het gaat om het aantal moderne slaven, staat Marokko overigens wel hoog: 18de.

Terwijl Aboutaleb naar het verleden staart, kunnen we vaststellen dat er nogal wat aan de hand is met die moderne slavernij in de moslimwereld. In Mauritanië bestaat slavernij nog steeds. Niet gek als je beseft dat de praktijk daar pas officieel werd afgeschaft in 1980. Hoe zit het dan met Saudi-Arabië, het land waar een goed moslim minimaal een keer in z’n leven naartoe reist om moderne slavernij aan te kaarten een pelgrimstocht te maken. Onder Westerse druk schafte het koninkrijk slavernij officieel af in 1962. Maar misschien deden ze het ook een beetje voor Malcolm X, die twee jaar later op bezoek zou komen. Ze moesten wel! Het alternatief zou pas echt gênant zijn: “Welkom meneer X, onze slaaf brengt uw koffers wel even naar de kamer.”

Islamitische slavernij

Aboutaleb heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij praktiserend moslim is. Dan is het niet meer dan fair om hem ook op die achtergrond aan te spreken. Het islamitische slavernijverleden is namelijk allesbehalve rooskleurig. Het begon al in de zevende eeuw, met de vermeende profeet Muhammad die actief deelnam aan het bemachtigen en verhandelen van slaven. In de jaren na zijn overlijden werd in korte tijd een groot deel van Noord-Afrika veroverd en ondergedompeld in slavernij. Vooral de Afrikaanse “heiden” werd hiervan het slachtoffer, want de Sharia schrijft voor dat alleen niet-moslims tot slaaf kunnen worden gemaakt.

Naar schatting werden er tussen de zevende en negentiende eeuw ongeveer 11 miljoen Afrikaanse slaven geëxporteerd door islamitische staten en handelaren. Miljoenen anderen stierven tijdens castraties en de barre reisomstandigheden. Deze export gebeurde vooral richting de Noordelijke islamitische staten en liep via de Trans-Sahara route. Ook was er een route over de Rode Zee naar het Arabische Schiereiland en naar India via de Indische Oceaan.

Afschaffing

De afschaffing van slavernij is vrijwel geheel te danken aan christelijke afschaffingsbewegingen uit West-Europa en de Verenigde Staten. Zij kregen het voor elkaar om het Westen uit eigen beweging te laten stoppen met de vreselijke praktijk. Dit was uiteraard veel te laat, maar het gebeurde. Na al die eeuwen was er nog geen soortgelijke beweging opgedoken in de islamitische wereld. Vandaar dat islamitische slavernij groter dan ooit was op het moment dat Europa ermee begon te stoppen. Vrij snel daarna begon met name Groot-Brittannië de islamitische landen onder druk te zetten. Met diplomatische pressie werd het Ottomaanse Rijk gedwongen slavernij af te schaffen. Ook Arabische landen gaven langzaam maar zeker toe. Dit leverde in de negentiende eeuw helaas een tegenbeweging op in Afrika, toen meerdere jihadstaten werden opgericht en direct verder gingen met slavernij. Daarom blijft het vreemd dat veel moslims verbaasd reageerden toen IS meteen na het uitroepen van haar staat begon met geïnstitutionaliseerde slavernij.

Nare bijsmaak

Natuurlijk is het flauw om Aboutaleb te confronteren met de wandaden van zijn voorouders terwijl hij aandacht vraagt voor het slavernijverleden van Nederland. Wat echter tegen de borst stuit is niet zozeer het blijven herinneren aan Nederlandse slavernij, maar het verzwijgen van soortgelijke historie van andere culturen. Het is voor mij ondenkbaar dat een land beloond wordt voor het stilzwijgen van haar verleden waar landen die ervoor uitkomen alle schuld dragen. De onlangs overleden orientalis Bernard Lewis schreef dat het aantal studies naar West-Europese, Romeinse en Griekse slavernij in de tienduizenden loopt, terwijl werken over Islamitische slavernij op een lijst passen ter grootte van één blaadje. Dit moet veranderen. Maar het gebeurt niet zolang islamitische overheden, geleerden en burgers geen behoefte voelen om over “hun” aandeel te spreken.

Het is de hoogste tijd dat Marokko - en de gehele Arabische wereld - kleur bekent. Zo ook Aboutaleb, die zijn moslimvrienden regelmatig tot de orde roept. Laat hij zich om te beginnen uitspreken over de Barbarijse slavernij. Daarna kunnen we het hebben over een zoveelste rondje Nederlandse zelfkritiek.

Nicky Verstappen en de Paranormale Wereld

Wed, 30 May 2018 12:47:42 GMT

Ze zaten er allemaal naast!

Deze week bracht het Openbaar Ministerie het nieuws dat er een honderd procent DNA-match is gevonden tussen sporen van de moordenaar van Nicky Verstappen en een 55 jarige Limburger. Na twintig jaar heeft de familie van Nicky een gezicht en een naam gekregen bij de tot voor kort ongrijpbare dader. De antwoorden die de familie hiermee krijgt en nog zal krijgen, zijn van groot belang voor het verwerken van dit langslepende drama. Hun elfjarige zoontje werd in 1998 bruut vermoord en waarschijnlijk verkracht, waarna hij werd achtergelaten in de natuur. Nederland leefde mee en er was in die twintig jaar relatief veel media-aandacht voor de tragedie.

Ook paragnosten hebben zich, wellicht vanwege de media-aandacht, met deze zaak beziggehouden. Ze hebben soms treffende uitspraken gedaan, die het onderzoek een specifieke kant op zouden sturen, als de politie hen serieus nam. Nu er een sprong is gemaakt van complete onwetendheid naar concrete informatie over de waarschijnlijke dader, besloot ik te duiken in de wereld van paragnosten, om te zien of hun zelfverklaarde gave hen op het juiste spoor bracht omtrent Nicky Verstappen.

Wim Helsdingen

Wim Helsdingen van het Centrum voor Paranormale en Spirituele Zienswijze uit Assen zei goede informatie te hebben over het moment van de grote doorbraak.

Hij zei in 2013:

“De opheldering van deze zaak laat nog even op zich wachten. Verwacht dat de laatste puzzelstukjes mogelijk eind dit jaar toch zeker volgende jaar het geheel tot de oplossing compleet maken.” [1]

Stel dat de nabestaanden dit hebben gelezen, op zoek naar hoop. De anticipatie richting deze periode moet dan even groot zijn geweest als de teleurstelling nadat het niet waar bleek te zijn.

Avi

Een paragnost werkend onder de naam “Avi” sprak zich op een openbaar forum vrij uit over zijn of haar “gevoel” bij deze kwestie. Zoals u ziet slaat de uitspraak kant noch wal, omdat we inmiddels weten dat haar “ingeving” niets met de waarschijnlijke dader te maken heeft, die immers geen Harold heet en een onbekende van Nicky was:

“Zolang ik me met deze zaak bezig hou ‘zie’ ik een witte truck met oplegger en ‘hoor’ ik Nickey hard roepen” oom Harold”. Het is vermoeden bij de politie is dat Nickey de verdachte moet hebben gekend dus het lijkt me stug dat een duitse pedofiel de dader is [sic].”

Carin

Op hetzelfde forum mormelde ene Carin verschillende “details” over de zaak. Waaronder dit:

“Vannacht kwam er als aanvulling bij * In Rheine, die seriemoordenaar,die verkrachter* is een tweede Marc Dutroux in Duitsland. Ik zou zeggen, OPSPOREN die hap.” [2]

Inmiddels weten we dat de dader niet uit Duitsland komt en ook het idee dat dit een tweede Marc Dutroux is, blijkt het gevolg van verzinsels uit het brein van een bedriegster of iemand die niet beseft dat ze aan waanideeën lijdt.

Derek Ogilvi

Wie kent hem niet, de Schotse paragnost die mensen op de meest emotionele manieren “inzicht” geeft in de toestand van hun overleden nabestaanden. Voor veel geld laat hij zich al jaren bevragen door hoopvolle mensen die iets willen horen over een verloren zoon of dochter, hun vader, moeder of wederhelft. De ene keer laat hij zich Ghost Whisperer noemen, de andere keer vinden zijn producenten bij RTL Kindfluisteraar een mooie insteek. Bij VTM in België waren ze nog slimmer: Babyfluisteraar. Een baby kan al helemaal niets verraden, immers.

En wat de mensen zoeken, geeft Derek. Met veel mimiek en angstkreten, laat hij weten hoe het met overleden dierbaren gaat. Dat Oglivi meerdere malen is ontmaskerd – door onder meer James Randi in 2009 [3] – heeft RTL nooit reden gegeven om ermee te stoppen. Ze verdedigden hem zelfs, na een ontmaskering door Rambam, op gênante wijze in RTL Boulevard.[4]

Eerder al stuurde RTL hem, tien jaar na de moord op Nicky, naar het huis van de familie Verstappen.[5] In een stortvloed van triviale details, die hij waarschijnlijk middels een combinatie van cold reading en hot reading[6] heeft ontfutseld, onthult Derek opeens een paar concrete aanwijzingen. Oglivi heeft het over een grasgebied waarin Nicky gelegen heeft, hetgeen al jaren bekend was. Maar hij ging verder. Zo zou hij er een miljoen om wedden dat een gebroken tand van de dader de sleutel gaat zijn in deze zaak. Nu, in 2018, is de gebroken tand echter nergens te zien op foto’s waarop de waarschijnlijke dader breeduit lacht.

Ik keek de beelden terug en zag een familie die met tranen in de ogen toekeek hoe Derek, met overdreven grimassen op zijn gezicht, door hun huiskamer paradeerde. Hij gilde af en toe, zei dat hij enorme hoofdpijn kreeg en dat hun zoontje op dat moment bij ze in de kamer stond. Deze mensen, die al tien jaar wanhopig zochten naar antwoorden, werd in feite verteld dat ze op dat moment weer in het bijzijn waren van hun overleden zoontje en broertje. Woorden schieten tekort om te beschrijven welke kwalijke rol RTL en Oglivi hier hebben gespeeld, omwille van de kijkcijfers. Ze verdienden er geld mee terwijl de familie Verstappen achterbleef met niets.

Voorspellingen voor 2018

Ik heb ook gekeken naar recente voorspellingen voor dit jaar. Elk jaar weer paraderen de paragnosten van weleer immers langs, om hun voorspelling voor het nieuwe jaar te geven. Er zal er toch wel één bij zijn die iets heeft gevoeld over de zaak Nicky Verstappen? Het moment van de onthullingen van deze week was immers dichtbij.

Maar, de zaak van Nicky Verstappen is natuurlijk niet veel in het nieuws geweest vorig jaar. Wellicht dat het resultaat daarom tegenviel. Want toen ik de voorspellingen voor 2018 bekeek van elf paragnosten en één astrologe, viel op dat er niet één zo helderziend was om deze zaak te noemen. Waar ze nog over elkaar heen vielen toen deze zaak wel in het nieuws was maar geen zier opschoot, waren ze nu allemaal stil vlak voordat de grote doorbraak kwam. Ja, Màx Verstappen, die kwam in hun voorspellingen regelmatig voorbij. Die wel.

De gevaren van spiritueel mediums

De Bijbel verbiedt het gebruik van mediums, waarzeggers en dergelijken expliciet in Leviticus 20:27, Deuteronomium 18:10-11, Handelingen 8:9-25 en 19:19. En dat is niet zonder reden. Het gebruik ervan kan desastreuze gevolgen hebben, omdat het mensen valse hoop geeft en leed verzwaart. Ook is het zo dat de mediums mogelijk niet altijd dingen verzinnen, maar wellicht contact kunnen maken met de spirituele wereld. De vraag is echter, welk deel van de spirituele wereld? Wanneer een medium je voorhoudt dat hij of zij spreekt met je overleden vader, is het dan echt je vader of een andere entiteit die zich als zodanig voordoet? In dat laatste geval zal ook het medium zelf vaak geen idee hebben van deze misleiding.

Verscheidene voormalige paragnosten en reikimeesters hebben hun praktijken afgezworen om Jezus te volgen. Zoals Denise Rutten, die onder meer aangaf dat ze in die periode van haar leven weleens contact had met gevallen engelen.[7] Sommigen schreven daarover inzichtvolle artikelen en boeken, die de geïnteresseerde meer kunnen vertellen over de gevaren van mediums en paragnosten.[8]

Voor ons geldt: wees niet ongeduldig met God en ga niet op zoek naar snelle antwoorden, zoals koning Saul in 1 Samuel 28, die tegen de wil van God besloot een medium te raadplegen. Weet dat Jezus de Weg, de Waarheid en het Leven is en dat je in staat bent om “alles te doen door Christus, die (jou) daarvoor de kracht geeft” (Filippenzen 4:13).

Referenties

[1] https://angel-wings.nl/paranormaal/2013/12/voorspellingen-2014-door-verschillende-paragnosten/
[2] http://paranormaal.blog.nl/general/2009/06/20/duitser-gelinkt-aan-moord-op-nicky-verstappen
[3] https://www.youtube.com/watch?v=hFKGY5c_hKg
[4] https://www.youtube.com/watch?v=xFm8bOJZA2I
[5] https://www.youtube.com/watch?v=cqqu3ckhj7k
[6] Cold reading en hot reading zijn veelvoorkomende technieken die, vaak tegelijkertijd, door mediums en waarzeggers worden gebruikt om informatie te verkrijgen over een “klant”, waarbij ze het voordoen alsof deze ter plekke vanuit de spirituele wereld wordt ontvangen. Bij hot reading heeft het medium vooraf al informatie ingewonnen waarvan de “klant” niet op de hoogte is. Bij cold reading gaat het medium over tot het analyseren van lichaamstaal, leeftijd, haar- en kledingstijl, geaardheid, religie, manier van praten en nog veel meer, om deze informatie te ontfutselen.
[7] https://cip.nl/39574-ik-had-contact-met-gevallen-engelen
[8] http://www.parrhesia-consult.nl/index.php/reiki?id=17:reikiverslag&catid=1

Europa moet zich niet blindstaren op salafisten

Sun, 29 Apr 2018 08:02:41 GMT

Is het Westen blind voor gevaren van andere stromingen?

In Europa en elders in het Westen baart men zich zorgen om de invloed van het Salafisme binnen moskeeën. Men wil voorkomen dat religieus extremisme voet aan de grond krijgt. Mede daarom liggen geldstromen vanuit oliestaten onder vuur. Hoewel dit een terechte zorg is, heb ik wat moeite met de implicatie dat de invloed van de ‘gewone’ islam veel onschuldiger is. Dit onderscheid heeft geleid tot labels als islamisme en jihadisme, doelend op een vermeende duistere minderheid binnen de islam. Het zijn begrijpelijke kunstgrepen, die de hoop op een overwinnende vreedzame versie van de religie hooghouden. Maar kan het zijn dat deze opstelling het Westen blind houdt voor potentiële gevaren die minstens even groot zijn als de dreiging van het Salafisme?

De Shafi’i wetschool

Indonesië kent bijvoorbeeld een wijdverspreide traditie van meisjesbesnijdenis. Dit is een nogal extreme beleving van de islam, als je het aan de meeste mensen vraagt. Maar de aanwezigheid ervan heeft alles te maken met de Shafi’i wetschool, die een grote rol speelde bij de introductie en verspreiding van de islam binnen de eilandengroep.

Deze Shafi’i madhab is één van vier vooraanstaande wetkundige stromingen binnen de Soenitische islam. De wetschool wordt gezien als onderdeel van de Ahlus Sunna wa Jamaah (zij die het ware pad van Muhammad en zijn kompanen volgen). Niets bijzonders of extremistisch aan op te merken, zouden velen zeggen. Totdat ze begrijpen dat praktijken als verplichte meisjesbesnijdenis doodgewoon zijn binnen de Shafi´i theologie. Vandaar dat het zo vaak te vinden is in Shafi’i landen als Indonesië, Soedan, Somalië, Djibouti en Jemen.

Gelet op het Salafisme dilemma van het huidige Westen geeft deze historie te denken. Honderden miljoenen meisjes in Indonesië zouden de afgelopen eeuwen waarschijnlijk verschoond gebleven zijn van deze vernederende, gevaarlijke en traumatiserende praktijk, als de invloed van de Shafi´i leer vanaf het begin met succes was bestreden.

60 miljoen besneden meisjes

Nu dat anders is gelopen, kent Indonesië op dit moment naar schatting meer dan 60 miljoen besneden meisjes tot de leeftijd van 18. En daar hoefde geen Salafist aan te pas te komen. Alleen al hierdoor zijn de zorgen omtrent een Westerse groei van de Shafi´i leer gegrond. Daar komt bij dat de drie overige Soenitische wetscholen niet heel anders denken over deze praktijk. Binnen de Hanafi, Maliki en Hanbali scholen is meisjesbesnijdenis volgens de meeste geleerden Soena, dat wil zeggen: een aanbevolen daad. Maar ook daaronder bevinden zich geleerden die het verplicht achten voor zowel jongens als meisjes. Wereldwijd ligt het aantal besneden vrouwen dan ook rond de 200 miljoen.

Dit is een theologische waarheid die bij Nederlanders met een Marokkaanse of Turkse achtergrond meestal in het verkeerde keelgat schiet, omdat zij deze praktijk niet kennen. Zij zien de islam door een andere bril en noemen meisjesbesnijdenis een cultureel fenomeen dat niets met de islam te maken heeft. De ironie is echter dat het ontbreken van de praktijk in veel moslimlanden het resultaat is van culturele verwijdering van de Sharia zoals deze vanaf de formatieve periode wordt opgetekend door de vier grote wetscholen.

Debatteren over elke leer die meisjesbesnijdenis promoot

Ook het feit dat christelijke minderheden in moslimlanden, of christelijke landen die door moslimlanden zijn omringd, deze praktijk soms ook in stand houden, kan de islam niet vrijpleiten. Na eeuwenlange assimilatie vervaagt de grens tussen cultuur en religie vaak zo sterk dat verschillende geloofsgemeenschappen dezelfde tradities kunnen hebben zonder dat het volk nog beseft waar het ook alweer vandaan komt. Denk bijvoorbeeld aan het wettelijk vastgelegde monogame huwelijk in het Westen. Een ander veelgehoord protest tegen deze bevindingen is dat meisjesbesnijdenis al eerder dan de islam bestond. Maar dat geldt ook voor bidden en vasten. Het feit dat de islam de antieke praktijk (in gemodificeerde vorm) heeft omarmd is de religieuze factor die veel mensen nog ontkennen.

Daarom is het zaak dat men in het Westen niet alleen debatteert over de onwenselijkheid van Salafistische of Wahabistische invloeden, maar ook over de invloed van de Shafi’i denkstroming en elke andere leer die praktijken als meisjesbesnijdenis promoot. Doet men dit niet, en blijft het Westen zich blindstaren op enge mannen met lange baarden, dan kan het zomaar zijn dat een groeiend aantal van haar jonge meisjes ooit, net als in Indonesië en 29 andere landen, zal rondlopen met een fysiek keurmerk van de ‘onschuldige’ islam.

Werd Kempi misleid door prachtige leugens over de islam?

Thu, 05 Apr 2018 05:36:15 GMT

We leven in een razendsnelle samenleving waarin groepsidentiteit nieuwe kaders krijgt. Voor rapper Kempi is dat niet anders. Hij zocht naar de waarheid over zichzelf, z’n voorouders en God. Hij kwam terecht bij de Islam. Zoals bij veel Antillianen en Surinamers speelt het slavernijverleden van Europa een belangrijke rol bij die keus. Soms lijkt het een vorm van afzetten tegen de Westerse maatschappij en het duistere verleden van haar voormalige machthebbers. Ze voelen zich terecht tekort gedaan doordat elke tastbare connectie met hun voorouders, inclusief cultuur en religie, is afgenomen door zichzelf christelijk wanende slavendrijvers.

Hoewel veel blanke Europeanen ook voorouders hebben die, door islamitische staten, tot slaaf zijn gemaakt, kan een blanke Nederlander onmogelijk beweren dat hij de pijn van mannen als Kempi begrijpt op een manier die verder gaat dan het rationele. Zij wonen nu eenmaal in een land dat is gesticht door mensen die eruit zien als zij. En voor zover ze weten, is hun achternaam ook echt hun achternaam. Dus over de terechte vraagtekens die Kempi zet bij het koloniale verleden van Nederland zul je mij dan ook niet horen.

Cringe moment

Maar nu ik heb geluisterd naar het bekeringsverhaal van Kempi, is mijn inschatting dat de rapper op een vreselijke manier is misleid door zijn moskee en de moslims in zijn omgeving. Eén van de grootste cringe momenten in het interview ging over de nieuwe naam die hij zichzelf heeft gegeven: Bilal. Als ik een bitcoin kreeg voor iedere keer dat een Antilliaan of Surinamer zichzelf doopte tot ‘Bilal’, was ik nu miljonair. Het is de meest standaard naamkeus onder die groep bekeerlingen naar de islam en dit heeft alles te maken met hun (vaak incomplete) studie naar slavernij en de incomplete verhalen die ze van moslims horen. Ze vernoemen zich naar Bilal ibn Rabah, een Afrikaanse slaaf die, na zijn bekering tot de islam, door de eerste moslims werd vrijgekocht. Deze naamtraditie laat wat mij betreft goed zien hoe bekeerlingen steeds door hetzelfde verdraaide verhaal over de beginfase van de islam worden geïndoctrineerd.

De waarheid

De waarheid omtrent Bilal ibn Rabah ligt namelijk heel anders. Bilal werd vrijgekocht omdat hij moslim werd en niet omdat de moslims tegen alle slavernij waren. Dat blijkt uit de oudste biografie over het leven van Muhammad. Daarin valt ten eerste te lezen dat Bilal niet met geld werd gekocht maar met een ruilmiddel: een andere zwarte slaaf. En die slaaf was geen moslim. [1] Degene die Bilal vrijkocht had dus zelf een zwarte slaaf in zijn bezit en kon derhalve onmogelijk een tegenstander zijn van deze praktijk. Hij liet de slaaf zelfs achter bij een slavendrijver waarvan bekend was dat hij niet terugdeinsde voor grof geweld tegenover zijn slaven. Welk licht werpt dit op het geromantiseerde verhaal over een slaaf die moslim werd in de naam van vrijheid en gelijkheid voor iedereen? Zou Kempi dit deel van het Bilal verhaal gehoord hebben?

De winkel draait goed

Maar waarom zouden moskeeën ermee ophouden deze leugens te verspreiden, als het spreken van de waarheid voor hun geen afdoende motivatie is? Het fungeert immers als het ideale laatste zetje in de rug van een Antiliaan die zich onderdrukt voelt door het Westen en alles wat erbij hoort. Met deze wetenschap was het pijnlijk om te horen hoe Kempi beschreef hoe hij zijn nieuwe islamitische naam koos. Hij sprak met een moskeemedewerker over zijn voornemen om zich Bilal te noemen. Die maakte hem vervolgens wijs dat hij “toevallig” precies dezelfde naam voor de rapper in z’n hoofd had, alsof dit was ingegeven door Allah, in plaats van het precedent van honderden Antilliaanse en Surinaamse mannen die hem voorgingen. Het barst van de Surinaamse en Antilliaanse bekeerlingen met de naam Bilal, omdat ze allemaal geloofden in de mythe dat de stichter van de islam alle Afrikaanse slaven wilde bevrijden en dat Bilal de eerste was. En iedere moskee in Nederland weet dit.

Toch weigeren veel islamitische instanties hier eerlijk over te zijn. Dat is aantoonbaar. Neem bijvoorbeeld Discover the Truth, een islamitische website die nota bene antwoorden zegt te geven op zogenaamde christelijke leugens over de islam. In een artikel over Bilal ibn Rabah halen ze exact dezelfde bron aan als hierboven. Alleen stopt het citaat in hun artikel precies voordat Bilal wordt geruild voor de andere zwarte slaaf. Dit is geen oprecht foutje meer te noemen, maar het oplichten van moslims en anderen met een interesse voor de islamitische omgang met slavernij. Een bewuste misleiding die we vaker zien bij websites als Discover the Truth.com.

Islamitische slavernij

Dat bredere mondelinge verhaal waarbinnen de Bilal-mythe beweegt, leert ook dat de Islam slavernij afschafte en respect had voor de Afrikaanse cultuur. En ook dat is kolder. In de overleveringen over het leven van Muhammad (hadith), staat duidelijk dat de profeet en zijn metgezellen op ieder moment mannen, vrouwen en kinderen als slaven veroverden, kochten en verkochten. Ook Afrikaanse slaven! [2] [3] [4] [5]

In de Koran worden slaven doorgaans aangeduid met de poëtische term ma malakat aymanukum, wat letterlijk neerkomt op ‘datgene wat je rechterhand bezit’. Denk bijvoorbeeld aan de eerste verzen van Soera 23 waarin staat dat een moslim seks mag hebben met zijn vrouwen én zijn: ma malakat aymanukum.

Het is dan ook geen verrassing dat alle islamitische staten die daarna gekomen zijn, inclusief het Ottomaanse rijk, aan slavernij deden. Het gebruik kent immers een rechtstreekse lijn terug naar de tijd van Muhammad. En hoe impopulair het ook is om te zeggen: dat ging anders bij het christelijke slavernijverleden. De stichter van die religie en zijn ‘metgezellen’ hebben nooit één slaaf gehad of verhandeld. Christenen hebben dat eeuwen later wel gedaan, maar niet in opdracht (of navolging) van Jezus en zijn discipelen. Het Nieuwe Testament spreekt zich juist ferm uit tegen mensenhandel. [6]

Muziek: haram, twee vrouwen: halal

Later in het gesprek van Kempi gaat het over de twee vrouwen waarmee hij leeft. Dat hij daar juist nu zonder schaamte voor uitkomt, kan moeilijk worden losgezien van zijn bekering naar de islam. Want het trouwen met vier vrouwen tegelijk is voor moslims nu eenmaal toegestaan. Zelf was hij al op dit idee gekomen waarna hij zichzelf de ‘beperking’ gaf van twee dames die het van elkaar weten, zodat hij structuur kon aanbrengen in zijn soms problematische seksuele lusten. Als vervolgens blijkt dat de religie van je vrienden een legale uitbreiding naar vier vrouwen mogelijk maakt, lijkt de keuze om je bij hen aan te sluiten definitief gemaakt.

Kempi gaf verder aan dat hij begrijpt dat je in de islam geen muziek mag maken, al weet hij nog niet of hij dat zelf gaat praktiseren. Maar lang niet alle moslims zijn het eens met die strenge doctrine omtrent muziek. Deze invulling van Kempi doet me dan ook vrezen dat de moslims waarmee Kempi zich heeft ingelaten strenger zijn dan de gemiddelde moslimgemeenschap.

Geweld

Het is daarom te hopen dat Kempi zijn agressie niet gaat omzetten in religieus gelegitimeerd geweld, zoals veel radicale bekeerlingen dit deden. Daarover sprak hij zich even uit, toen hij islamitisch geweld een misvatting noemde en zei dat het vanzelf wel over zal gaan, zoals dat bij de christenen is gebeurd. Deze denkfout maken meer mensen. Ze geloven dat het een soort proces van evolutie is waar iedere religie doorheen gaat. Kortom: de islam wordt, als door een wonder, direct geweldloos zodra het de 600 kalenderjaren achterstand op het christendom heeft ingehaald. Christelijk geweld, begon echter pas eeuwen na Jezus, als een uitwas van de Middeleeuwse tijdgeest, terwijl islamitisch geweld stamt uit het leven van Muhammad. Hoe moet Islamitisch geweld ooit eindigen als het begonnen is bij het morele voorbeeld van die gemeenschap?

Vooralsnog is er geen reden om aan te nemen dat Kempi open staat voor de extreem gewelddadige kanten van de islam. Maar hij kiest wel voor een religie waarmee hij slechte gewoonten als overspeligheid, vrouwonvriendelijkheid en geweld niet afzweert maar slechts reguleert. En bij het luisteren naar zijn verhaal werd voor mij duidelijk dat hij zijn kennis over de Islam niet heeft laten invullen door een zorgvuldige studie van de bronnen, maar door mooie verhalen uit zijn directe omgeving. Of het beter voelt? Ongetwijfeld, maar we leven in een tijd dat het spreken van de waarheid langzaamaan weer belangrijker wordt dan het volgen van je begeerte.

Referenties

[1] Guilaume, A.; ‘The Life of Muhammad, a translation of Ishaq’s Sirat Rasul Allah’; Oxford University Press (1998, thirteenth impression), pagina 143-44

[2] Sahih Bukhari, boek 91, hadith 368. URL: https://sunnah.com/bukhari:7263

[3] Sahih Muslim, boek 10, hadith 3901. URL: https://sunnah.com/muslim:1602

[4] Sahih Bukhari, boek 73, hadith 182. URL: https://sunnah.com/bukhari:6161

[5] Sunan an-Nasa’i, boek 35, hadith 3858. URL: https://sunnah.com/nasai:3827

[6] 1 Timotheüs 1:9-10

Reclame Code Commissie tolereert geen wetenschap

Tue, 06 Feb 2018 14:07:35 GMT

Commissie lijkt te impliceren dat

vrouwen niet zelf kunnen nadenken

Toen Martin de Jong van SGP-jongeren in 2013 hoorde dat de Reclame Code Commissie zijn klacht over een spotje van Second Love niet in behandeling wilde nemen, zei hij teleurgesteld: ”Wanneer zelfs het stoken in goede huwelijken niet meer in strijd is met de goede smaak en het fatsoen, wat dan nog wel?”. Het antwoord op die vraag gaf de commissie afgelopen week impliciet: het presenteren van een wetenschappelijk feit.

De totalitaire glijbaan

In tegenstelling tot de klacht over Second Love, een website die mensen helpt bij vreemdgaan, werd een klacht over een pro-life spotje van het platform Zorg voor Leven wel in behandeling genomen. De klaagster kreeg zelfs gelijk: het wetenschappelijke feit, dat het hartje van een ongeboren mens al na drie weken begint te kloppen, kan door (jonge) vrouwen verkeerd worden geïnterpreteerd en is daarmee misleidend, aldus de klaagster.

Deze denigrerende conclusie, waarmee zij impliceert dat vrouwen niet slim genoeg zijn en als weerloze slachtoffers in de val lopen van sluwe christenen met hun wetenschappelijke feiten omtrent embryologische anatomie, zegt veel over de totalitaire glijbaan waarop het Westen zich momenteel bevindt. ”Denk jij maar niet zelf na, meid, dat is veel te moeilijk. Straks schrik je nog van deze informatie.” Het is een terugkeer naar de donkere kanten van de middeleeuwse kerk, met haar monopolie op kennis en moraliteit, alleen ditmaal opgelegd door haar eeuwige feministische tegenhanger. Hoe de rechten van de vrouw worden beschermd door haar dom te houden, is mij een raadsel. Nu alfabetisme ons genas van een gewelddadige interpretatie van de Bijbel, begint de post-modernist onze vrouwen opnieuw weg te houden van de machtsbron die kennis heet.

Radiospotje is geen gesprek bij de huisarts

Omdat artsen tijdens gesprekken met zwangere moeders rekenen vanuit de beleving van de vrouw, kunnen zij volgens de klaagster bij het luisteren naar dit radiospotje denken dat het hartje al klopt vanaf 3 weken na de eerste dag van de laatste menstruatie. Maar een radiospotje is geen gesprek bij de huisarts. Het spotje haakt aan bij een maatschappelijke discussie en de makers mogen zelf bepalen of ze rekenen vanuit het perspectief van de moeder of het ongeboren kind. Want waarom zou je het mensen verbieden om feiten te presenteren vanuit het door hun gekozen mikpunt?

Wetenschappers berekenen het ontstaan van organen in het lichaam van een ongeboren wezen vanaf het moment dat het wezen zelf bestaat en dat is de bevruchting. Een andere manier van meten zou in dit geval absurd zijn. Zorg en Leven doet exact hetzelfde en toch meent de Commissie dat zij met deze insteek een ontoelaatbare fout maakt. Maar is dat zo? Volgens mij willen de makers het verloren leven van de ongeboren mens benoemen, zodat luisteraars een morele analyse kunnen maken op basis van wetenschappelijke feiten. Dit is immers het fundament van de pro-life positie.

Pro-life doet niet mee

Het verbod maakt dan ook duidelijk hoe weinig erkenning men durft te geven aan het vertrekpunt van de pro-life filosofie. Ieder ander perspectief dan het lichaam en de ervaring van de moeder is kennelijk verkeerd. Wat hen betreft doet pro-life simpelweg niet mee met de discussie, waardoor ook het ongeboren wezen volledig buitenspel staat in een debat dat letterlijk gaat over zijn of haar leven. Ergens is dat begrijpelijk, want ze kunnen niet anders. Erkenning van pro-life argumenten zou voor de pro-choice positie neerkomen op intellectuele zelfmoord, aangezien deze zich nauwelijks rationeel manifesteert met haar streven naar minder wetenschap en meer emotie.

Omdat de klaagster de reclamespot zelf prima begreep, lijkt ze met haar bezwaar te stellen dat andere mensen niet zo slim zijn. Maar als mensen de feiten in de spot verkeerd kunnen begrijpen, zou een verantwoordelijke Reclame Code Commissie juist blij moeten zijn, omdat het mensen naar een hoger kennisniveau kan tillen. Mensen kunnen zich afvragen: “Menen ze dit nou?” om vervolgens zelf op onderzoek uit te gaan en te constateren dat het hartje inderdaad 3 weken na de bevruchting al klopt.

De paradox is dan ook dat die verbazing voor een groot deel bestaat omdat kennis over dit onderwerp al veel langer wordt verzwegen. Maar nee, zo suggereert de commissie met haar oordeel, de mensen die onwetend zijn over de feiten moeten dat vooral blijven. Het oordeel komt over alsof je een spotje tegen pedofilie afkeurt omdat de kreet “van kinderen blijf je af” kan worden opgevat als een oproep om je eigen kind nooit op te tillen. Het oordeel is in mijn ogen net iets te gezocht om serieus te nemen.

Een toekomst is ons allemaal gegund

Het contrast tussen Second Love en Zorg voor Leven is treffend. De ene organisatie wordt gemotiveerd door geld en hun product ondermijnt het traditionele gezin, terwijl studie aantoont dat kinderen van gescheiden ouders een grotere kans hebben op allerlei langetermijnproblemen. De ander geeft geld uit om het stabiele gezin te stimuleren en beschouwt ongeboren kinderen als voltallige leden van de familie. Aan welke boodschap de samenleving volgens de Reclame Code Commissie wel en niet aan mag worden blootgesteld, is helder.

Of het platform Zorg voor Leven de beslissing moet aanvechten, weet ik niet. Misschien doet zij er goed aan om de bewuste zin in het spotje te veranderen van 3 naar 6 weken. Die boodschap is even prikkelend en kan niet omwille van voortschrijdende onwetendheid onder het volk worden afgekeurd. Althans, daar gaan we vooralsnog van uit.

Wat betreft het abortusdebat zelf kan ik kort zijn: Een toekomst is ons allemaal gegund. Niemand weet hoeveel je ervan krijgt, maar we mogen persoonlijk over die toekomst beschikken. Ook als we er nog niet over hebben kunnen dromen .

Het AD: Chris Develing neemt het op voor moslima Hanina Ajarai

Fri, 19 Jan 2018 11:18:40 GMT

Hanina krijg bijval uit onverwachte hoek

In de zomer van 2017 maakte Hanina Ajarai een fout. Ze deelde een intieme gedachte die ze maar beter voor zich kon houden. In één van haar columns schreef ze dat ze meer emotie ervaarde bij de dood van Ajax-voetballer Nouri dan bij de slachtoffers van MH17, waarbij veel Nederlanders zijn omgekomen.

Hanina's uitspraken waren zeer subjectief, maar dat was de reactie van het Nederlandse volk ook. Want als er vooral Indiase mensen waren omgekomen bij de MH17-ramp, zou ze dan evengoed haar baan bij het Algemeen Dagblad zijn kwijtgeraakt?

Ik besloot het voor haar op te nemen. Niet omdat ik vind dat ze gelijk heeft, maar omdat ik een bijdrage wilde leveren aan hoe Nederland kijkt naar subjectieve en objectieve ethische waarden. Ik bleek één van de weinigen te zijn, aangezien Het Algemeen Dagblad bij mijn opiniestuk uitkwam bij het zoeken naar een tegengeluid. De tweede persoon met een tegengeluid en ik hebben overigens gemeen dat we beiden christen zijn. Toeval?

Zwarte Piet is een IS-strijder

Mon, 20 Nov 2017 19:30:07 GMT

Hoe een slavendrijver knecht werd

Persoonlijk zal ik er niet wakker van liggen als Zwarte Piet in de ban wordt gedaan. Natuurlijk hebben de gekkies van de anti-Zwarte Piet beweging ongelijk, maar er zijn nog meer mensen die er moeite mee hebben. De laatste twee jaar ben ik daarom anders gaan denken. Vanuit de Bijbel haal ik een advies van Paulus om je gelijk niet ten koste van alles te halen. Wanneer een naaste oprecht last heeft van een traditie of gebruik, is het beter om geen struikelblok te vormen en solidair te zijn. Dit kun je doen terwijl je weet dat je gelijk hebt – en dat heb je, als je zegt dat Zwarte Piet geen racisme is en niet verwijst naar slavernij. Maar gelijk hebben betekent niet dat je er koppig aan vast moet houden. Dus waarom zouden we onze hopeloos verwarde landgenoten niet een hand toereiken voor deze ene keer?

Ondanks dit pragmatisme wil ik me toch weer verzetten tegen een hardnekkige uitspatting van de anti-Zwarte Piet beweging, namelijk de stelling dat Zwarte Piet een slaaf moet voorstellen. De ironie is namelijk dat hij zeer waarschijnlijk een slavendrijver was; een echte ISIS-strijder maar dan uit de Middeleeuwen. Een paar eeuwen terug was het nog gemakkelijk te verdedigen dat Zwarte Piet voor iets vreselijks stond dat inmiddels was onderworpen. Nu, met de op handen zijnde submissie van ISIS, kunnen we misschien toewerken naar een vervanger voor Zwarte Piet: Radicale Richard.

Moriaantje zwart als roet

De grootste reden dat Zwarte Piet als slaaf wordt gezien, is natuurlijk de manier waarop Nederlanders zelf met de figuur omgingen. Die onwetendheid heeft ervoor gezorgd dat hij nog niet zo lang geleden regelmatig werd gespeeld met een Afrikaans of Surinaams accent. Wie dat nu nog doet moet inderdaad maar eens achter z’n oren krabben of dit wel gepast is.

Maar de geschiedenis van Europa biedt een hele andere theorie die wel plausibel is. Dit is de theorie dat Zwarte Piet symbool staat voor de Moor. U kent ongetwijfeld een andere culturele referentie naar de huidskleur van Moren: de Moorkop. Ook het oude kinderliedje ‘Moriaantje zo zwart als roet’, maakt helder dat er een link was tussen de roetkleur van Zwarte Piet en de vermeende huidskleur van een Moor. Nu staat die huidskleur onder historici wel ter discussie maar het gaat om de perceptie van Middeleeuws West-Europa.

Al-Andalus

Wie waren die Moren dan wel? Het waren in elk geval geen slaven, aangezien ze zelf miljoenen slaven dreven, waaronder veel Europeanen. In de achtste eeuw veroverden de Moren het Iberische Schiereiland (het huidige Spanje en Portugal) en maakten het onderdeel van hun Islamitische Staat. Ze waren niet de enige, want er waren ook andere Islamitische Staten die het Europa in die eeuwen erg moeilijk maakten. U denkt dat ISIS gevreesd wordt? Stelt u zich eens voor hoe men dacht over hun voorlopers die zo sterk waren dat ze Europa voor een groot deel konden inlijven. Frankrijk moest bijvoorbeeld, onder leiding van Karel Martel, alle zeilen bijzetten om niet hetzelfde lot te ondergaan als hun Zuiderburen.

De parallel is evident: hoe denkt u dat Spanje in het Sinterklaasverhaal is gekomen? Sinterklaas komt immers uit het huidige Turkije. U moet de referentie aan Spanje dan ook zien als iets dat met Zwarte Piet te maken heeft. De Moren waren het schrikbeeld van de Middeleeuwen. Zij namen daadwerkelijk kinderen mee naar het hart van hun Islamitische Staat: Spanje (of zoals zij het noemden: Al-Andalus).

Krampus

Het feit dat Zwarte Piet later werd gevormd tot een knecht van de Sint biedt inzage in een symboliek die de meeste mensen niet zien vanwege een gebrek aan historisch perspectief, maar die voor de christelijke Nederlanden van een paar eeuwen terug niet zo gek overkwam. De Sint is een christelijke bisschop en de Moor zijn lang gehate onderdrukker die nu eindelijk was verslagen en onderworpen. Hoewel we geen christelijk land meer zijn, is het natuurlijk dom om niet te beseffen dat deze traditie doordrenkt moet zijn van het christelijk denken van de eeuwen die achter ons liggen.

Maar een traditie kent zelden één bron. In pre-christelijke tijden kende men al een voorloper van het Sinterklaasfeest waarbij een duivels monster (soms Krampus genoemd) de kinderen zogenaamd zou meenemen als ze het afgelopen jaar stout waren geweest. De komst van het christelijk geloof zorgde voor een goedheiligman als baas van de onderworpen duivel. In latere tijden mocht je echter niet meer als duivel verkleed gaan en dus bleef de Sint lange tijd alleen. Kennelijk ontstond ooit de behoefte om weer een good cop, bad cop situatie te schetsen en werd Zwarte Piet erbij gehaald als ultiem symbool voor het overwonnen kwaad. De Moren waren immers verslagen en rekent u maar dat dit groot nieuws was in heel Europa.

Moorse piraten

Nog eeuwen later was dit zo’n bekende historie dat de ‘boosdoener’ uitstekend dienst kon doen als symbool voor het geweken kwaad. Hij kreeg een roe, wellicht als het instrument van de islamitische slavendrijver die hij was, en kleding van Zwarte Piet doet ergens nog denken aan de flamboyante gekleurde kleding waar de Moren om bekend stonden. De zak is vermoedelijk waar de Moren daadwerkelijk kinderen in stopten om mee terug te nemen naar Al-Andalus, naar Spanje dus. Het angstbeeld van een ‘Zwarte Piet’ die kindertjes meeneemt naar Spanje was in de eeuwen daarvoor namelijk een realiteit. Langs de kusten van West-Europa deden de Moorse piraten regelmatig aanvallen waarbij ze het gebied plunderden en vrouwen en kinderen als slaven meenamen.

Nu begrijpt niemand meer waarom die symboliek zo treffend in elkaar gezet was. Waarom zou een Moor symbool staan voor het kwaad? Waarom neemt hij kinderen mee naar Spanje? Waarom moet hij zo nodig een knecht zijn? Maar aan de hand van de geschiedenis wordt veel duidelijk.

Teruggekeerde ex-strijder

Nu de Islamitische Staat wederom op het punt staat om onderworpen te worden stel ik voor dat we een ISIS-soldaat nemen om het symbool te herstellen zodat iedereen het weer begrijpt en alle protest overbodig wordt. Want wie zou er tegen het symbool zijn van een kwaadaardig persoon die Europa en christenen haat en na het inboezemen van veel angst uiteindelijk door het Westen is onderworpen? Deze voormalige slavendrijver kan dan, als een moderne Moor, niets anders zijn dan een teruggekeerde ex-strijder die in gevangenschap klusjes doet voor de Sint.

AD-columniste Hanina Ajarai houdt niet alleen zichzelf een spiegel voor

Sat, 22 Jul 2017 18:51:06 GMT

Mogen emoties nog subjectief zijn?

De kritiek op Hanina Ajarai is niet mals sinds ze ruiterlijk toegaf dat de tragedie van MH17 haar op emotioneel vlak nooit heeft geraakt. Deze uitspraak werd door de media op zo’n manier uitvergroot dat haar kwetsbare opstelling nauwelijks nog kon worden opgemerkt. Dat is jammer, want er is iets heel boeiends aan haar overpeinzing. Iets dat ons op maatschappelijk vlak verder kan helpen en de potentie heeft tegenstellingen te verkleinen. Tot die tijd is de spiegel die zij zichzelf en ons voorhoudt een pijnlijke herinnering aan de selectieve verontwaardiging die heerst in zowel de moslimgemeenschap als daarbuiten. Met Hanina vraag ik mij af of die selectiviteit ons minder menselijk maakt of meer.

Hoewel de media vooral focussen op haar uitspraak over MH17, bevat haar column vijf voorbeelden. Ze voelde weinig tot niets bij de MH17-ramp maar dat gold naar eigen zeggen ook voor aanslagen in moslimlanden. Waar ze wel emotie bij zichzelf waarnam zijn de tragedies rondom Savannah, Romy en de onlangs door een hartaanval getroffen voetballer Nouri. “Hoe kan dit?”, vraagt ze zich hardop af.

Hetzelfde mechanisme

In plaats van boos te worden moest ik meteen denken aan een veelgehoorde kritiek van moslimjongeren: “Jullie rouwen alleen om aanslagen in het Westen!”, soms gevolgd door: “Dus ik rouw ook niet om jullie doden!”.
Ik reageerde daar vaak op met de nuance die ik terug lijk te lezen in het stuk van Hanina. Eindelijk een stem uit de moslimgemeenschap zelf, waarmee wordt toegegeven dat het bij haar ook zo werkt. De selectieve verontwaardiging waar mensen elkaar zo graag op wijzen, is uiteindelijk iets van ons allemaal en daarom is het zo fijn wanneer dat wordt erkend.

Het meest treffende voorbeeld hiervan is de selectieve verontwaardiging omtrent de uitspraak van Hanina. Ten eerste vallen ze uitdrukkelijk over haar MH17-uitspraak maar niet over haar minstens even zware bekentenis dat ze weinig voelt bij aanslagen in moslimlanden. Opvallend. Ook denk ik dat de mensen die haar bekritiseren hetzelfde mechanisme bij zichzelf hadden kunnen opmerken na het horen van 1100 doden in Mekka of 100 slachtoffers van ISIS in Pakistan. Ik denk dat de meesten zich dit nieuws niet eens herinneren om er een gevoel bij te hebben. Natuurlijk, ze schrijven dat niet op maar ze weten het wel.

Menselijk fenomeen

De exacte redenen voor de discrepantie tussen haar gevoelens bij rampen zijn voor haar om te ontdekken. Ze sluit zelf niet uit dat het te maken heeft met de geloofsband en haar moederinstinct. En wie weet komt ze ooit tot de conclusie dat het inderdaad voor een deel onterecht is of zelfs discriminerend. Maar dan komt de volgende vraag: is het redelijk om van mensen te verlangen dat ze om alles in gelijke mate rouwen?

Wanneer de moeder van een collega sterft beseffen we allemaal dat dit een persoonlijk drama is. We erkennen immers de gelijkwaardigheid van menselijk leven. Maar slapen we er minder om? Hoe anders is het gevoel wanneer onze eigen moeder sterft? Hoe anders is het gevoel van die collega wanneer die het nieuws hoort? Als leed dichtbij anders aanvoelt, door banden op gebied van cultuur, familie of gedachtegoed, dan is er een intensere focus. Dat maakt ons nog geen slechte mensen. Sterker nog, het werd tijd dat iemand dit onderwerp aan durft te snijden, zodat men – door begrip voor dit menselijke fenomeen – wat minder snel verongelijkt de vinger wijst.

Pijnlijk punt

We zouden er goed aan doen te onderkennen dat er een verschil bestaat tussen subjectieve en objectieve waarde. Met dat besef hoeft een deel van de moslimgemeenschap het Westen niet langer te veroordelen wanneer nieuws over een aanslag in Parijs inderdaad anders wordt beleefd dan iets soortgelijks in Irak. Immers, Hanina komt uit hun gemeenschap en geeft zelf ruiterlijk toe dat zij dergelijke verschillen bij zichzelf waarneemt. En tegelijkertijd hoeft men Hanina niet meer te veroordelen om haar uitspraak over MH17 nadat we het op waarde kunnen schatten. Ze heeft nu eenmaal een punt. Een punt dat pijnlijk prikt bij ons allemaal, totdat we deze laten doordringen tot onder de huid.

Islamitische en christelijke gebedsoproepen niet te vergelijken

Fri, 21 Apr 2017 18:45:49 GMT

De Azan is geen Vader-Jacob deuntje

Steeds vaker klinkt de islamitische gebedsoproep door Nederlandse straten. Je zou kunnen zeggen dat deze Azan voorziet in de behoefte van een groeiende groep Nederlanders met een islamitische achtergrond. Zeker als je beseft dat kerkklokken hier al eeuwen luiden, lijkt het alleen maar eerlijk dat ook de Azan een vaste plek krijgt in onze cultuur.

De regering heeft bovendien steeds gezegd dat de Azan valt onder artikel 10 van de Wet Openbare Manifestaties. Dit artikel schakelt alle “oproepen tot het belijden van een godsdienst” aan elkaar gelijk, zonder onderscheid te maken tussen de inhoud van die oproep of de instrumenten die ervoor worden gebruikt. Minister Plassterk bevestigde vorig jaar nog dat de Azan en kerkklokken wat hem betreft niet van elkaar verschillen. Maar zijn de twee eigenlijk identiek? Beide zijn geluid en dienen een religieus doel, maar daar houdt de vergelijking wel op. Zeker wanneer ze inhoudelijk naast elkaar worden gelegd.

Christelijke kerkklokken

Kerkklokken spelen een liedje. Het geluid ervan kun je irritant vinden, maar het is op geen enkele manier indoctrinerend. Je hoort namelijk geen boodschap en wordt nergens toe opgeroepen. Inmiddels is het voor de meeste mensen niet meer dan een neutrale reminder van het feit dat er een kerk in je omgeving staat, waar je welkom bent. Bovendien luidt deze oproep doorgaans maar één keer in de week, op zondagochtend.

Uiteindelijk maakt een wekelijks klokkenspel nog minder inbreuk op het dagelijks bestaan van burgers dan het geluid van de lorreman, die vroeger door de straten brulde dat je bij hem je oude spullen kwijt kon. Je kunt er zelfs aan twijfelen of klokgeluid een gebedsoproep genoemd kan worden, want je moet maar net weten wat de achterliggende betekenis van de muziek inhoudt.

De islamitische gebedsoproep

Maar dan de Azan. Deze kan met recht een oproep tot gebed worden genoemd en zelfs een openbare belijdenis. Het is geen neutraal deuntje maar een luide stem, die de hele buurt in het Arabisch verzekert dat Allah de grootste is en dat er geen andere god bestaat dan hij. Dat is niet bepaald neutraal te noemen. De Azan communiceert verder dat Muhammad de boodschapper van Allah is en drukt mensen op het hart dat ze maar beter kunnen komen bidden, want dan haast je je tenminste naar succes. Als dat geen ongevraagde indoctrinatie tot in de huiskamer is, wat dan wel?

In een voor moslims ideale situatie wordt deze boodschap vijf keer per dag over de daken geslingerd, waarvan eenmaal midden in de nacht. Gezien de trend dat steeds meer moskeeën de oproep doen, lijkt het een kwestie van tijd voordat hun bestuurders ook besluiten om het Azan-recht vaker dan eens per dag te gebruiken. Uiteindelijk gaan gemeenten over de mogelijke beperking hiervan, maar wie zegt dat deze niet steeds toleranter zullen worden naarmate moskeeën de Azan meerdere malen per dag willen laten klinken? Artikel 10 biedt daar in elk geval voldoende ruimte voor.

Arabischsprekende niet-moslims

Zelfs wanneer je de Arabische woorden niet verstaat, lijkt het lastig om je af te sluiten voor de Azan. En dat is niet zo vreemd want het gaat hier om een gesproken boodschap. Stel echter dat je wél Arabisch spreekt maar geen moslim bent. Moeten deze kreten dan bij u thuis op de bank hoorbaar zijn voor u en uw kinderen?

Denk bijvoorbeeld aan Arabische christenen en ex-moslims. Sommigen van hen zijn zelfs naar de vrije wereld gevlucht om te ontkomen aan islamitische vervolging en de daarbij behorende indoctrinaties. Welke boodschap stuurt onze overheid deze mensen met de vrijheid die de islamitische gebedsoproep momenteel geniet?

Dwang

Maar zelfs voor moslims is het beter om geen Azan te laten klinken boven vrije grond. Het zou immers weer een kleine stap betekenen in de richting van de dwang die de islam voorschrijft omtrent het gebed. Eentje die in elk geval theologisch niet valt te ontkennen. De gebedsoproep is in de islam namelijk geen vrijblijvende uitnodiging, zoals in het christendom. Het is een absolute verplichting om vijf maal per dag te bidden in de richting van de Kabaa in Mekka. Het structureel weigeren van het gebed levert je binnen de Sharia de doodstraf op volgens drie van de vier algemene soenitische wetscholen (de vierde schrijft gevangenschap voor, totdat de persoon weer bereid is te bidden). De primaire theologische bronnen van de soenitische islam bevatten dan ook niet voor niets uitspraken van Muhammad waarin hij aangeeft dat hij de huizen van de “hypocriete” thuisblijvers in brand had willen steken op het moment dat de rest naar de moskee kwam voor het gebed.

Ondanks het feit dat je in het Westen geen doodstraf riskeert voor het weigeren van het islamitische gebed, is de Azan op Nederlandse bodem onlosmakelijk verbonden met de stille dwang die erachter schuilgaat. De schijn dat de Nederlandse overheid deze sociale druk op één of andere manier faciliteert dan wel gedoogt, moet te allen tijde worden vermeden.

Zet gewoon je alarm

Het mag inmiddels duidelijk zijn dat de Azan geen Vader-Jacob deuntje is maar een luide mannenkeel die zich leeg roept over duizenden huizen tegelijk. Dat moet onwennig aanvoelen in een land waarvan de meeste bewoners vinden dat geloof iets persoonlijks is. Stelt u zich bijvoorbeeld eens voor dat kerken vanaf morgen het islamitische voorbeeld volgen en een sterke theologische overtuiging omtrent Jezus over de daken schreeuwen. Wettelijk gezien mogen ze dit, maar zou u er blij mee zijn? De Westerse traditie is niet voor niets uitgekomen bij de betrekkelijke neutraliteit van klokkengeluid.

En dat roept de aanvullende vraag op waarom moslims eigenlijk zoveel behoefte hebben aan de eeuwenoude traditie van de Azan. Zeker als je weet dat de gemiddelde moskee eigenlijk alleen op vrijdagavond vol zit met biddende moslims. Mijn eerste antwoord zit al in de vraag opgesloten: het is een eeuwenoude traditie. Eén die zo ver teruggaat als het leven van de islamitische profeet zelf. Toen was het een manier om mensen middels een proclamatie van het geloof op te roepen om te komen bidden.

Maar van enig pragmatisme kan in moderne tijden geen sprake meer zijn. Iedere moslim kan zelf bijhouden wanneer het tijd is voor het gebed. Velen doen dit ook al. De mogelijkheden van vandaag staan in schril contrast met die van de zevende eeuw: men kan sinds een aantal eeuwen een klok aanschaffen om de uren te duiden. Men kan drie alarmen op hetzelfde moment af laten gaan (wekker, mobiele telefoon, Outlook notificatie) om zichzelf van een tijdig gebedsmoment te verzekeren. Niets staat de Nederlandse moslim in de weg om zijn geloof persoonlijk te houden en vooral Achter de voordeur, zoals we dit van oudsher zo resoluut konden stellen in dit land. De wens om de Azan desondanks toch te laten klinken, geeft dan ook te denken. Los van de genoemde traditie is de indoctrinerende werking van de Azan wellicht geen toevallige bijkomstigheid maar een gewenste.

Overheid

De overheid reguleert de islamitische gebedsoproep met een artikel dat alle religieuze uitingen gelijkschakelt en geen ruimte biedt voor instrumentele verschillen. Dat terwijl er bij klokkengeluid wel degelijk een sterke mate van neutraliteit waarneembaar is die de islamitische gebedsoproep ontbeert. Het is een terechte vraag of de confrontatie beide gebedsoproepen, binnen de privacy van je eigen huis, in geen enkel opzicht verschilt. Vanuit mijn zienswijze kan ik alleen maar hopen dat vrijheid van godsdienst in de toekomst wordt afgewogen tegen de indoctrinatie die de Azan met zich mee brengt.

Religieus debat onvermijdelijk

Fri, 19 Sep 2014 18:35:14 GMT

Het is irrationeel om te veronderstellen dat alle religieuzen ten diepste in dezelfde God geloven

Alle religies kennen een vorm van apologetiek, een verdediging van het geloof tegen kritiek van buitenaf. Omdat deze kritiek vaak vanuit de hoek van andersgelovigen komt, gebeurt het geregeld dat apologetiek hand in hand gaat met een kritische beschouwing ten opzichte van andere godsdiensten. Ik heb daar begrip voor. Een poging om het geloof van een vrijwillige gesprekspartner te ondermijnen is geoorloofd, mits dit met respect gebeurt.

Ironisch genoeg zijn het dikwijls de religieuzen zelf die zich afvragen of debatteren over religie wel zin heeft. Immers, de gesprekspartners zijn doorgaans niet van plan zich te laten overtuigen.

Als je oppervlakkig naar een religiedebat kijkt, zou je inderdaad kunnen stellen dat het een zinloos ‘gevecht’ is. Het aanvallen van andermans wereldbeeld lijkt het enige doel van de deelnemers. Sommige mensen vinden het zelfs uitermate intolerant om een andersgelovige in te wrijven dat zijn geloof ijdel en vruchteloos is.

Toch is er dan te weinig begrip voor deze belangrijke tak van sport binnen de theologie. Het is namelijk belangrijk te beseffen dat een debat tussen twee gelovigen in beginsel bedoeld is voor de toeschouwer en niet voor de gesprekspartner. Die toeschouwer kan van alles zijn: iemand die zijn eigen geloof wil versterken of iemand die argumenten wil verzamelen om te kunnen gebruiken tijdens een terugkerend gesprek met een andersgelovige buurman.

Uit ervaring weet ik dat gelovigen met enige regelmaat debatterende religieuzen vermanen met de stelling dat ze uiteindelijk in dezelfde God geloven. Zij slaan daarmee, alle goede bedoelingen ten spijt, de plank mis. Als God Zichzelf volgens moslims in de Koran heeft uitgesproken en volgens christenen in de Bijbel, kan het niet zo zijn dat deze met elkaar contrasterende boeken beide een juiste overdracht van Zijn woord weergeven.

Om twee simpele voorbeelden te geven: 1. De Bijbel leert dat Jezus de Zoon van God is. De Koran leert dat het geloof in het zoonschap van Christus de meest onvergeeflijke zonde is. Als je daarin volhardt, volgt onherroepelijk de hel. 2. De Bijbel leert dat Jezus aan het kruis stierf. Het geloof dat deze gebeurtenis daadwerkelijk plaats heeft gevonden, is zo ongeveer de essentieelste voorwaarde om jezelf christen te noemen. De Koran doceert echter dat de kruisiging van Jezus nooit heeft plaatsgevonden.

Kortom, elementaire logica laat het niet toe te leren dat de aanhangers van beide religies dezelfde God aanbidden. Als een christen of moslim dat toch leert, gelooft hij of zij niet in de authenticiteit van het Heilige Boek dat de eigen religie vormgeeft.

De wens om te verzoenen is vanuit sociaal oogpunt begrijpelijk, zeker in deze postmodernistische tijd. We moeten ook vooral niet stoppen met het streven naar verzoening tussen mensen. Mijn mening is echter dat wie uitsluitend de overeenkomsten tussen beide religies benadrukt en de verschillen negeert, dit doet uit onwetendheid en op basis van irrationele gronden.

Hoe kun je aan de ene kant zeggen christen te zijn, en aan de andere kant beweren dat de christelijke God ook de God is Die door moslims op correcte wijze aanbeden wordt. Ik zou een dergelijke sterk relativistisch denkende christen willen vragen waar Christus voor gestorven is als een persoon die heilig gelooft dat Hij nooit aan het kruis stierf –en al helemaal niet voor zijn zonden– evengoed een plek in de hemel zal ontvangen.

Eveneens zou ik een moslim willen vragen of Allah loog toen hij in de Koran liet opschrijven dat het een doodzonde is om Jezus de Zoon van God te noemen. Kan deze persoon moslim zijn en tegelijkertijd geloven dat christenen ook naar het paradijs zullen gaan na een afgodisch leven?

Concluderend kan worden gesteld dat beide religies theologisch gezien onverzoenbaar zijn. Daarom is discussie niet alleen geoorloofd, maar ook noodzakelijk voor een goed begrip van het eigen geloof en dat van een ander. Alleen als we weten waar de ander voor staat, kunnen we op een zuivere manier toenadering tot elkaar zoeken. Niet door de verschillen te negeren, maar door ze te omarmen.

Dit artikel verscheen eerder in het Reformatorisch Dagblad.

Mijn Zwartepietenspagaat

We zijn gewoon onschuldige mannen

Zo hielp ik kinderen op televisie beter beschermen

Pleidooi voor abortus uit het strafrecht misleidend en gevaarlijk voor vrouwen

Meisjesbesnijdenis: cultureel én islamitisch

Chris Develing over opgroeien zonder vader, geloof en meer

Cognitieve dissonantie in het abortusdebat

Fact-checking alleged Charlie Kirk quotes

Lubach pleit voor verdoofde dierenslacht, maar hoe zit het met onverdoofde abortus?

Bij Family7 praten over de decriminalisering van abortus in het VK

Waarom zei Jezus dat niemand goed is behalve God?

Draagmoeders en de onvruchtbare elite

Waren de Kruistochten Offensief?

“ Algehele veroordeling of lofprijzing van de kruistochten is goede politiek, maar slecht historisch besef .” dr. D. Franke

Voetnoten

Bij Family7 praten over de abortuspil

Schaterhazen

Interview: Mijn Vader

Drie vragen aan ChatGPT over de Islam - deel 3: Zakat geven aan niet-moslims

3 Vragen aan ChatGPT over de Islam - Deel 2: Slavernij

3 Vragen aan ChatGPT over de Islam - Deel 1: Offensieve jihad

Het best bewaarde geheim van het abortusdebat

Bij Family7 praten over de rechten van het embryo

FunX vindt geslachtsdeel Drake nieuwswaardig voor jongeren

"Waarom zou je een kind nieuwsgierig willen maken naar het geslachtsdeel van een volwassene?"

Nepgeschiedenis of verschil van inzicht?

Herziening van de discussie rondom NRC’s feitencheck: “Meer Europese slaven in Noord-Afrika dan Afrikaanse slaven in de VS” (uitgebreide versie)

Misvattingen en misrepresentaties

Onterechte rectificatie

Morele weegschaal

Literatuur

Israël behandelt de Palestijnen zoals de Islam dat voorschrijft

Bribery in Islam (to convert or stop criticism)

֎ Islamic sources: gifts to “certain men of eminence”

֎ The National Zakat Foundation (NZF)

֎ Some Tafsirs (works of exegeses) on this phenomenon

֎ Are there fuqaha (Islamic jurists) who have confirmed this?

֎ Bribery?

֎ Contemporary examples

֎ Conclusions

References

Bergklimschandaal legt problematische abortusmoraal bloot

Nieuwe Tom Hanks film onbedoeld kritisch op voorstanders euthanasie

"Al zouden ze geen maatschappelijk nut meer hebben, dan nog moet hun levensadem ons zoveel waard zijn dat we ze helpen het goede en het nuttige in het leven te blijven zien."

Christelijke rapmuziek: zegen in een goddeloze cultuur

"Het kan de jongeren op een laagdrempelige manier aansporen tot het heroverwegen van hun levenswandel."

Bij Family7 praten over tragisch abortusincident in Engeland

Wie één (ongeboren) mens doodt, doodt een hele wereld

Je eigen kip slachten is zo gek nog niet

"Als dieren zulke dierbare wezens zijn, hoe zit het dan met mensen?"

Tong zuigen als religieuze handeling?

"Niemand heeft het over de mogelijkheid dat het gezien wordt als een zegening"

Waarom zijn sommige influencers opeens positief over de islam?

"Zou er meer mee gemoeid kunnen zijn dan we op het eerste oog zien?"

Mensen als Johan Derksen houden voetbalchristenen in de kast

"Hij vertegenwoordigt binnen de voetbalwereld een meer directe versie van de seculiere cultuur."

Waar zijn de christelijke 'concurrenten' van Baudet en Tate?

"Rechts-conservatieve influencers die kunnen rekenen op miljoenen volgers zijn eigenlijk nooit christen en dat is een probleem."

Waarom abortusvideo 'Kill the Baby' van niemand begrip zou moeten krijgen

"Zolang we die ernst in elkaars standpunten blijven zien, kan het toch niet zo zijn dat we spotten met iets dat de ander beleeft als een nachtmerrie?"

Bij Family7 praten over o.a. reclames voor abortusklinieken

Pieter Sleutels onthult onbedoeld hoe klem de pro-choice moraliteit zit

Docent middelbare school: ‘Witte, boze, oude mannen beperken abortusrecht’

“De Ongelooflijke Podcast” van de EO over abortus: in Nederland goed geregeld

Bij Family7 opkomen voor demonstranten bij abortusklinieken

Na Jos B. nu "afrekenen" met paragnosten

Zij verdienden hier geld mee, terwijl de familie Verstappen achterbleef met niets

Voice of Holland: het probleem met idolen en bewonderaars

Als de enige les uit de affaire bij the Voice of Holland luidt dat mannen met macht zich moeten inhouden, komen we bedrogen uit

Neutraliteit abortusvoorstanders is slechts schijn

Een neutrale kijk op het abortusdebat bestaat niet

Een kind is dood: breng je klaphamer naar de schroot

Een nutteloze traditie alla het in de lucht schieten van kogels

Covid-19 en het einde van de abortusfilosofie

De erkenning van het gelijk van prolife!

RD interview: Chris Develing was niet gelovig en toch prolife

Chris Develing (41) werd prolife vóórdat hij christen werd. Welke argumenten overtuigden hem?

Abortus: het brandende gebouw, de vriezer en de baby

Leer in vijf minuten hoe je dit pro-choice argument weerlegt

Luister de audio versie:

“ Algehele veroordeling of lofprijzing van de kruistochten
is goede politiek, maar slecht historisch besef .”
dr. D. Franke

"Waarom zou je een kind nieuwsgierig willen maken
naar het geslachtsdeel van een volwassene?"

Herziening van de discussie rondom NRC’s feitencheck:
“Meer Europese slaven in Noord-Afrika dan Afrikaanse slaven in de VS”
(uitgebreide versie)

"Als dieren zulke dierbare wezens zijn,
hoe zit het dan met mensen?"

"Hij vertegenwoordigt binnen de voetbalwereld een
meer directe versie van de seculiere cultuur."

Zij verdienden hier geld mee, terwijl
de familie Verstappen achterbleef met niets

Als de enige les uit de affaire bij the Voice of Holland luidt dat mannen met macht zich moeten inhouden,
komen we bedrogen uit

Een nutteloze traditie alla het in de
lucht schieten van kogels

Wat we van Erica Meiland lezen is cliché en oppervlakkig.
Maar ze mag haar mening hebben

I
Islamic Slavery

II
Muhammad & Ali: Slave Owners

III
Cassius Marcellus Clay: a white abolitionist

Chris Develing over de abortusvisie
van het Europees Parlement

Het had zo'n mooi eerbetoon kunnen zijn
aan de Afrikaanse cultuur

is eigenlijk prolife

integriteit in te leveren, is nu werkelijkheid

naar de moskee willen voor het gebed?